Ey Dedim Sustum / Nuri CAN

Ey Dedim Sustum Yürüdüm yüreğimin yollarına sererek hıçkırıklarımı yağmur yağmur tomurcuklara yağdı gözyaşlarım en içli sevdalarla beslerken yüreğimi duygularımı aşkın denizine düşürdüm acılarki, zemheri kadar karlı, bir yol gibi uzun kimseler görmesin diye gözlerimde sel sel taşan yalnızlığı kimseler duymasın … Continue reading

Poezi nga Ekrem Ajruli

Poezi nga Ekrem Ajruli   DASHURIA PLAGËT I LIDH VET… Udhëtim i gabuar n’kërkim unazëshprese Nëpër ato lëndina mbuluar nga drizat Dashuri e pafat mbi krah pilivese Mbaron n’plojë kërmash ku gostiten mizat Dielli rrugën humb terri nis të zgjatet … Continue reading

Dy fjalë për poetin Petrit Ruka dhe librin e tij me poezi “SHAMI TË ZEZA QIELLORE” / Nga: Riza Braholli

 

Dy fjalë për poetin Petrit Ruka dhe librin e tij me poezi “SHAMI TË ZEZA QIELLORE”

I dashur Petrit, vëlla i dashur, miku im i çmuar i letrave, por dhe më tej, më kërkove që t’i kursej fjalët e lavdërimet. Por, ti e di, ca gjëra, nuk janë në dorën tonë. Nëse zemra të urdhëron të thuash fjalët e saj, sidomos për ne të sërës së letrave, e kemi të pamundur të mos ia plotësojmë dëshirën.
Jemi mbledhur për ty këtu i dashur Petrit dhe ti, më shumë se një qenie fizike, je vepra jote poetike dhe kinematografike. Ne jemi të përkohshëm, veprat janë ato që mbesin. Dhe në saj të veprës tënde ti do të rrosh aq gjatë, sa të jetojë poezia dhe leximi i saj. Kështu që unë ato dy fjalë, që mu lute të ishin të thjeshta, do t’ia kushtoj asaj, sepse ti, grimë pas grime të jetës tënde e ke zhvendosur veten në vargje, në odat e artit.
Vepra jote është një shtëpi poetike Petrit, që e ke ngritur me gurët, ujërat, dherat e shpirtërat e Turanit, por dhe më tej. Dhe, aty në vatrën e fjalës, pranë vetes, ti ke mbledhur të gjithë të dashurit e tu, të njohur e të panjohur, të lëndë e të palëndë.

Petrit Ruka

Ke kënduar nënën tënde, si të parën e këngëve të tua; babain e heshtur e të mençur me duart e ashpëruara nga guri, por me shpirtin e butë; motrën, për të mos e lënë të tretet, sepse ajo jeton te ju; gruan fëmijët dhe ç’kishe më të dashur; gratë me të cilat udha të poqi, që nga Dilia apo Hankua e deri te gratë e jugut; atë që e bëri borën të rënkonte apo tjetrën që ti letrën ia ke shtënë te muri i lotëve në Jerusalem; Viktorin apo Qazimin tonë me zemrën qelibar, gjithë viset me male e fusha e lumenj. Nuk mund të rrije dot pa marrë Vjosën e Tepelenën tënde me vete; të gjitha të bukurat e miqtë e shokët që rrojnë apo që kanë ikur nga kjo botë dhe i ke bërë të tutë, duke i fshehur nëpër ato shkronjat e vockla, që shenjojnë tinguj, jo për t’u ruajtur kockat e mishin, por frymën e shpirtin e tyre, sepse i do të përjetshëm, sepse kanë qenë ushqimi i shpirtit tënd. Dhe ata e kanë atë fat do të jetojnë e do të marrin frymë me poezinë tënde.
Kështu miku im ajo shtëpi, në dukje e vockël, me disa libra, e nxuri të gjithë atdheun tënd aty brenda. Gjakimi yt është një rrekje e mundimshme, por dhe e bekuar, për të mbledhur gjithë ç’ka bota jote e dashur më të mirë, për ta shpëtuar nga apokalipsi i harresës.
Mund t’i ndaja dhe t’i sërënditja të gjitha krijimet e tua këtu, sipas tipologjisë apo sipas kontributeve që sjell çdo poezi apo libër më vete, gjë që, sigurisht do të ndodhë, por po zgjedh jo një rrugë studiuesish, doktorësh, por poetësh.
Danteja, Petrit, për ta udhëhequr drejt parajsës, drejt përsosjes hyjnore të shpirtit, zgjodhi Virgjilin për udhërrëfyes, ti vëlla zgjodhe njeriun e baladave, ison e këngëve polifonike dhe figurat e tyre lirike dhe epike. E kishe mësuar prej nënës dhe babait tënd të nderuar, duket: buka më e mirë është ajo që bëhet me magjen dhe miellin e shtëpisë tënde.
Por Tepelena jote e dashur Petrit, do të ishte e vogël për shpirtin tënd. Edhe Tirana edhe Shqipëria jonë e vogël duket nuk të nxënë. Janë kufijtë e baladave, miteve, përrallave që kënaqin hapësirat që kërkon liria jote estetike. Hipën kalin e tyre në vend të Ymer Agës apo përflakesh me të kuqin e trëndafilit të faqes së vashës. Por janë edhe kufijtë e pafund të qenieve, tërë kompleksiteti i tyre dramatik që na i hap ato, sepse ti thua që “Dashuria ka shijen e fortë të vdekjes …” Dhe gruaja është një “Brinja e thyer”. Dhe ç’mund të bësh “kur në zemër të bie shi!?”
I dashur vetëm sa i ceka dy-tri maja të poezisë tënde dhe mu hap një det përpara, por sonte është e pamundur të them gjithë ç’dua. Le t’ia lemë ditëve më pas premtimin se do t’i lexojmë shumë më thellë se kaq vargjet e tua; dhe se këto lexime do t’ua përcjellim përmes medjave edhe të tjerëve, sidomos nxënësve e studentëve.
Të uroj jetë pa fund dhe një penë rinore për nga dëshirat dhe të thinjur për nga arti e mjeshtëria….

Riza Braholli
19/10/2019… Tiranë.

Paradigm / Poem by Aneeta Chitale

Poem by Aneeta Chitale
 
 
Paradigm
 
Forty years ago –
As the train cantered,
Through the ‘Mano Majra’ station-
It was a bloody wagon, carrion-
In the still Grey Sky
That –
Lulled the minds of over lookers-
Told The saga of 1956 – In Khushwant Singh’s
‘Train To Pakistan’-
 
Spoke of rebellious spirit & hideous acts
Of Satyr’s-
Full of redundant images of ruthless
Killings-
Of bloodshed and pathos!
Is the gruesome story-
Of the gory massacres,
Is the story of ‘Punjab’!
That sill echoes in tremulous cries
On defiant ears and dwells
In the haunted memories
Of the past generations!
Rummages; the pyromania’s welt
That left millions uprooted;
And young innocent- disheveled souls destitute!
Forty years before- was for a piece of land
Forty years later- retells
A saga of ‘Militants’
Of bloodshed and caprice!
The land haunted by
Dreaded ‘Terrorist’s’!
Waging wars,
Of Deceit!
OR
 
Is it the Krukshetra?
Of ‘Modern times’!
 
Copyright © of Poet Aneeta Chitale –(India)Written in 1982.