DY BINJAKET / Nga: Iliriana Koleka

 

DY BINJAKET

 

 

iliriana

Nga Iliriana Koleka

 

 

– Po vjen babi, është tek shkallët – tha djali i dytë, duke shtyrë derën e apartamentit.

Fara pa përreth. Djali i madh dhe vajza s’ishin më aty dhe nga dera e hapur vinin zëra të gëzuara.

Ajo vrapoi përgjatë korridorit të shtëpisë, kaloi derën e jashtme dhe u ndal në krye të shkallëve. Kalamajtë, burri i saj dhe Gjoni, një djalë që e shoqëronte muajt e fundit, po ngjiteshin nëpër shkallë poshtë. Grupi i parë ishte përbërë nga vajza, djali i madh dhe shoqëruesi, që flisnin me njëri tjetrin me gjallëri. Pastaj vinte djali i dytë që herë pas here tërhiqte djaloshin nga mënga. Nja katër shkallë më poshtë vinte i shoqi, që mezi hidhte këmbët, i përqëndruar në ekranin e celularit.

“Çudi e madhe si i deformon lartësia njerëzit” tha Fara me vete. Shkallët i kishte ngjitur me mijëra herë këtë dekadë, po asnjëherë s’ishte ndalur lart, si sot, për të kundruar të tjerët që ngjiteshin.

Ishin qesharakë me shkurtësinë e tyre deformuese, që realizohej falë vështrimit të saj nga një pikë vrojtimi e lartë.

“Lartësi, o perëndija e petëzimit të këmbëve, sot po të falem”!

Lartësia, i kthen turmat në milingona, ndaj gjëja e parë që bënin më të fuqishmit e Egjyptit për të ruajtur pushtetin, ishte ndërtimi i piramidave.

Fara përfytyroi Faraonen, me plis të bardhë (thonë që Akhenatona ishte pellazge) tek dilte në ballkon afër majës së piramidës e përshëndeste popullin egjyptjan me dorë.

Çka ajo dallonte poshtë ishte një lumë me miza të lëvisshme, që kur madhëria e saj fliste, ngurtësoheshin në një heshtje devotshmërie, ose frike, varet nga cili kënd i vështrimit e sheh respektin.

– S’ma ha mëndja që të vuash nga mungesa e dashurisë, ti binjake! – i’u drejtua ajo pa zë.

Në fakt thonë që faraonja kish qënë e detyruar të luante rolin e mashkullit, meqë vetëm në vijë mashkullore lejohej aso kohe trashëgimia e fronit. Kur të tëra femrat i hidheshin e i puthnin këmbët me adhurim, ajo mendonte për pellazgun, djalin misterioz, që i kishte hedhur sytë e nuk i’a hiqte më dot.

Kush thotë që faraoni (faraonja) s’mund të bjerë në dashuri, gabohet. Ajo forma dehëse e të jetuarit, që ndihmon çdo qënje njerëzore të kapërxejë thikat pas shpine, apo shigjetat në gjoks, rrëmbente dhe faraonen, e ngrinte një pëllëmbë sipër tokës dhe e çonte larg, shumë larg, atje ku i dashuri i saj lahej e shpërndante dritën e tij, pranë liqenit, ku e kishte kullën.

Thonë që Akhenatona s’mund t’i deklarohej atij që i jepte kaq shumë lumturi. Kështu, ky djalë kaloi tërë jetën pa ditur gjë për dashurinë e fshehtë të faraones. Përsa i përket asaj, papiret flasin për një ndjenjë të pazakontë, që e shoqëroi për gjatë tërë jetës së saj tokësore.

Fillimisht, dashuria e fshehtë e mbështillte parreshtur me praninë e saj dehëse, e vinte në gjumë dhe e qetësonte me ninullat e tij të ëmbla. Por ajo që fillimisht ishte një çfaqje pozitive, më vonë u kthye në një dhimbje të tmerrshme. Thonë që Akhenatona futej brënda një thesi me qymyr dhe vuante në vetmi për orë të tëra, mungesën e të dashurit. Thesi, si dhe dhomat e errta, siguronin që as edhe një rreze të vetme dielli të mos të depërtonte brënda saj në ato orë vetë-asgjësimi.

