PENTASI B UNIVERSAL INSPIRATIONAL POET 2016 / Awarded to TIMILEYIN GABRIEL OLAJUWON

 

 

PENTASI B UNIVERSAL INSPIRATIONAL POET 2016

Awarded to TIMILEYIN GABRIEL OLAJUWON

 

ღ ☼¸¸.•*¨*•♫♪ + ∞ α

 

 

PENTASI B GHANA AWARDING (Part 10)

.

“…For one who tirelessly aim to pursue the perfection of its own masterpieces;

For one who lives his/her own poetry and arts as living example of the common goodness;

For one with great passion, undying, moving and making visible-heartfelt impact on people’s lives;

For one that inspire, heal and awaken, regardless of colors, races, cultures and beliefs

for the betterment, harmony and survival of Humanity as a Whole…”

 

 

Signed by:

Hon. Abdul Rashid Pelpuo,

State Minister at The Office of The President

Republic of Ghana

 

 

Signed by:

Numo Akwaa Mensan III, Nae Wulomo,

Highest Priest of the GA State

Republic of Ghana

 

 

Signed by:

Hon. Nii Lantey Vanderpuye

Minister of Youth and Sports

Republic of Ghana

 

 

Signed by: Doc PenPen B. Takipsilim

Father of Visual Poetry

Creator and Founder of Pentasi B

 

 

.

.

♪ ☪ ★ ☼ ღ ¸¸.•*¨*•♫♪ + ∞

 

 

INSPIRATIONAL MESSAGE TO PENTASI B WORLD POETRY AFRICA GHANA 2016

By Timileyin Gabriel Olajuwon

 

 

10-3-15

 

 

♪ ☪ ★ ☼ ღ ¸¸.•*¨*•♫♪ + ∞

 

I am sure, many would know me and many may not but for the sake of clarity and posterity, I have loved to introduce myself. I am TIMILEYIN GABRIEL OLAJUWON, born in the early 90’s at Iree, Osun State, Nigeria – Western region of Africa. So many a time, I have thought that, would my knowledge about Doc Penpen and his PENTASI B, the mere gauge to become one? But penitently, I shall forever be, if I refuse to talk about the love I have received so far from this family.

.

With much ado on nothing, Hubert H. Humphrey said and I quote ” The greatest gift of life is friendship and I have received it”… I can proudly say in my spirit that through Doc Penpen and the kind hearted people of PENTASI B, I have received the greatest gift of life which is Friendship.

 

PENTASI B, a group of poets, artists and writers which hopes to bring together like minded residents of the world is a family to which I have received love in abundance. I cannot even imagine where I would be today if not for the handful of friends who have given me a heart full of joy.

 

Meeting Doc Penpen in August 2013 was not by accident but a stamp of fate. He immensely impacted into my life with his courageous and inspiring words… A times when I am heart broken and bug into his box, Father (as I always call him), he responded truly like a father. No wonder, his PENTASI B family is now a rising star among stars..

 

Furthermore, I would not forget friends like Neneth Ramiro Rondera, Romeo De Villa, Roy Mark Azanza, Maria Miragilia, Oswald Oketie, Kolade Olanrewaju Freedom, and my brother man Benjamin Nii Oku and many more I cannot mention here which I have met in this family… Thank you for the love and affection.

 

Some few more words to express my deep thanks to Doc Penpen, The Father of Visual Poetry, for his willingness to bring the PENTASI B World Friendship Celebration to the soil of Africa. Likewise, I want to thank my brother Benjamin Nii Oku for spearheading and organizing the event in Ghana. It is a great achievement and wealthy blessings for Ghana and Africa… I wish you success and God’s blessings and I promise my full support.

 

GHana Must Go 2016

God bless Ghana

God bless Nigeria

God bless all Africa

God bless all poets, artists and writers in the World.

 

Gracias!

 

♪ ☪ ★ ☼ ღ ¸¸.•*¨*•♫♪ + ∞

 

 

 

ABOUT THE AUTHOR TIMILEYIN GABRIEL OLAJUWON

 

Timileyin Gabriel Olajuwon who’s “Pen Name” is Torm Gardson is a Nigerian young poet and a literary critics with remarkable writer-qualities. His academic life is quite young but he possesses the mind and attribute of a don and scholar. He is determined to inspire, transform, awaken and heal the souls of men with his writing qualities.

He was born some years back to the golden soil of Africa; in the blessed country – Nigeria; at the beautiful state of the virtuous – Osun; On the land full of milk and honey, pride of every black man, and the primus and peak land of achievers – Iree; to a teacher as the father and a trader as the mother; His life has faced series of limitations. The experience he has had made him accept and dwell his limitations to limited and totally to nothing, but through his faith and hope he survives.

 

He was conscious of his writing skills and talent at the age of 12 years but was found peripheral until he grew old in hardship experiences which sensitize him to write without any border. His writing is Emotional and Inspirational.

 

Gabriel is an international award winning poet, He was awarded the World Poetry Ambassador to Nigeria on October 23, 2013 and has been an esteemed member of World Poetry Canada and International, World Foundation of Peace, World Friendship Celebration and an enthusiastic World Festival of Poetry activist. He won the Write Share Be Read Second International Poetry Competition second edition with his poem “REMEMBER O’YE GODS”; as one of the Top Five Poets in category A and his poem was published in First Female (A popular United Kingdom online Magazine).He was also nominated as one of the Inspirational Poet of the year 2013 by World Friendship Celebration (PENTASI B) in the Philippines He is also one of the top ten in the Rabindranath Tagore Award – International English Poetry Competition 2014, the only one from Africa.

 

He is a published author with his first book title ‘CALL FOR RETREAT’. His works have been featured in series of international anthologies and journals. Through them, he has been able to inspire, liberates, illuminate and transform many lives and was able to bring peace and healing to wounded hearts.

