Edicioni XIII: Luljeta LLESHANAKU (Albania) / Poetë të Takimit Poetik Ndërkombëtar: “Trirema e Poezisë Joniane” – Klubi i Krijuesve Jonianë, Sarandë, Albania (27 Shtator – 29 Shtator 2019)

Luljeta LLESHANAKU (Albania)   Luljeta Lleshanaku kalindur në Elbasan. Është diplomuar për Letërsi nëTiranë. Ka ndjekur Programin Ndërkombëtar të Shkrimtarëve në Universitetin e Iowa-snë SHBA në 1999, dhe është diplomuar për Master nëArtet e BukuranëWarren Wilson College, po në SHBA … Continue reading

Edicioni XIII: Nicola ACCETTURA (Itali) / Poetë të Takimit Poetik Ndërkombëtar: “Trirema e Poezisë Joniane” – Klubi i Krijuesve Jonianë, Sarandë, Albania (27 Shtator – 29 Shtator 2019)

Nicola ACCETTURA (Itali)   I diplomuar në kimi industriale, në fillim ka punuar në industri kimike. Pas një krize relative të ndërgjegjes, i është kushtuar mësuesisë si docent matematike dhe kimie. Përveçse poet, është autor sprovash dhe tregimesh, disa nga … Continue reading

Edicioni XIII: Ruxandra CESEREANOU (Rumani) / Poetë të Takimit Poetik Ndërkombëtar: “Trirema e Poezisë Joniane” – Klubi i Krijuesve Jonianë, Sarandë, Albania (27 Shtator – 29 Shtator 2019)

Ruxandra CESEREANOU (Rumani)
 
U lind më 17 gusht të vitit 1963. Është profesore e Letërsisë Krahasuese në Universitetin e qytetit Kluzh në Rumani. Cilësohet dhe vlerësoret si shkrimtare me vlera të larta në letërsinë bashkëkohore rumune. Ka spikatur vecanërisht në poezi, prozë dhe skenarë filmash.
Midias vëllimeve me poezi përmendim:
– Zona e Zonës (1993)
– Venecia në vjollcë (2202)
– Coma (2012) – Kaliforni (2014)
Nga proza e saj veçojmë:
– Një qiell mbi të gjithë (roman) 2007
– Dakia (roman) 2002
– Nëbulon (vëllim me tregime) 2011
Vëllimi me tregime është vlerësuar me çmim nga Shoqata e Krijuesve Klubi i Luanëve. Është përkthyer në disa gjuhë si italisht, hungarisht, anglisht, bullgarisht etj.
 
 
PERSEFONI U ZBULUA
 
… Unë jam Persefoni, një herësh e verbër.
Sytë e mi porsi një qelq i artë
dhe bëj shikuesin si një buf i bardhë.
Ndërsa eci nëpër fusha,
unë mund të nuhas ullinjtë
dhe lumturia imë shullëhet si një mace në diell.
O pemët e thata që flakëroni me jetën!
Sa ju kam dëshiruar juve
ndërsa po dëgjoj tregimet e Hadit të errët.
Valët e ujit të detit do të thyhen
në brendësi të veshit tim
që si krisma të lëngshme gjëmojnë:
Hyjni në dritë Persefoni,
dilni nga labirinthi Persefassa,
eja Perifonia e shkretuar!
Në fillim ndjeva errësirën e shtrirë
mbi gratë dhe burrat shterpë.
Nuk mund ta kuptoja fare këtë shkreti
tek e cila qentë me gjuhën gri
dukej më të zezë ushqeheshin.
Atje nuk pipëtinte asnjë zog.
Më pas në gjirin e majtë vendosa një guackë
të zbrazët.
Doja të ëndërroja për livadhin mes fushës së butë
dhe diellit …
Doja të ledhatoja gjethet
e familjeve të panumërta të pemëve
e përditë të këndoja emrat e luleve…
Kam dalë në dritëhije pa gjumë sic isha
të dëgjoj këngën e zogjve
që ngulen valëve të detit,
por shkurret kishin flokë gorgone.
Ps kësaj bërtita
duke bërë një kallzim para diellit:
kam prerë kokën e stuhive gjithë kohën
dhe deti bëhej i bardhë si qengji i butë…
Tani gëzimi im i ngjan burimit.
Unë thërras duke lavdëruar
ujin dhe diellin, ajërin dhe frutat,
barin dhe peshkun, zilet dhe lulet.
 