Megjithë vetminë torturuese e vetëshkatërruese, faraonja gjeti më në fund një rrugëdalje. Mbase kjo i detyrohet pluhurit të qymurit, që ka veti ndriçuese e ide-krijuese. Nuk dihet me siguri! Ajo që ka rëndësi është që Akhenatona e shpiku në orët e saj të vuajtjes, një pelerinë magjike.

Disa thonë që pelerina ishte transparente, disa thonë që kishte ngjyrë të kuqe. Disa flasin për një thes të thjeshtë me qymyr e disa të tjerë për një mbulesë mbretërish të stolisur me xhevahirë. Ca thonë që ishte frut i hamëndjeve të scribave që kanë shkruar historinë sipas qejfit e ca ngulin këmbë, që dikur ka ekzistuar vërtetë kjo pelerinë, por që më vonë e kanë djegur. Djegja thonë që ndodhi për arësye fetare, se dihet që Akhenatona futi për herë të parë monoteizmin në Egjypt, në një kohë që panteizmi përbënte rrymën mbizotëruese.

Ka dhe një grup historianësh të sotëm, që është i mendimit që pelerina, jo vetëm që ka ekzistuar, po ekziston akoma në një vënd të fshehtë.

Po të bazohemi në papiret e asaj epoke, mësojmë se faraonja zhdukej herë pas here nga qarkullimi. Kjo nuk kalonte e pa u vënë re nga kundërshtarët e saj të fronit, se ndodhte në kulmin e mbledhjeve politike me krerët e ushtrisë, apo të qeverisë.

Kur diskutimi ndizej dhe mendime të kundërta hidheshin të zjarrta nga palët kundërshtare, Akhanatona ndalonte çdo gjë. Tërhiqej në dhomat e saj dhe vetëm pas një ose dy orësh kthehej prapë për t’i njoftuar vendimet që kishte marrë e që ishin përherë shumë të matura e llogjike. Këtë punë e bënte disa herë në ditë, sipas shkallës së koklavitjes së problemeve të shtruara për zgjidhje.

Zhdukjen e saj dhe ndërprerjen e mbledhjeve, nuk është që e shihnin me sy të mirë më të mëdhenjtë e kohës, po e quanin si të keqen më të vogël, para të këqijave të mëdha që rrezikonin vetë qënjen e perandorisë së Egjyptit në ato kohë të turbullta.

Vetëm një gjeneral i famshëm, pjesëtar i moçëm i shtabit të luftës, kishte guxuar dhe e kishte pyetur njëherë.

– Mund ta di madhëri ç’ju ndodh, që zhdukeni për orë të tëra në mes të bisedës?

– “Ip oros” = i hypi yllit – i ishte përgjegjur Akhenatona, që sot gjuhëtarët e përkthejnë me “ngarkoj bateritë”.

Fjala “oros” dihet që vjen nga “ill, illësi, hirësi, yll”, por përkthimi i fjalës “ip, hyp = ngarkoj” është kritikuar nga disa hulumtues e mbështetur nga të tjerë.

Në fakt “ip-hyp”= do përkthehej më saktë me foljen “udhëtoj mbi gamilje, elefant, kalë” e jo “ngarkoj- ngarkohem me bateri apo ushqim”, po partizanët e përkthimit “ngarkoj bateritë” bazohen në zbulimin e një pile volte të lashtë, të bërë kohët e fundit, në një nga piramidat.

Fara përfytyroi botën e binjakes së saj faraone, gjatë ngarkimit të baterive:

Në një pyll me shtojzvalle, të zhytur në mugëtirë, naiadat e bukura, me trupat e tyre të larë me vesë, xixëllonin mbi Akhenatonën dhe të dashurin, duke i thjeshtëzuar jashtëzakonisht botën në vetëm dy veta:

Ai dhe ajo të përqafuar dhe mjaft.