 

★ ღ ☼¸¸.•*¨*•♫♪

 

 

I SHALL NOT BE A SHAME

 

I have started to sow

Since when I no -nothing

Until now that I know

How to plant bold; seed of good deeds

 

I have lived on the land

Where afflictions taste like sweet

I live in the land

Where cry pours like rain

 

I have been beating

With the cane of bitterness

In this life of wilderness

Where I run after life

Like madman chasing nothing

 

I started with a step

And then a mile

Now, i make a thousand miles

Planting the seed of my good deeds

For my generations to reap the fruits

 

Where is the page of life?

Let me write my days on it’s stage

What story shall be told of my existence to my kin?

Of what shall be the tales?

When I have ceased to live and breathe

When I would have died in peace

To the world; I say by – gone

It is time, yes I am done

 

And when the sun

Shall cease to shine on my path

When death shall close my eyes

I shall not be ashame of death

That I shall not be a shame

Yes! This is my aim

I have come to make name

Selfless of riches and fame

I shall not be a shame to my generation

I will live even when dead.

 

 

Timileyin Gabriel Olajuwon

10-24-14

 

 

 

Në vend të urimit, për 83-vjetorin e lindjes: “I ARTI” BARDHYL XHAMA: SHKRIMTAR E “MËSUES I MERITUAR” / Nga: Sejdo Harka

 Në vend të urimit, për 83-vjetorin e lindjes:                        “I ARTI” BARDHYL XHAMA: SHKRIMTAR E “MËSUES I MERITUAR”   Nga: Sejdo Harka     ”Puna e Bardhylit  ka ecur parallel, në tri fusha: në publicistikë,në pedagogji dhe në atë të krijimtarisë … Continue reading

Shtëpia Botuese “Bota Shqiptare” publikon librin publicistik “ATO QË KAPËRCENIN YLBERIN” – Kujtime dhe mbresa (Në nderim të nënave dhe bijave të Golëmit të Labërisë) me autore Fatmira Lazaj Milori.

    Shtëpia Botuese “Bota Shqiptare” publikon librin  publicistik  “ATO QË KAPËRCENIN YLBERIN” – Kujtime dhe mbresa  (Në nderim të nënave dhe bijave të Golëmit të Labërisë) me autore Fatmira Lazaj Milori.     Titulli librit:  ATO QË KAPËRCENIN YLBERIN … Continue reading

ROULA POLLARD

   ROULA POLLARD   Roula Pollard, a poet and writer, also using the pen name “Roula Melita” was  born on the island of Santorini. She studied History and Archaeology at Athens University and obtained an M.A. in Classics at Leeds … Continue reading

DY BINJAKET / Nga: Iliriana Koleka

 

DY BINJAKET

 

 

iliriana

Nga Iliriana Koleka

 

 

– Po vjen babi, është tek shkallët – tha djali i dytë, duke shtyrë derën e apartamentit.

Fara pa përreth. Djali i madh dhe vajza s’ishin më aty dhe nga dera e hapur vinin zëra të gëzuara.

Ajo vrapoi përgjatë korridorit të shtëpisë, kaloi derën e jashtme dhe u ndal në krye të shkallëve. Kalamajtë, burri i saj dhe Gjoni, një djalë që e shoqëronte muajt e fundit, po ngjiteshin nëpër shkallë poshtë. Grupi i parë ishte përbërë nga vajza, djali i madh dhe shoqëruesi, që flisnin me njëri tjetrin me gjallëri. Pastaj vinte djali i dytë që herë pas here tërhiqte djaloshin nga mënga. Nja katër shkallë më poshtë vinte i shoqi, që mezi hidhte këmbët, i përqëndruar në ekranin e celularit.

“Çudi e madhe si i deformon lartësia njerëzit” tha Fara me vete. Shkallët i kishte ngjitur me mijëra herë këtë dekadë, po asnjëherë s’ishte ndalur lart, si sot, për të kundruar të tjerët që ngjiteshin.

Ishin qesharakë me shkurtësinë e tyre deformuese, që realizohej falë vështrimit të saj nga një pikë vrojtimi e lartë.

“Lartësi, o perëndija e petëzimit të këmbëve, sot po të falem”!

Lartësia, i kthen turmat në milingona, ndaj gjëja e parë që bënin më të fuqishmit e Egjyptit për të ruajtur pushtetin, ishte ndërtimi i piramidave.

Fara përfytyroi Faraonen, me plis të bardhë (thonë që Akhenatona ishte pellazge) tek dilte në ballkon afër majës së piramidës e përshëndeste popullin egjyptjan me dorë.

Çka ajo dallonte poshtë ishte një lumë me miza të lëvisshme, që kur madhëria e saj fliste, ngurtësoheshin në një heshtje devotshmërie, ose frike, varet nga cili kënd i vështrimit e sheh respektin.

– S’ma ha mëndja që të vuash nga mungesa e dashurisë, ti binjake! – i’u drejtua ajo pa zë.

Në fakt thonë që faraonja kish qënë e detyruar të luante rolin e mashkullit, meqë vetëm në vijë mashkullore lejohej aso kohe trashëgimia e fronit. Kur të tëra femrat i hidheshin e i puthnin këmbët me adhurim, ajo mendonte për pellazgun, djalin misterioz, që i kishte hedhur sytë e nuk i’a hiqte më dot.

Kush thotë që faraoni (faraonja) s’mund të bjerë në dashuri, gabohet. Ajo forma dehëse e të jetuarit, që ndihmon çdo qënje njerëzore të kapërxejë thikat pas shpine, apo shigjetat në gjoks, rrëmbente dhe faraonen, e ngrinte një pëllëmbë sipër tokës dhe e çonte larg, shumë larg, atje ku i dashuri i saj lahej e shpërndante dritën e tij, pranë liqenit, ku e kishte kullën.

Thonë që Akhenatona s’mund t’i deklarohej atij që i jepte kaq shumë lumturi. Kështu, ky djalë kaloi tërë jetën pa ditur gjë për dashurinë e fshehtë të faraones. Përsa i përket asaj, papiret flasin për një ndjenjë të pazakontë, që e shoqëroi për gjatë tërë jetës së saj tokësore.

