Poesie di Juljana Mehmeti 

Poesie di Juljana Mehmeti 

 

Oltrepassare …

Un istante… e i colori si spengono,
l’aria resta sospesa sulle ciglia.
Gelidi brividi penetrano sotto la pelle.
L’oscurità allunga lentamente le braccia
in un velo sottile,
dove tutto si disperde …,
… nell’infinito dell’essere.

Le forme nella nebbia
all’improvviso si sciolgono
deformandosi nel tragitto,
appaiano e scompaiono…

Una dolce perdizione
negli spazi vuoti dell’inconscio …,
tra il mistero
e le cose non dette
all’ultimo confine,
dove il respiro fremente
avvolge l’anima migratoria …
Immagine alterata,
pallida visione della luce che lentamente svanisce,
voci lontane,
richiami dimenticati.

Tra gli specchi dell’universo viene proiettata l’anima,
frantumata in cerchi invisibili
tra i riflessi stellari,
riapparsa in sequenze di continuità…,
tra gli amori rinata
tra i desideri, il peccato
… oltrepassando se stessa
nella notte
con dietro, il ricordo.

Girovaghiamo,
tra il nulla e l’infinito,
scie di impronte passate,
particelle nell’eternità.
… Sempre più lontani
per capire il confine…

 

Tejkalim…

Një çast… dhe ngjyrat fiken
Ajri mbetet varur ndër kapakë sysh
Akujt ftohtësi depërtojnë kurmit.

Errësira shtrin krahët ngadalë
në një tis të hollë …,
ku gjithçka tretet ..
…në pafundësinë e qenies.
Format në mjegull
Shkrihen papritur…
Deformohen rrugëtimit..
rishfaqen e zhduken…

Përhumbje e ëmbël..
në hapësira boshe të pavetëdijes …,
misterit
dhe të pathënës
kufirit të fundit,
ku dihatja drithëruar
shpirtin shtegëtar mbështjell…

Imazhi tjetërsuar,
vegim i zbehtë drite në shuarje
zëra të largët,
pasthirrmë e harruar.

Në pasqyrë universi projektohet shpirti
përthyer rrathëve të padukshëm
yjesh reflektim.

Përshfaqur në sekuenca vazhdimësie…
Dashurive rilindur
dhe dëshirash mëkatim
… në tejkalim të vetvetes
nëpër natë
me të vetmin kujtim.

Endemi,
mes asgjësë dhe pafundësisë
gjuhë gjurmësh të shkuara
grimca në përjetësi
… gjithmonë e më larg
për të kuptuar kufijtë…

@Julja

 

I giorni dell’attesa Itaca…!

Anche oggi il silenzio rivestì le pareti della solitudine
con un sapore amaro
soffocata nell’aria
e la sera scivolò sotto il vestito rosso,
come una regina nelle ombre dell’ansia,
da qualche parte tra i mari dove le divinità combattevano con il fuoco
e l’arco tirava la freccia verso gli anelli
dell’isola dimenticata
nella tessitura quotidiana
e il districare notturno di Penelope.

Le corone frantumate cadevano sotto il trono abbandonato
nella maledizione degli anni presi in ostaggio
di quel viaggiatore che navigava tra le decadi
nelle acque della nostalgia,
i giorni dell’attesa Itaca…!

 

Ditëve të pritjes Itakë…!

Edhe sot heshtja veshi muret e vetmisë me një shije të athët
mbytur ajrit
dhe mbremja rrëshqiti nën fustanin e kuq, si një mbretëreshë hijeve të ankthit,
diku mes detrash ku hyjnitë luftonin me zjarr
e harku tërhiqte shigjetën drejt unazave
të ishullit harruar në endjen e përditshme
e shqepjes së natës Penelopë.

Kurorat e thyera rrëzoheshin poshtë fronit braktisur
mallkimit të viteve peng
të atij udhëtari që lundronte përmes dekadash
ujërave të mallit
ditëve të pritjes Itakë…!

@julja

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s