Botë dyshe, e çiftëzuar, binare, botë moderne, mbi të cilën robotika e mëvonshme, moderne, do të mbështeste tërë kodifikimin e saj, pa arritur kurrë t’ia ndjejë ëmbëlsinë.

Fara psherëtiu. Sipas saj, i dashuri i faraones e dinte shumë mirë që ajo vdiste për të. Po ishte kaq frikacak, saqë i ishte dorëzuar vuajtjes, lotëve dhe ngashërimit, pa mundur të kombinonte gjë tjetër.

– Ku je heroi i Akhenatonës, pse s’nxjerr përfitim nga dashuria jote, po e harxhon në vetmi, në një vuajtje të fshehtë, torturuese, nga e cila nuk përfiton as ti e askush tjetër?- i’u drejtua ajo parmakut të shkallëve, sikur ai mos ishte një dru i zhvoshkur e i gërvishtur, po i dashuri i fshehtë i faraones.

– Gjasme je modern, ti jashtëtokësori im. Po forcën e fjalës, shtypit, telefonatave, mesazheve, ku e ke? Apo ndryshe sillesh me të ngjashmit e tu të hapsirës ndërgalaktike e ndryshe me faraonet e prapambetura?

Asaj i’u kujtua ferexheja, që ndryshe e përdornin turqit në Turqi dhe ndryshe e servirnin po ata, në Ballkan. Këtu, e quanin këtë poshtërsi mashkullore, si kulmin e modernizmit dhe lidhjes me Zotin. Fara kapërxeu pështymën.

– E keqja s’ka fund, o të keqen! Më mirë një dashuri e pamundur, se një ferexhe në surrat e në trup, e paraqitur si porta e parajsës.

Shyqyr që prindërit e saj e mendonin ndryshe këtë botë. Kur ajo kishte lindur, të jatit i ishin dashur vetëm pesë minuta për t’ia vënë emrin Fara. Ishte studjues i përkushtuar i historisë, sidomos asaj të lashtë, ndaj egjiptollogjia s’paraqiste asnjë mister për të. Ai vuri re me çudi ngjashmërinë e fytyrës së zgjatur të Akhenaton-ës (e kena tonën) së Egjyptit dhe vajzën së tij të porsa lindur. Një ngjasim me të vërtetë mbresëlënës, që ishte përforcuar në vënd që të dobësohej, me rritjen e vajzës.

Fara i’a kishte prerë kokën faraones dhe kjo ishte shumë e çuditshme, po të kemi parasysh, ndryshimin e madh kohor të lindjes së këtyre dy binjakeve.

Mamaja tallej me ata të dy për punën e Akhenatonës. Me shumë larmi përshkrimi, ajo i shtrëngonte të përfytyronin dialogjet e mamisë me të ëmën e mbretëreshës gjatë lindjes.

– Ke dhe një bebe tjetër në bark, mi nuse – i thoshte mamia të ëmës së faraones, pasi i kishte treguar vajzën e parë.

– Ua sa mirë, me një të shtënë, dy zogj! Po kur parashikohet që të dalë, binjakja? Pas pesë minutash?

– Jo, pas 5 mijë vjetësh.

Fara psherëtiu, kujtimi i prindërve, që ishin larg, e trishtoi. I merrte përherë në telefon, se zëri i tyre kishte efekt qetësues. Mos ishin ata, s’do ta kishte shtyrë kurrë kurbetin gjithë ata vjet. Vetëm ata i jepnin siguri në këtë botë të keqe, që të pret çdo ditë me gërshërë shpresat.

Zhurma e bisedave në shkallë i ngjante tani ujit që gurgullonte kur zbrazej lavamani.

“Heu faraona, Akhenatona

A ke ndih ti, kësisoj jehonash?”

– Ke nisur të flasësh me mumjet – do ta tallte mamaja.

– Jam katandisur keq, o ma – do i përgjigjej Fara.

Dhe e ëma do vinte buzën në gaz dhe do ta vinte në lojë, si zakonisht.