Fillimisht, dashuria e fshehtë e mbështillte parreshtur me praninë e saj dehëse, e vinte në gjumë dhe e qetësonte me ninullat e tij të ëmbla. Por ajo që fillimisht ishte një çfaqje pozitive, më vonë u kthye në një dhimbje të tmerrshme. Thonë që Akhenatona futej brënda një thesi me qymyr dhe vuante në vetmi për orë të tëra, mungesën e të dashurit. Thesi, si dhe dhomat e errta, siguronin që as edhe një rreze të vetme dielli të mos të depërtonte brënda saj në ato orë vetë-asgjësimi.

Megjithë vetminë torturuese e vetëshkatërruese, faraonja gjeti më në fund një rrugëdalje. Mbase kjo i detyrohet pluhurit të qymurit, që ka veti ndriçuese e ide-krijuese. Nuk dihet me siguri! Ajo që ka rëndësi është që Akhenatona e shpiku në orët e saj të vuajtjes, një pelerinë magjike.

Disa thonë që pelerina ishte transparente, disa thonë që kishte ngjyrë të kuqe. Disa flasin për një thes të thjeshtë me qymyr e disa të tjerë për një mbulesë mbretërish të stolisur me xhevahirë. Ca thonë që ishte frut i hamëndjeve të scribave që kanë shkruar historinë sipas qejfit e ca ngulin këmbë, që dikur ka ekzistuar vërtetë kjo pelerinë, por që më vonë e kanë djegur. Djegja thonë që ndodhi për arësye fetare, se dihet që Akhenatona futi për herë të parë monoteizmin në Egjypt, në një kohë që panteizmi përbënte rrymën mbizotëruese.

Ka dhe një grup historianësh të sotëm, që është i mendimit që pelerina, jo vetëm që ka ekzistuar, po ekziston akoma në një vënd të fshehtë.

Po të bazohemi në papiret e asaj epoke, mësojmë se faraonja zhdukej herë pas here nga qarkullimi. Kjo nuk kalonte e pa u vënë re nga kundërshtarët e saj të fronit, se ndodhte në kulmin e mbledhjeve politike me krerët e ushtrisë, apo të qeverisë.

Kur diskutimi ndizej dhe mendime të kundërta hidheshin të zjarrta nga palët kundërshtare, Akhanatona ndalonte çdo gjë. Tërhiqej në dhomat e saj dhe vetëm pas një ose dy orësh kthehej prapë për t’i njoftuar vendimet që kishte marrë e që ishin përherë shumë të matura e llogjike. Këtë punë e bënte disa herë në ditë, sipas shkallës së koklavitjes së problemeve të shtruara për zgjidhje.

Zhdukjen e saj dhe ndërprerjen e mbledhjeve, nuk është që e shihnin me sy të mirë më të mëdhenjtë e kohës, po e quanin si të keqen më të vogël, para të këqijave të mëdha që rrezikonin vetë qënjen e perandorisë së Egjyptit në ato kohë të turbullta.

Vetëm një gjeneral i famshëm, pjesëtar i moçëm i shtabit të luftës, kishte guxuar dhe e kishte pyetur njëherë.

– Mund ta di madhëri ç’ju ndodh, që zhdukeni për orë të tëra në mes të bisedës?

– “Ip oros” = i hypi yllit – i ishte përgjegjur Akhenatona, që sot gjuhëtarët e përkthejnë me “ngarkoj bateritë”.

Fjala “oros” dihet që vjen nga “ill, illësi, hirësi, yll”, por përkthimi i fjalës “ip, hyp = ngarkoj” është kritikuar nga disa hulumtues e mbështetur nga të tjerë.

Në fakt “ip-hyp”= do përkthehej më saktë me foljen “udhëtoj mbi gamilje, elefant, kalë” e jo “ngarkoj- ngarkohem me bateri apo ushqim”, po partizanët e përkthimit “ngarkoj bateritë” bazohen në zbulimin e një pile volte të lashtë, të bërë kohët e fundit, në një nga piramidat.

Fara përfytyroi botën e binjakes së saj faraone, gjatë ngarkimit të baterive:

Në një pyll me shtojzvalle, të zhytur në mugëtirë, naiadat e bukura, me trupat e tyre të larë me vesë, xixëllonin mbi Akhenatonën dhe të dashurin, duke i thjeshtëzuar jashtëzakonisht botën në vetëm dy veta:

Ai dhe ajo të përqafuar dhe mjaft.

Botë dyshe, e çiftëzuar, binare, botë moderne, mbi të cilën robotika e mëvonshme, moderne, do të mbështeste tërë kodifikimin e saj, pa arritur kurrë t’ia ndjejë ëmbëlsinë.

Fara psherëtiu. Sipas saj, i dashuri i faraones e dinte shumë mirë që ajo vdiste për të. Po ishte kaq frikacak, saqë i ishte dorëzuar vuajtjes, lotëve dhe ngashërimit, pa mundur të kombinonte gjë tjetër.

– Ku je heroi i Akhenatonës, pse s’nxjerr përfitim nga dashuria jote, po e harxhon në vetmi, në një vuajtje të fshehtë, torturuese, nga e cila nuk përfiton as ti e askush tjetër?- i’u drejtua ajo parmakut të shkallëve, sikur ai mos ishte një dru i zhvoshkur e i gërvishtur, po i dashuri i fshehtë i faraones.

– Gjasme je modern, ti jashtëtokësori im. Po forcën e fjalës, shtypit, telefonatave, mesazheve, ku e ke? Apo ndryshe sillesh me të ngjashmit e tu të hapsirës ndërgalaktike e ndryshe me faraonet e prapambetura?

Asaj i’u kujtua ferexheja, që ndryshe e përdornin turqit në Turqi dhe ndryshe e servirnin po ata, në Ballkan. Këtu, e quanin këtë poshtërsi mashkullore, si kulmin e modernizmit dhe lidhjes me Zotin. Fara kapërxeu pështymën.

