Poezi nga Raimonda MOISIU

Poezi nga Raimonda MOISIU

 

Endem……

Endem nëpër qytet me këmbët e mpira,
nga lodhja. E di që
diku në një cep të këtij qyteti,
prehesh përjetë !
“Mëkatove” në dashuri,
Më tradhëtove përherë të parë,
U martove me përjetësinë—

Ndër duart e mija – plot lule karafilash,
dhe një qiri….

Karafilat do t’i vadit me lotët e mi,qiriun
do e ndez me flakën e dashurisë tënde,
Që nuk është shuar ende te unë!
“…..mbi varrin tënd ku flenë:
Kujtimet më të ëmbëla,
Të brishta, si ëndërra që zhgënjejnë,
Të mbetura si gjysmë hije,
Si mjegullat e vjeshtës,
Si të ftohtët e dimrit,
Si zbraztësitë e trishtimeve, nga
trupi im….

Lulet e oborrit tonë që aq shumë,
I kam dashur më parë, tani
i shikoj me indiferencë… Të mjerat
nuk ma dridhin më zemrën si
atëherë….

Me sy të kërkoj rrugëve të këtij qyteti,
Edhe pse e di ku fle ditë-natë…
A thua do të shoh një ditë??!
Me sytë e mij të lotuar, me
fytyrën time të zbehtë si mermeri, me
lotët si shiu që rrëshqasin, nga
sytë e mij, me
të qarat si të një fëmije,
të zënë në faj..!

E mbërthyer jam prej mëkatit, që
nuk të shoh më..!

Edhe sa kohë…sa kohë, do
që të kthehesh?? Apo
ti

pret
muuuaaa
me
një tufë
trëndafilash e një qiri……

 

…nisa të ec me gjymtyrët e kujtesës…

Nga dritarja ime shoh fluturimin e trumcakut,
krahët e tij janë imazhi i urës,
që lidh brigjet mes rrezeve të diellit
dhe kaltërsisë së qiellit.

Pas zogut unë papritur nisa të ec,
me gjymtyrët e kujtesës,
duke ndjekur pas pendët e tij
të fluturimit.
Nisa të gjykoja shpresën e dashurinë,
ankthin e embrioneve të zemrës,
dalldinë e përflakur…..
Nisa të rrëfehem se ende marr frymë.

Në psherëtimën e agimeve,
bulëzat e djersës tënde ledhatojnë
buzët që mërmërijnë nga dashuria,
si flatrat fërgëllonjëse të trumcakut.

Në burgun e intmiteteve të mija,
në errësirën e llampave që na lidhin,
rri strukur sekreti i artë i buzëqeshjes, ku
është burgosur liria tënde….

Në ishullin e bardhanës së carcafëve,
lulëzojnë margaritarët e virgjërisë së shpirtit tim…
Rilindim për të nesërmen.

Në cepin e shikimit zogu fluturon,
nëpër hapësirën e mitrës së hënës,
dëgjohet vetëm një zë,
Ai, më i sinqerti i botës,- zëri
që më grish për mëkat,
nëpër koralen përkëdhelëse të petaleve,
që kanë përmbytur kopështin e trëndafilave.

Çdo ditë vjen një trumcak, nga lart
dhe
cicërin
cicërin papushim,
në dritaren e burgut të gurtë…

Песникиња дубоких емоција и снажног интелектуалног ангажмана / мр Милица Јефтимијевић Лилић

Песникиња дубоких емоција и снажног интелектуалног ангажмана   Клаудија Пичино, позната италијанска песникиња све је присутнија на међународној књижевној сцени. Рођена је на југу Италије, (1970) Леће, а живи у Болоњи где ради као професор разредне наставе и ангажовани интелектуалац … Continue reading