– Ua, çupka ime është katandisur keq. Duhet të thërrasim urgjencën, që t’i bëjnë një gjylpërë. Vetëm se kur të vijnë doktorët,do të qetësojnë ndonjë tjetër para saj.

Ajo buzëqeshi, mamaja e hidhte përherë fjalën për dhëndrin, që e quante kur s’e dëgjonte njeri “karkalec të çmëndur”. Para të tjerëve s’e shprehte, po njëherë në muhabet e sipër, kishte thënë shkarazi, që po t’ishte ajo do t’ia kishte thyer kokën atij karkaleci, prej kohësh.

Fara bëri sikur s’dëgjoi dhe e ëma bëri sikur s’tha gjë.

Ajo e merrte me fillozofi çdo gjë, mosha i ka këto. Kur vdekja të fishkëllen pa mëshirë duke të marrë njerëzit e tu më të dashur, vogëlsirat, si puna e dhëndrit që i’a dredh vajzës, e humbin rëndësinë e tyre.

Për mamanë ishtë më e rëndësishme eklipsi i diellit ose jehona e pazakontë e shkallës, se sa mjerimi i një martese të marrë fund prej kohësh.

Në fakt, gjëja e parë që bëri kur erdhi për vizitë këtu ishte studimi i jehonës së shkallës. Pse jehona, një proçes i mirënjohur i përplasjes së valëve zanore, realizohej në mënyrë kaq të çuditshme, në këtë pallat? I detyrohej vallë ndonjë dalje të padukshme ajri diku. Ajo mendoi për herë të parë për bodrumin poshtë. Mbase kishte ndonjë të çarë, nga ku futej zëri dhe përplasej. Pasi e kthyen bodrumin përmbys e s’gjetën gjë, Fara i tha:

– Është Akhenatona që krijon këtë efekt, o ma.

E ëma e pa me atë vështrimin e saj sipër syzeve, që në këtë rast i shkanë mbi hundë, më shumë se zakonisht, pastaj qeshi. Nuk besonte në shpirtrat, që flasin.

– Po qe se faraonja mund të bëjë diçka për ty, pse s’hidhet ta bëjë sot, që ke më tepër nevojë? – pyeti ajo me shpoti.

– Po prit o ma se s’është akoma gati – i tha Fara, që s’dinte ç’të thoshte.

– Unë po pres- tha e ëma duke kryqëzuar krahët në gjoks, si të vdekurit dhe pamja ishte kaq komike, saqë të dyja i’a plasën të qeshurit.

Zërat e fëmijëve dhe Gjonit e shkundën nga kujtimet.

– Jo more, pse ti ishe tek doktorata e mamit?

– Jo vetem unë, dhe Mara, Piro dhe dy kushërinjtë.

– Harrove Marinën, Flaviën dhe të tjerët .

– Vërtet, që këtej, erdhën nja dhjetë vetë .

– Ishe aty në sallë kur e shpallën doktore?

– Po ore, ishim të tre atje, megjithëse Fitimi, s’donte të na linte, se gjasme kalamajtë duhet të rrinin përjashta.

– Po ju ndënjët.

– Ta merr mëndja, që ndënjëm, Mami bëhet doktore dhe ne mos të ishim të pranishëm, sipas teje?

– Më e bukura ishte festa mbas dipllomës. U zhdëpëm duke hëngër e duke pirë.

Më në fund grupi po i afrohej parmakëve ku ajo qe mbështetur.

Gjoni ngriti kokën e buzëqeshi. Ishte i sjellshëm dhe i ri ky djalë. Burri i vet dinte t’i zgjidhte shoqëruesit, jo vetëm të pashëm, po dhe shumë njerëzorë.

Gjoni përshpejtoi ngjitjen, duke u shkëputur nga grupi. Përqafoi Farën dhe pëshpëriti fjalët e zakonshme, që thuhen në këto raste, duke i shtuar një dozë entuziazmi.

– Mu bë shumë qejfi që i’a arrite Fara, urimet e mia më të mira.