– E keqja s’ka fund, o të keqen! Më mirë një dashuri e pamundur, se një ferexhe në surrat e në trup, e paraqitur si porta e parajsës.

Shyqyr që prindërit e saj e mendonin ndryshe këtë botë. Kur ajo kishte lindur, të jatit i ishin dashur vetëm pesë minuta për t’ia vënë emrin Fara. Ishte studjues i përkushtuar i historisë, sidomos asaj të lashtë, ndaj egjiptollogjia s’paraqiste asnjë mister për të. Ai vuri re me çudi ngjashmërinë e fytyrës së zgjatur të Akhenaton-ës (e kena tonën) së Egjyptit dhe vajzën së tij të porsa lindur. Një ngjasim me të vërtetë mbresëlënës, që ishte përforcuar në vënd që të dobësohej, me rritjen e vajzës.

Fara i’a kishte prerë kokën faraones dhe kjo ishte shumë e çuditshme, po të kemi parasysh, ndryshimin e madh kohor të lindjes së këtyre dy binjakeve.

Mamaja tallej me ata të dy për punën e Akhenatonës. Me shumë larmi përshkrimi, ajo i shtrëngonte të përfytyronin dialogjet e mamisë me të ëmën e mbretëreshës gjatë lindjes.

– Ke dhe një bebe tjetër në bark, mi nuse – i thoshte mamia të ëmës së faraones, pasi i kishte treguar vajzën e parë.

– Ua sa mirë, me një të shtënë, dy zogj! Po kur parashikohet që të dalë, binjakja? Pas pesë minutash?

– Jo, pas 5 mijë vjetësh.

Fara psherëtiu, kujtimi i prindërve, që ishin larg, e trishtoi. I merrte përherë në telefon, se zëri i tyre kishte efekt qetësues. Mos ishin ata, s’do ta kishte shtyrë kurrë kurbetin gjithë ata vjet. Vetëm ata i jepnin siguri në këtë botë të keqe, që të pret çdo ditë me gërshërë shpresat.

Zhurma e bisedave në shkallë i ngjante tani ujit që gurgullonte kur zbrazej lavamani.

“Heu faraona, Akhenatona

A ke ndih ti, kësisoj jehonash?”

– Ke nisur të flasësh me mumjet – do ta tallte mamaja.

– Jam katandisur keq, o ma – do i përgjigjej Fara.

Dhe e ëma do vinte buzën në gaz dhe do ta vinte në lojë, si zakonisht.

– Ua, çupka ime është katandisur keq. Duhet të thërrasim urgjencën, që t’i bëjnë një gjylpërë. Vetëm se kur të vijnë doktorët,do të qetësojnë ndonjë tjetër para saj.

Ajo buzëqeshi, mamaja e hidhte përherë fjalën për dhëndrin, që e quante kur s’e dëgjonte njeri “karkalec të çmëndur”. Para të tjerëve s’e shprehte, po njëherë në muhabet e sipër, kishte thënë shkarazi, që po t’ishte ajo do t’ia kishte thyer kokën atij karkaleci, prej kohësh.

Fara bëri sikur s’dëgjoi dhe e ëma bëri sikur s’tha gjë.

Ajo e merrte me fillozofi çdo gjë, mosha i ka këto. Kur vdekja të fishkëllen pa mëshirë duke të marrë njerëzit e tu më të dashur, vogëlsirat, si puna e dhëndrit që i’a dredh vajzës, e humbin rëndësinë e tyre.

Për mamanë ishtë më e rëndësishme eklipsi i diellit ose jehona e pazakontë e shkallës, se sa mjerimi i një martese të marrë fund prej kohësh.

Në fakt, gjëja e parë që bëri kur erdhi për vizitë këtu ishte studimi i jehonës së shkallës. Pse jehona, një proçes i mirënjohur i përplasjes së valëve zanore, realizohej në mënyrë kaq të çuditshme, në këtë pallat? I detyrohej vallë ndonjë dalje të padukshme ajri diku. Ajo mendoi për herë të parë për bodrumin poshtë. Mbase kishte ndonjë të çarë, nga ku futej zëri dhe përplasej. Pasi e kthyen bodrumin përmbys e s’gjetën gjë, Fara i tha:

– Është Akhenatona që krijon këtë efekt, o ma.

E ëma e pa me atë vështrimin e saj sipër syzeve, që në këtë rast i shkanë mbi hundë, më shumë se zakonisht, pastaj qeshi. Nuk besonte në shpirtrat, që flasin.

– Po qe se faraonja mund të bëjë diçka për ty, pse s’hidhet ta bëjë sot, që ke më tepër nevojë? – pyeti ajo me shpoti.

– Po prit o ma se s’është akoma gati – i tha Fara, që s’dinte ç’të thoshte.

– Unë po pres- tha e ëma duke kryqëzuar krahët në gjoks, si të vdekurit dhe pamja ishte kaq komike, saqë të dyja i’a plasën të qeshurit.

Zërat e fëmijëve dhe Gjonit e shkundën nga kujtimet.

– Jo more, pse ti ishe tek doktorata e mamit?

– Jo vetem unë, dhe Mara, Piro dhe dy kushërinjtë.

– Harrove Marinën, Flaviën dhe të tjerët .

– Vërtet, që këtej, erdhën nja dhjetë vetë .

– Ishe aty në sallë kur e shpallën doktore?

– Po ore, ishim të tre atje, megjithëse Fitimi, s’donte të na linte, se gjasme kalamajtë duhet të rrinin përjashta.

– Po ju ndënjët.

– Ta merr mëndja, që ndënjëm, Mami bëhet doktore dhe ne mos të ishim të pranishëm, sipas teje?

– Më e bukura ishte festa mbas dipllomës. U zhdëpëm duke hëngër e duke pirë.

Më në fund grupi po i afrohej parmakëve ku ajo qe mbështetur.