 
 
ERINI TË REJA
 
Flokët e mi të gjatë
pleksur në ajër si gërsheta dredha – dredha,
në shpirtin tim si dy zjarre
shfaqen fytyrës së gjallë zemërimi dhe krenaria,
por unë jam e lodhur dhe dua të fle …
Gjuha ime si teh shkëlqen,
ndërsa unë flisja duke kërcitur fjalët.
Do dëgjoj këshillën e zogjve,
orët e natës flasin
për tempujt e mi kristalorë,
ku ndriçojnë mbajtësit e lodhur aromatikë…
Unë jam Erini e re,
që hap me thembra mjegullën
dhe gërmoj shqisat e mia.
Midis perëndeshave të gjakut
isha peshkaqene e thellësive.
Unë mund të vë bast për hijet e të vdekurve,
ëndrra ime e lindur
ëndërron tani përkundje zefiri
ndryshe nga stuhitë si plumbi.
Oshëtima e brendshme
ulërin si një mal i uritur,
në mesditë do të doja të mësoja gjuhën e dritës.
Në një varkë të zezë e lë veten
për një vejushë të bardhë,
e cila mund të jetë ende imja.
Përfundimisht unë jam duke dëgjuar
zemrën time mbushur me shi,
një frut i lëvizshëm humbur mes pemëve
të dëshirave…
Isha një Erini e mjeruar,
një e dehur e lavdishme nëpër fusha të çmendura.
Tani e tutje në Ferr
me të gjithë shkopinjtë magjistarë,
me të gjitha plagët dhe me gojën time të pahijshme…
Unë dua të qëndroj poshtë shenjës së fatit
nën hënë.
Djegur brenda meje
ka një priftëreshë të diellit të verdhë…
 
Solli në shqip: Silva Baça – Marisa Kotobelli
 
 
 
Poetë të Takimit Poetik Ndërkombëtar “Trirema e Poezisë Joniane”
Klubi i Krijuesve Jonianë, Sarandë, Albania
27 Shtator – 29 Shtator 2019
Edicioni XIII

ALISA VELAJ: Metamorfozat e pafundme të qenësisë / Rrugëtim nëpër “Pasqyrat e Narcisit” të Ernest Koliqit

Metamorfozat e pafundme të qenësisë Rrugëtim nëpër “Pasqyrat e Narcisit” të Ernest Koliqit https://revistahaemus.blogspot.com/2015/03/alisa-velaj-metamorfozat-e-pafundme-te.html?m=1&fbclid=IwAR31eY5N7k9IttbocB-0PgjvDl1g_G5ZvXe3vlCi0-m7kmSthQVUHnGXHsc   Nga: ALISA VELAJ: Vepra “Pasqyrat e Narcisit”, pranuar nga kritika si maja më e lartë në olimpin koliqian, ka qenë përherë edhe një objekt i … Continue reading

Poezi nga Tyran Prizren Spahiu

Poezi nga Tyran Prizren Spahiu

 

ROBOTIKË

Bukuria me tërë madhështinë e saj fton
ëndrrave të ngjitemi
shtegtojmë në këndin tonë
sjelljes, edukatës, rinisë të dorëzohemi.

Koha nuk pret, stinët gjasojnë
zbavitja më se sfiduese
ende pa shfletuar fletën mosha galopon
je zënë në kurthin e viteve pakthesë

sërish lind dita, nata pret shtegtarët
gjeneratë e re është, brezi dorëzuar robotikës
aparati i kurdisur arreston ndjenjat
kënaqësia nuk ka shije, skllavëria buzëqesh.

Dhe një ditë, një ditë errësira do mbulon
lirësia e jetës, miqësisë, pasurisë shpirtërore
ka gjetur edhe një viktimë
pren e mjetit që vartësi solli në trur.

