Gold from stone (Goud uit steen) / Poem by Hannie Rouweler

Poem by Hannie Rouweler
 
 
Gold from stone
 
Out of abundance just a little bit
is preserved
everywhere, in genes, blood, vocabulary
 
the gold digger
who carves from stone the sparse and the precious,
sweat drops on his face,
then suddenly a smile appears
 
all the crushed gone to dust
doesn’t yet show a possible treasure,
the sieve full of finely ground stone and sand
with speckles of gold on the bottom.
 
This is how we sift the days that are behind us
and let depths fill with water
like an abandoned and exhausted mine,
a hole in the ground:
the mud flows leave traces
in brilliance and shine of remnants
recorded in time. The personal handwriting
of memories, images that never disappeared.
 
 
 
Goud uit steen
 
Uit overvloed het weinige
dat bewaard blijft
overal, in genen, bloed, woordenschat
 
de goudgraver
die uit steen het spaarzame waardevolle hakt
zweetdruppels op zijn gezicht,
dan verschijnt plots een glimlach
 
het vermorzelde tot stof vergaan
laat nog niets zien van een mogelijke schat,
de zeef vol fijngemalen steen en zand
met op de bodem spikkels goud.
 
Zo zeven we de dagen die achter ons liggen
en laten dieptes volstromen met water
zoals een achtergelaten en uitgeputte mijn,
een gat in de grond:
de modderstromen laten sporen na
in schittering en glans van overblijfselen
vastgelegd in tijd. Het persoonlijke handschrift
van herinneringen, van nooit verdwenen beelden.

Shtëpia Botuese “Emal” publikon vëllimin poetik ” Hënë mbi kodra ” të autores Rudina Muharremi-Beja me redaktim dhe parathënie nga Demir Gjergji

Shtëpia Botuese “Emal” publikon vëllimin poetik ” Hënë mbi kodra ” të autores Rudina Muharremi-Beja me redaktim dhe parathënie nga Demir Gjergji

Titulli: Hënë mbi kodra
Autore: Rudina Muharremi-Beja
Redaktor: Demir Gjergji

“…veten, nga vetja krijojmë…” – Rudina Muharremi-Beja

Edeni i poezisë…

Rudina Muharremi-Beja, brenda pak më shumë se një viti, është shënuar si një emër i njohur i poezisë, jo vetëm në vendlindje, ku tashmë e përmendin me krenari krahas Ibrahim Kodrës e figurave të tjera të dëgjuara ishmake, por edhe në arealin bashkëkohor të letrave shqipe. Në rrjetet sociale, poezitë e saj priten me kërshëri, lexohen me vëmendje dhe emocion duke u vlerësuar si krijime me nivel artistik dinjitoz.

Si argument, mjafton të përmendim disa prej zërave të rëndësishëm të letërsisë dhe mendimit letrar shqip si Bardhyl Londo: “Poezi në natyrën tënde, e denjë për një dhimbje të madhe, se ti je një poete e formuar!”

Rudolf Marku: “Poezi kaq e bukur, sa më befason.”,- dhe më tej: “Poezi me ngarkesë të rënd[ dramatike, me një ritëm që bie si sëpatë (“…të cungëtat fjalë…”), enigmatike, aq sa i duhet poezisë së vërtetë. Përgëzimet e mia, Rudinë!”

Preç Zogaj: “Thellësi mendimi dhe dramacitet ndjenje në një figuracion elegant e befasues.”

Timo Mërkuri: “Mjeshtre e metaforës që flet nëpër vargje, e admiruar nga lexuesit, e soditur hutueshëm nga kritikët, ndonjëherë e parë edhe me zili prej poetëve”

Para do kohësh, Preçi më kërkonte me këmbëngulje librat e saj poeti të botuar dhe, pas leximit të tyre, shprehej po aq entuziast sa unë në këtë parathënie për poezinë e saj.

Rudina Muharremi-Beja

Një zonjë e lartë që nuk mund të thuash se kolovitet po si e tillë në shilarësin e jetës, përkundrazi, Rudina është një nënë, një grua, një qytetare që statusi i vështirë prej emigranteje e detyron të lodhet përditë duke u ndeshur me vështirësi dhe pengesa për të përballuar me dinjitet nevojat e jetës. Në këtë sfidë, gjithësesi ajo gjen orët e poezisë, që ajo i quan çastet e Edenit apo të Eldorados së saj, gjen mundësinë për të udhëtuar në metaforat, vargjet dhe motivet e krijimeve të veta, të cilat brenda harkut të një viti janë përmbledhur jo në një e dy, por në 6 libra të botuar!

Por nuk është sasia e botimeve që të bën përshtypje teak kjo autore, më shumë se sa rritja e saj si poete nga libri në libër. Siç e kemi vënë në pah edhe herë të tjera, dhe siç e thamë edhe më lart, Rudina ka një rritje befasuses si poete, e cila vjen e kulmohet tek kjo përmbledhje me titull sa lirik aq edhe meditativ e që të çon natyrshëm në Ishmin e autores, me kodrat e buta dhe hënën e mbrëmjeve mbi to, duke të ftuar menjëherë në një botë plot mistere, mall, shenja e ngjarje, me thellësi të madhe mendimi që shtrihet në një hapësirë motivesh, të cilat marrin udhën pikërisht nga oborri i shtëpisë së saj, ku nëna e pret gjithnjë te pragu dhe i ati, te mermeri i përjetësisë,…

(“…Ndërsa oborrit të vjetër,
buzës prej mallit plasaritur,
trëndafilë rebelë shumëngjyrësh
nën kujdesin e Zotit,
çilnin më të bukur se të Rilkes…”)
…që ecin nëpër kalldrëmin e ashpër të kësaj krahine,…

(“Kalldrëmit të udhës së vjetër,
ku ëndrrat fshehtas udhëtonin,
përmes brishtësish,”)

… kapërcejnë kodrat dhe vazhdojnë lundrimin a fluturimin përtej deteve e qiejve për t’u kthyer përsëri tek ai prag i përltour dhe i pazëvendësueshëm.

(“Ah, Dheu im,

tek pret Persenë,
që kryet t’ua presë të gjitha meduzave,”)

Dhe leximi i një poezie të tillë, i diktuar nga ngarkesa emocionale dhe niveli artistik, vazhdon i pashkëputur.
Ndërsa klepsidra e kohës në jetën e poetes vazhdon të kthehet përmbys ose përsëmbari… sa herë s’i mjafton rëra…

 

Demir Gjergji, Tiranë, verë, 2020