Gjoni ngriti kokën e buzëqeshi. Ishte i sjellshëm dhe i ri ky djalë. Burri i vet dinte t’i zgjidhte shoqëruesit, jo vetëm të pashëm, po dhe shumë njerëzorë.

Gjoni përshpejtoi ngjitjen, duke u shkëputur nga grupi. Përqafoi Farën dhe pëshpëriti fjalët e zakonshme, që thuhen në këto raste, duke i shtuar një dozë entuziazmi.

– Mu bë shumë qejfi që i’a arrite Fara, urimet e mia më të mira.

Fëmijët ishin zhdukur në derën e hapur të apartamentit duke tërhequr dhe Gjonin me vete. Burri i Farës arriti dhe e kaloi të shoqen, përherë me atë kërrusjen prej karkaleci drejt celularit. Pa e përshëndetur u zhduk dhe ai në derën e hapur.

Fara mbeti te shkalla, duke vështruar poshtë hapsirën bosh. Ishte mbyllur automatikisht dhe drita, po nga dera gjysëm e hapur e apartamentit depërtonin ca rreze.

Ishte hera e parë në kaq vjetë jetese atje, që i ndodhte të gjente kënaqësi në shkallë.

Herët e tjera nxitonte të futej në apartament, duke e mbyllur derën pas vetes, me lehtësim në zëmër. Sa më pak zhurmë të bëhej në shkallë, aq më pak material do kishin fqinjët e pallatit për të marrë nëpër gojë familjen e saj.

Që burri mos ta përshëndeste, ajo e priste. Dashuria ishte një lumë që s’e lagte prej kohësh, kurse mirësjellja ishte një pishinë që frekuentohej vetëm nga miqtë e tij të huaj, madje jo dosido, po prej atyre që kishin llogari bankare me shumë zero.

– S’ka gjë – i tha vetes. – Tani ti je doktore shkencash e mund të ndahesh nga një karkalec, që s’të do.

Të studjuarit për titullin kishte qënë gjithë këto vjet një alibi për mos menduar ndarjen dhe problemet e tjera të lidhura me të, megjithëse ato ngriheshin sa një mal e nuk zhdukeshin, as me pelerinën e Akhenatonës.

Ajo i largoi mendimet e zymta me dorë, si të ishin grenxa dhe buzëqeshi. Ishte e teorisë që se sa më pak ta vrisje mëndjen, aq më të lehtë e kishe të mos të shihje traun në sy të të tjerëve.

Burri e rrihte, e tradhëtonte, harxhonte paratë që fitonte për vete dhe për shoqërinë e tij dhe megjithatë, ajo s’gjente dot një parmak shkallësh që të mbështeste kokën.

E tmerrshme, ta mendosh, po më e tmerrshme është ta jetosh, se një mënxyrë e tillë është fatkeqësisht e vërtetë.

– Akhenatona, më këshillo çfarë duhet të bëj, apo ti i’a hudhe me pelerinën tënde dhe s’të dhëmb e s’të djeg më? – pyeti ajo zbrazëtirën e shkallës që shtrihej si guake poshtë.

Dikush e përqafoi me vrull.

– Ma, pse s’vjen brënda ti? Pse rri vetëm këtu?

Ishte djali i dytë, më i dashuri, ai që i’a shprehte mbështetjen e tij përherë me fjalë nxitëse e ngushëlluese. Ishte ai, që i’a kishte bllokuar dorën të jatit herën e fundit, dhe i kishte thënë me vendosmëri:

– Tani mjaft! E mbushe kupën!

Ai e kishte emrin Akhenaton, siç kishte dashur ajo vetë t’ia vinte për nder të binjakes së vet, atë ditë që ai erdhi në këtë botë.

– Po vij – tha ajo duke i përkëdhelur flokët.

Për herë të parë në kaq vjet, u shkëput me keqardhje nga shkalla.

Papritmas, një ide i përshkoi si vetëtimë mëndjen. Binjakja e vet i kishte dërguar një mesazh nëpërmjet jehonës së shkallëve dhe asaj s’i kishte shkuar në mënt, për tërë këto vjet.

Fara i ra ballit me dorë. Mamaja thoshte që faraonja s’po e ndihmonte, kurse në fakt kishte dhjetë vjet që i’a kishte servirur mbi një pjatë të argjëntë ndihmën e saj. Ishte gjëja më e thjeshtë në botë, çudi e madhe, që nuk e kishte kuptuar më parë.

Këtej e tutje, mjaftonte të hapte derën, të mbështetej tek parmakët e drunjtë të shkallës dhe t’ia ngulte sytë milingonave poshtë. Një botë e tërë vezullimesh do të ndizej para saj dhe ajo do të lahej e do të zhytej në të, si Akhenatona me të dashurin.

Poezi nga Anastasi Çipi

 

anastasia cipi

Poezi nga Anastasi Çipi

 

 

Stinët e dashurisë

 

Ti erdhe tek unë,

Një ditë pranvere, me forcë më mbushe,

Më dhe jetë dhe gjak

Dritë e dashuri,

Gjak rrodhi në damarët e mi

Rrodhi kaq shumë, sa në verën e nxehtë bëmë dashuri.

 

Por, nuk mbajti shumë, entuziazëm ishte.

Në vjeshtën që herët erdhi

Bashkë me shiun lotët derdhi.

 

Ngadalë , kujtimet shkuan

Filluan u harruan, u shuan

Përse?

Është e thjeshtë

Sepse…

Dëbora mbuloi gjithçka

E filloi dimri me ardhë

Bashkë me dëborën,

Një fletë e bardhë,

Ku unë shkruaj padashur, për ty.

Dhe prapë nuk jemi të dy.

 

 

 

PËR KU SHKOJMË

 

Për ku po shkojmë?

Le ta fillojmë nga zemra, për së pari

Aty janë hojet

Aty është  ari, mjalti.