Atë ditë kur realitetin do kupton
endesh në natyrë, gjelbrimit të pashijuar
kohën e robit kur përqafove elektronikën
dhurove më të shenjtin rininë e pa-jetuar.

Të kujtohet vrapoje pas rrjetit monoton
lirinë e shtrenjtë, dashurinë e qenies njeri
lejove të arrestosh me vullnet të lirë
tani ti më trego, pse një ASGJËJE DHUROVE RININË?

 

MIGJENI ZBRITI

Dallgët e jetës lindën në Shkodër
në kështjellën romantike penën e artë letrar
shëndetligë piu heret ujin e varfërisë
jetoi pranë greminës i humbur.

Kërkonte bukë ditor për Lulin e vocërr
trokiste në shpirt të borgjezëve pa ndjenja
ata mbyllur në guacën e paturpësisë
gjenin strehë në mëkatet ferr.

Atë ditë të bukur papritmas breshëri goditi
thanë…u largua Migjeni zbarkoi në Prizren
ka gjetur aty kohën e bukës së përditshme
pohoi…ika prej shiut më goditi tufanı.

U takuam te mjeshtëri që kishte blerë qymyr
shikjonte sylotur djaloshin asht e lëkurë
pyeti..ke ende thëngjill për zotëriun atje
fjalët nga prapa ..jo thanë gjysmëheshtur.

Pikëloti i rëndë shkriu rrugën e arrnuar
mbledhur janë shkronjat vargu pyet ç ‘të bëjmë
ulur në fron të varfërisë poeti i përlotur
indinjuar thotë..u takova me Migjenin e urritur.

 

SHQIPTARI në moshë

Dritë, qetësi, në kohë frymoj
pohues i mbarësisë jam
heshtjen e kam mbështetës, shkronjave i besoj.

Urtësia moshën pasuron
fjalë të bukur, pëlqyeshëm, më se të këndshëm
jam rob i ndjenjave të mirësisë
rob i kohës, pendës, rob që në mua jeton.

Rrugës takoj maturinë
rrudhat janë dëshmitar i simbiozës së pjekurisë
romantiku i shekullit hipi
baron i muzikës evergreen.

Ndalur është koha, ditët gjasojnë
pasur me dije ndihem si piramida e lashtë
në utopinë e jetës sytë shlodhen
betohem se shoh, dëgjoj
pleqërinë e kohës, bujarinë e të shenjtit Dardan.

Shtegu më shpie në peshën e moshës
kënaqësia e shpirtit, minierë e fshehur në trup
buzëqeshje dhuroj brezave, ardhmërisë së Kosovës.

 

Poems by Stella L. Luna

 

OCTOBER MORN
( Modern Tanka)*

Cold air First of October
Like cinnamon
Your aroma jolts me !
Like rusty leaves fall
Your body easily lights on fire.

(C)S.L.Luna 01Oct2019
(C)Moonwriterpoet
All rights reserved.

*This structure is “unmetered quintain” following a tanka form in 31 syllables. I used the term “modern tanka” as a deviation from the 5 7, 5, 7, 7 meter.
A special memory of him on my natal month. A season of new beginnings, like fall , brings a pungent aroma of the holidays .

 

“THE PROMISE”
( Haiku Sonnet*)

Nature inspired walk
In this pretty spring backdrop
It’s serenity.

Spring brings forth promise
Bright hues brimming ray of hope
Oh! Awakened soul.

Lovely as mornings
Breathtaking is your beauty
Kaleidoscope world.

You promised Eden
Brought alive vivid colours
Ah! Bewilderment.

Your beauty shall linger on
I leave with a blissful heart.

(C) S. L. Luna
September 19,2019
All rights reserved.
Photo belongs to the author.

[ Model is my daughter Jazmine during sakura bloom taken in the early spring “ harusaki” of 2016 in Kamakura , Yokosuka Japan. ]

Haiku Sonnet * – a Japanese poetic form which combines four haiku and a final two-line “couplet” consisting of seven syllable and/or five syllable lines, making 14 lines.