Fëmijët ishin zhdukur në derën e hapur të apartamentit duke tërhequr dhe Gjonin me vete. Burri i Farës arriti dhe e kaloi të shoqen, përherë me atë kërrusjen prej karkaleci drejt celularit. Pa e përshëndetur u zhduk dhe ai në derën e hapur.

Fara mbeti te shkalla, duke vështruar poshtë hapsirën bosh. Ishte mbyllur automatikisht dhe drita, po nga dera gjysëm e hapur e apartamentit depërtonin ca rreze.

Ishte hera e parë në kaq vjetë jetese atje, që i ndodhte të gjente kënaqësi në shkallë.

Herët e tjera nxitonte të futej në apartament, duke e mbyllur derën pas vetes, me lehtësim në zëmër. Sa më pak zhurmë të bëhej në shkallë, aq më pak material do kishin fqinjët e pallatit për të marrë nëpër gojë familjen e saj.

Që burri mos ta përshëndeste, ajo e priste. Dashuria ishte një lumë që s’e lagte prej kohësh, kurse mirësjellja ishte një pishinë që frekuentohej vetëm nga miqtë e tij të huaj, madje jo dosido, po prej atyre që kishin llogari bankare me shumë zero.

– S’ka gjë – i tha vetes. – Tani ti je doktore shkencash e mund të ndahesh nga një karkalec, që s’të do.

Të studjuarit për titullin kishte qënë gjithë këto vjet një alibi për mos menduar ndarjen dhe problemet e tjera të lidhura me të, megjithëse ato ngriheshin sa një mal e nuk zhdukeshin, as me pelerinën e Akhenatonës.

Ajo i largoi mendimet e zymta me dorë, si të ishin grenxa dhe buzëqeshi. Ishte e teorisë që se sa më pak ta vrisje mëndjen, aq më të lehtë e kishe të mos të shihje traun në sy të të tjerëve.

Burri e rrihte, e tradhëtonte, harxhonte paratë që fitonte për vete dhe për shoqërinë e tij dhe megjithatë, ajo s’gjente dot një parmak shkallësh që të mbështeste kokën.

E tmerrshme, ta mendosh, po më e tmerrshme është ta jetosh, se një mënxyrë e tillë është fatkeqësisht e vërtetë.

– Akhenatona, më këshillo çfarë duhet të bëj, apo ti i’a hudhe me pelerinën tënde dhe s’të dhëmb e s’të djeg më? – pyeti ajo zbrazëtirën e shkallës që shtrihej si guake poshtë.

Dikush e përqafoi me vrull.

– Ma, pse s’vjen brënda ti? Pse rri vetëm këtu?

Ishte djali i dytë, më i dashuri, ai që i’a shprehte mbështetjen e tij përherë me fjalë nxitëse e ngushëlluese. Ishte ai, që i’a kishte bllokuar dorën të jatit herën e fundit, dhe i kishte thënë me vendosmëri:

– Tani mjaft! E mbushe kupën!

Ai e kishte emrin Akhenaton, siç kishte dashur ajo vetë t’ia vinte për nder të binjakes së vet, atë ditë që ai erdhi në këtë botë.

– Po vij – tha ajo duke i përkëdhelur flokët.

Për herë të parë në kaq vjet, u shkëput me keqardhje nga shkalla.

Papritmas, një ide i përshkoi si vetëtimë mëndjen. Binjakja e vet i kishte dërguar një mesazh nëpërmjet jehonës së shkallëve dhe asaj s’i kishte shkuar në mënt, për tërë këto vjet.

Fara i ra ballit me dorë. Mamaja thoshte që faraonja s’po e ndihmonte, kurse në fakt kishte dhjetë vjet që i’a kishte servirur mbi një pjatë të argjëntë ndihmën e saj. Ishte gjëja më e thjeshtë në botë, çudi e madhe, që nuk e kishte kuptuar më parë.

Këtej e tutje, mjaftonte të hapte derën, të mbështetej tek parmakët e drunjtë të shkallës dhe t’ia ngulte sytë milingonave poshtë. Një botë e tërë vezullimesh do të ndizej para saj dhe ajo do të lahej e do të zhytej në të, si Akhenatona me të dashurin.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s