Mund të ndryshojmë,

Nëse mendojmë me zemër

Me kokën përulë

O njeri, o emër

Ç’i do buzë kur nuk kanë frymë

Në përçudnim

Ç’i do veshët që keq dëgjojnë

Në shurdhërim

Ç’i do sy që nuk shikojnë

Në verbërim!

Ç’farë duhet jetë,

Pa të vërtetë,

Kur nuk dimë ku shkojmë

Këmbët ku na çojnë

Duart të ngremë në lavdërim,

Harrojmë…

Fillo pra, nga zemra njëherë,

Që jeta të ketë pranverë,

Larg skllavërimit,

Gjakmarjes, hakmarrjes.

Drejt zemrës e faljes…

 

 

 

NGURRIM

 

Është natë e dashurisë,

Sikur herë e parë

Nuk mund të them,

As sonte, as asnjëherë,

Fjalët që m’u bënë balsam,

Më mirë ato të mbeten në mua

Nuk e di ç’farë humbur unë kam

Këto janë fjalët që unë i dua.

Pa fjalë, pa ngurrim buzët shtrëngoj

Kjo natë e bardhë,

Shpirtin tim shërroj

E, digjet në flakë lehtë,

Nga ndjenjë njeri

E ngrihem, e rilindur,

Buzët që dridhen

E zemra si zog i pafaj hidhet

Përsëri në të trazim…

 

 

PENTASI B UNIVERSAL INSPIRATIONAL POET 2016 Awarded to GAMEL SANKARL

PENTASI B GHANA AWARDING (Part 9)

 

 

ღ ☼¸¸.•*¨*•♫♪ + ∞ α

 

 

PENTASI B UNIVERSAL INSPIRATIONAL POET 2016

Awarded to GAMEL SANKARL

“…For one who tirelessly aim to pursue the perfection of its own masterpieces;

For one who lives his/her own poetry and arts as living example of the common goodness;

For one with great passion, undying, moving and making visible-heartfelt impact on people’s lives;

For one that inspire, heal and awaken, regardless of colors, races, cultures and beliefs

for the betterment, harmony and survival of Humanity as a Whole…”

 

 

Signed by:

Hon. Abdul Rashid Pelpuo,

State Minister at The Office of The President

Republic of Ghana

 

Signed by:

Numo Akwaa Mensan III, Nae Wulomo,

Highest Priest of the GA State

Republic of Ghana

 

Signed by:

Hon. Nii Lantey Vanderpuye

Minister of Youth and Sports

Republic of Ghana

 

Signed by: Doc PenPen B. Takipsilim

Father of Visual Poetry

Creator and Founder of Pentasi B

.

.

♪ ☪ ★ ☼ ღ ¸¸.•*¨*•♫♪ + ∞

 

PENPEN AND PENTASI B POETRY

By Gamel Sankarl

.

PENPEN: THE FATHER OF VISUAL POETRY

 

Dr. Epitacio R. Tongohan is the real name of the visual poet who has taken the world by storm. Although, he was christened by his parents as Epitacio R. Tongohan, lovers of his poetry works affectionately refer to him as Doc Penpen which has become his pen name.

He is a Filipino by nationality; a native of Tanay, Rizal but he considers himself a global citizen. He was born into a poor family; to a tenant farmer of a father and a housemaid of a mother. He grew up in a farming community where almost every family had a farm. He had two brothers; one born before him and the other after him. But sadly, he lost both of them to the cold hands of death in a week.

He was only six years at the time but the death of his siblings really came as a big blow to him. His young mind wondered mostly due to the sad circumstance. He pondered on the incidence till he eventually became obsessed with thoughts about life and death. Such thoughts shaped his life as he got to know that one can be with full life today but tomorrow will be met with death. He got to know that one die at any point in time whether young or old.

In the light of these thoughts, he came to the realisation that, he had to make a difference with his life as he couldn’t tell when he would exit from this earth as his brothers did at such an early age. It informed his decision and made all the difference in his life. Looking back, Doc Penpen admits that he has become who he is because of the experiences he had in his formative years.

Today, Doc Penpen is an inspirational and an iconic figure in the world of poetry. He is considered the Philippine’s Father of Visual Poetry and is arguably the world’s number one when it comes to visual poetry.

His love for poetry started at a very tender age; whilst he was still in the elementary school. Though he didn’t give much thought to becoming a poet at his young age, destiny eventually caught up with him along the journey of life.

Growing up, he saw his father speaking poetically most of the time. His dad is an oratory poet. That he believes influenced his love for poetry at a tender age. In elementary school, he loved literature and naturally gravitated towards words. Though he loved poetry, he only managed to write just a few poems at his young age.

He had hopes of taking a career in the fine arts so he could pursue his passion but that was not to be very soon as his father’s intention was for him to pursue a career in medicine. His dad wished that became a medical doctor but he wanted the Fine Arts.

And so when he first entered college, he applied for Fine Arts but later had to divert to the sciences in honour of his father’s wish. He didn’t get into medicine immediately as advised by his father but eventually he did after studying medical technology.

After medical technology, he did a four year course in doctor of medicine and another four years of studies in surgery. It was after this that he went to practise his craft. He practised medicine for some time and then went for his postgraduate studies where he specialized in Anatomic Pathology for another four years.

As a specialist practitioner in this field, his life was tied to working on dead bodies; finding out about the aetiology of various diseases. And that is how he practised his craft as a profession Anatomic Pathologist until he diverted course into poetry full time.

How did that happen? After a few years of practise, he had to quit for a reason he deemed more demanding than his practise. His father got struck with stroke and there was no one to cater for him at the time. Left with the burden of choosing between his career and his father, he went for the latter.

This, he did because he was the only surviving son. It was a very hard decision for him because he was at the peak of his career and had even submitted a proposal to do a research on cloning but that was not to be as he needed to cater for his dad. He called it quits for his father’s sake.

But whilst practising medicine, he was still involved in the fine arts virtually. He did some works of drawings, paintings and sculpture. Though he was aprofessional medic by hand, he was also a passionate poet at heart. His love of the literary arts grew stronger when he now spent more time with his father.