 

MOON RIVER

Life begins on the river.
No matter what, it will
flow to live.
The gifts of the Earth spring forth
by the riverbed.
Since the dawn of creation
Its mouth spews new beginnings .

We bring our wares in wagons
to cross over
We bring food to ease people’s hunger
We bring aid and relief to the sick
From the doctors with no borders.
We see children crossing currents
though rough and wild,
That is their dedication.
Risking their life and limbs
There’s no better future
Than a good education.

Under the moon, love stories were birthed
and songs were written.
Her long hair was a flowing golden river.
As her lover comes and goes,
Comforting her like the ebb
and flow of the waves.
Her love was unending like the waters
that flow through the sea
And promises were laid under
the blue moon
Sealed and kept alive by the soul spirits
That dwell underneath.

Wars have begun and ended on the river.
A place to hide when haunted down by enemies
As fortress and escape it has stood—
By the Bridge on the River Kwai,
Men have died and blood has been spilled.
The river is a gallant battleground
In honor and defence of our
Motherland.

We have given birth on the River
and life has ended there.
The moon is a witness to its cycle of birth and rebirth.
In the river we sing with joy, with sorrow,
We give thanks.
Life will end at the river
While we are singing our last song.

(C) S.L.Luna Sept172019
All rights reserved.

Entry to the “Moonriver”Poetry Challenge at Poetry Planet Sept 2019.

 

EMPATHY

Rensaku:*An Empath’s Journey

Senryus**

Do you care so much?
So involved intuitively
Your heart bleeds kindness.

You give more of you
Feeling spiritual urges
Always there for me.

Being an empath
Your innate ability
To perceive and give.

To listen and feel
Be in other people’s shoes
Sensitive and warm.

More than sympathy
You have made me feel better
An empathic soul.

 

(C) S.L.Luna 2017
(C) Moonwriterpoet
All rights reserved.

Senryu** ( also called human haiku) , is an unrhymed Japanese verse consisting of three unrhymed lines of five, seven, and five syllables (5, 7, 5) or 17 syllables in all. Senryu is usually written in the present tense and only references to some aspect of human nature or emotions.

Rensaku* -sequential haikus senryus or tankas linked together and dependent on the previous stanza for meaning.

ETERNIDAD (ETERNITY) / Poema de Tony Delgadillo

Poema de Tony Delgadillo

 

ETERNIDAD

Escondida en los rincones de un segundo,
me saludas…
y hace apenas un latido que nos vimos.
Pensamientos que desfilan en el mundo
siembran dudas…
mas me apego a la velada que tuvimos.
Y es que en cada salto de la fina manecilla del reloj te asomas,
intermitente y gloriosa…
¡Eternidad preciosa!..
y me invitas al deleite de tus aguas,
gozando en la fragua
cual niño…
bajo lluvia melodiosa.

Vasto lienzo donde pintan los instantes sus colores,
fiel rocío del que emanan las fragancias.
Gran silencio que recarga y en que surgen los tenores,
fruta neutra, tacto suave en abundancia.
Ríes mostrando maravillas al sencillo, al último y al abnegado.
Y en renuncia, en tu consuelo
satisfaces todo anhelo,
siendo cauce que al atento siempre abraza,
y al ausente nunca alcanza…
Pues aquí…
A la Tierra, traes el Cielo.

 

ETERNITY

Hidden in the corners of a second,
you greet me…
and it’s been only a beat since we saw each other.
Thoughts that parade in the world
sow doubts …
But I stick to that evening we had.
And it is that in each jump of the fine hand of the clock you appear,
intermittent and glorious …
Precious Eternity!
and you invite me to the delight of your waters,
enjoying in the forge
which child …
Under a melodious rain.

Vast canvas where the instants paint their colors,
faithful dew from which all fragrances emanate.
Great silence that recharges and in which the tenors arise,
Neutral fruit, soft touch in abundance.
You smile showing wonders to the simple, the last and the selfless.
And in resignation, as a main prize,
you satisfy all longing
being that stream the attentive always embraces…
and the absent never reaches …
because here …
To Earth, you bring Heaven!

©Copyright 2019
All Rights Reserved
J.A.V.D. Texas U.S.