It was during this time that he explored the movie industry. He was the first to do a digital movie in the Philippines. The movie was titled; ’Takipsilim’. It was after the premier of this movie that someone discovered him.

It happened that, the stakeholders in the movie industry was considering the movie for the FAMAS Award but couldn’t categorise it. It was the first of its kind.

So his experience with the award scheme citing him as a filmmaker informed him to explore the new genre he had created. And that led to the birth of PENTASI B Poetry.

He then experimented with different forms and structures of arts and that eventually led to the creation of a new niche in poetry now called visual poetry.

From a humble beginning in a Philippine locality, Penpen developed and deployed his poetry creating ability and is now a renowned world poet. From a local stage he has risen to prominence on a global stage as the father of visual poetry.

The life of Doc Penpen and his story is an inspiration to the world. It is an awakening call and a source of healing and inspiration to every individual. It exemplifies that fact, it doesn’t matter your background you can breakthrough and become top-notch in the area of your passion.

He has been recognized for his meritorious contributions to the literary arts and particularly his wonderful works in the genre of visual poetry. He has also toured the world promoting poetry and awarding poets for their contributions which are all geared towards the betterment of humanity.

The following are but just a few of the many awards and the recognition honours Doc Penpen Bugtong Takipsilim has received in his journey as a visual poet:

Revered, recognized and awarded as ‘ANYUINSEM AGYA’, in Accra, Ghana, 2016

Acknowledged in Italy as ‘Il Padre Della Poesia Visual’ (Father of Visual Poetry), 2016.

Honoured in Turkey as ‘GorselSiirBabasi’ (Father of Visual Poetry), 2014.

Recognized in British Columbia, Canada as ‘The Father of Visual Poetry’, 2013.

Acknowledged and Proclaimed in Vancouver, Canada as ‘Visionary Poet’, 2013.

Adjudged by the National Library of Philippine as ‘The Father of Visual Poetry’, 2013.

Conferred in the Philippines as ‘The Father of Philippine Visual Poetry’, 2012.

 

PENTASI B POETRY: THE PLATFORM FOR ALL POETS

 

PENTASI B is the brainchild of Doc Penpen. A lot of life questions needed answers and in his attempt to find such answers, he ended up forming something that will speak to the needs of humanity and cause an awakening to audiences, bring healing to the hurting and inspiration to individuals.

Doc Penpen mesmerised the creative world when he created a good blend of between the literary arts and the fine arts. His style of poetry does not engage the pure verses such as what is seen in the traditional poems one is used to.

To make his poems distinctive, he used poetry and visual arts to engage people emotionally whilst setting them free physically. With his words, he brought a good feeling and a sense of healing to people.

He took poetry to higher level when he published his works of visual poetry and titled it Pentasi B. The book which is now in three volumes is one of its kinds. It captures page by page scintillating lines of poetry that speaks to the circumstances of life in a sensitive manner.

Using the Pentasi B book as evidence based tool, Doc Penpen has created a movement of poets (affectionately referred to as Pentasian) that come together with a common agenda of sharing their works whilst ensuring an awakening, healing and inspiring people.

.

The PENTASI B concept has the following as the fulcrum on which it runs:

P-Philosophical values: we respect the philosophy and values of each member;

E-Evolution: we constantly and consistently evolve in our quest become extraordinary;

N-Neutral world: we create a neutral platform for all. We see no race, creed or colour;

T-Technology: we inculcate new technology and encourage multi-talented orientation. We primarily focus on being multi-modal, multi-lingual, multi-sensorial, multi-angular and multi-dimensional.

A-Arts/Aesthetics: we love the arts and encourage unearthing beauty. We inspire all to add aesthetic value to their creative art works;

S- Science: we promote the sciences. We seek to create a good blend between the sciences and the arts to ensure uniformity whilst creating a better world for humanity;

I-Imitation, Invention, Innovation and Improvement: we encourage learning through imitation, ingenuity through invention, creativity through innovative thinking and grow though continual improvement;

B-Bio or life: we are for life. We exist to influence lives and inspire hope in the lives of many. Everyone’s life matter and we seek to empower every life form.

These are the tenets that hold the Pentasi B Poetry dream in position.

.

Pentasi B Poetry has served as a vehicle for Doc Penpen to showcase his visual poetry to the world. His style of poetry, thus, visual poetry employs the use of words that creatively conveys his message in the most imaginative and impressive way possible. By his words, he is able to create clear pictures in the minds of his readers or audiences. He simply opens their eyes and holds their hands to enter into new worlds of intellect.

As a person, he has won the hearts of many with his admirable personality and humility. Doc Penpen gives hope to the hurting anytime he meets with them. He lights their dark world with his gifts of magical words.

He believes everyone is a poet without classification. The word poetry he assets;has a Greek origin and it means, ‘I create’. To him everyone is a creator. We all create. It can be prose, essay or whatever. Once you create something with your words, you are a poet. And so he sees all as poets and therefore calls all to be a part of the Pentasi B World Friendship Poetry.

The Penatsi B World Friendship Poetry is a festival. It is a gathering of poets, poetry lovers and literary art lovers. It brings people from the four corners of the world onto a single stage to share their poetry works and celebrateeach other whilst promoting peace and unity among humanity.

After the first edition of Pentasi B forum was organized in the Philippines in 2013, the train has stopped at several other places including; British Columbia, Canada; California, USA; Istanbul, Turkey; Bari, Italy and now Accra, Ghana.

It has also been on the campuses of world class universities where copies of the Pentasi B Poetry book has been deposited in libraries such as; The National Library of the Philippines, University of British Columbia Library and The Sabanci University, Istanbul, Turkey among others.

Many poets and writers the world over have been part of the international poetry society known as the Penatsi B World Friendship Poetry. The testimonies shared after their experience with Pentasi B World Friendship Poetry has been amazing. Here are a few summarized commentaries from some pentasians:

Ethel P. David writes; “Pentasi B is the utopia which mankind thought was impossible of attainment, but which is here with us, in our presence. It is a place where poets, writers and artists regardless of Race, Colour, Religion, Gender and Political Orientation are welcome. The only requirement, if one may put it that way, for admission, is the talent for poetry, for writing, for art, and that burning desire for universal peace for all humanity”.

Ajarn Wu Hsih comments; “Pentasi B is the thing of postmodernism which mankind thought was impossible of attainment and still many among the academe cannot regurgitate but is here, with us, asserting its breath of existence through all those souls whom the Ghanaian poet, Benjamin Oku called it Pentasians.

Years ahead will certainly look back at the humble yet grand beginnings of Pentasi B Society and people will be truly grateful of this ‘New Poetry’ which added impetus to phase of human civilization which had its beginning in the African continent”.

Edwin M. Cordevilla also testifies that; “Pentasi B has democratized the poetry art form from being a playground of only a few. Today, poetry writing and appreciation have been elevated to a new of shared meaning.

Doc Penpen, the founder of Pentasi B has opened the gates to poetry regardless of race, education and status in life. It takes strong-willed, innovative and yet very humble man to unite poets from different parts of the world for a common poetic vision”.

The Pentasi B train now makes a stop in Africa. The land of the first born son. Doc Penpen and his team believe the world needs some change. He is of the view that, the hearts of many are bleeding for a real change. And it is about time we looked at the real betterment of Africa and humanity at large.

He says; Africa should not be in tribal groups. We must stand in unity as one big large family. And that the future should be our focus and our prime aim should be the survival and betterment of humanity for a harmonious co-existence.

We need a truly humane community. The world needs this. Africa needs this. And the Pentasi B World Friendship Poetry movement (made up of artists, poets, writers and lovers of all forms of arts) is here to do just that. We are in Ghana, the gateway to Africa, to ignite people and ensure an awakening, healing and inspiration.

 

 

PENPEN MAKES IT HAPPEN

 

Penpen, the man who made an entry

Into the world with a fine gift of poetry

He is known as visual poetry’s father

His words can make you see farther

He is nothing without the tip of his pen

With his pen, he makes things happen

He was born a full-blooded Philippine local

But his love for people has taken him global

He looks not at skin; he sees no white or black

He sees none as full of luck and another of lack

He loves all equally and looks at no race

To all he endeavours to care and embrace

His call is to show unadulterated love to all

Hatred for none but love for all; that’s his call

Penpen’s love for humanity is so visual

Penpen’s concern for humanity is factual

His gift of poetry makes him exceptional

His genuineness makes him inspirational

Penpen’s pen and poems makes things happen

Penpen is the man that makes things happen!

Article written by GamelSankarl

Author/ Speaker/ Inspirational Poet

 

 

 

ABOUT THE AUTHOR GAMEL SANKARL

 

Gamel Sankarl is an inspirational author, a sensational speaker and a motivational poet. Writing, speaking and performing poetry is Gamel’s passion but he is a professional biomedical scientist with a BSc in Human Biology and an MSc in Chemical Pathology.

Gamel’s heartbeat is to impart, inspire and ignite the innate potentials of individuals for impact and he has been doing this through his teachings, speaking engagements, poetry performances and writings. He has spoken on scores of youth platforms and is poised to do more for God and the Globe.

Mr Sankarl has authored and self-published fifteen books including the following titles; Author @ Any Age, Better Is Better, Poetivations, Gamelian Gems, Winning Starts with Beginning, How To Read and Reap, What You See Is What You Get among others.

He has been recognized for his writings by a few notable organizations. In 2014 he was selected as one of ten African student finalists in the Pan-African Mosquito Control Association (PAMCA) Student essay competition.

Also in the same year, he was recognized and awarded as the ‘Best Male Influential Writer of the Year’ by Leadership Mind Ambassador, Nigeria and nominated in 2014 and 2015 by the prestigious Black Entertainment, Film, Fashion, Theatre and Arts (BEFFTA ) UK Global Awards as Best Author among twenty-nine other authors across the globe. Last year, he was selected as one of eighty young Africans to co-author a book titled ‘The Africa 80’ which would be launched in South Africa on the African Union Day.

Mr. Sankarl has worked as a creative writing instructor for the Young Ghanaian Writers Programme where he also doubled up as the Writing and Business Programmes Director. He has been hosted by students of the Publishing Department, Kwame Nkrumah University of Science and Technology to deliver guest lectures on creative writing.

For the past two academic years, he has been visiting the Ghana Institute of Journalism to deliver guest lectures to the creative writing class on the invitation of the lecturer, Mr David Dankwa-Apawu, the head of the department of Languages.

Gamel has spoken on several platforms across Ghana including a TED platform and some notable youth platforms as well as most tertiary and high school campuses. For his sensational speaking and poetry performance efforts, he’s been honoured and listed in the African View Point Journal as one of ’20 Under 35 Young Change Makers’ by the African Youth Awards team and by the Youth Alliance for Development as one of ’10 Most Influential Youths In Obuasi’. Recently, he has been named as one of ‘Top 20 Young Speakers In Ghana’ in a poll conducted by Motivational Speakers Network, Ghana.

He performs poetivation; a genre of poetry he created himself. Poetivation is a term of his own coinage from the words Poetry and motivation. It is a brand of spoken word poetry characterised by poetic rhymes, rhythm and motivation. Gamel considers his most significant innovative idea because it shares ideas, insights and inspiration for impact. Due to its focus on motivating people for a life of success and significance, it appeals mostly to the youth.

Gamel Sankarl is a global shaper with the Kumasi hub, Ghana and together with other extraordinary youths has been contributing his experiences and expertise for the betterment of his community. He is a lifelong learner and makes friends with all who wish to learn from him and are willing to allow him learn from them.

 

Name: Gamel Sankarl

E-mail: gamelkarl@gmail.com

Facebook: Gamel Sankarl

LinkedIn: Gamel Sankarl