Poezi nga Mihal Gjergji

Poezi nga Mihal Gjergji

 

H U M B Ë S

Mbeta humbës, gjithë jetën
Në pranverën e moshës,
më humbën ca fjalë të rralla. S’i kanë fjalorët.
S’kam ç’bëj,
do pyes të vdekurit, vetëm ata i dinë.

Edhe këngët që mblidhja, në një mandile dore
Më humbën dhe ato
Po unë i dëgjoj. I këndojnë zogjtë, lisave në korije

I humba njerëzit e mi, një nga një
Më donin kokëprerë, si Orfeu
E ndjej, gjysma ime ka vdekur
E përsëri, pema e gjakut do çelë lastarë,
edhe lule.

Buzëqeshjen ma vrau kjo udhë,
ku nderet trishtimi
Eh, udhët tona, me plagë e gjithë gjemba!

Vetëm varfërinë s’ma morën, imja mbeti (!)
Ndaj bëra tastjerën, ku lodrojnë fjalët
E ndjeni muzikën?
Kthej kokën; turma është larg, shumë larg!

Po unë besoj, besoj te fjala
Vetëm ajo mund të bëjë ringjalljen!

 

LISI PLAK

E kam zili;
buzë humnere tund krahët, në erë
rrënjët – mes shkëmbinjve
Një zog solli farën këtu
dhe mbiu!
Edhe ne, në dy gisht vend mbjellim jetën
Po lartësitë,
lartësitë, si t’i ngjit’ njeriu?

 

HEJ, UDHËTAR!

Mbeta eremit i ngujuar
Bokërrimat e mia i plugojnë vetëtimat
Ku të mbështetem?

E ndjej dimrin e hidhur, te pragu;
me re të grisura, si çallma jeniçerësh
male të grivër,
tek-tuk pemë të vetmuara,
ngjajnë me murgeshat, mbetur pa zot
Foletë e zogjve tunden si djepe
e poshtë tyre kalimtarë të rrallë

Ç’është kjo zile që më tremb mendimet,
varur në qafën e mushkës, si hënë e ngrënë?

Hej, udhëtar!
Një barrë misër për magjen e zbrazur, s’i ushqen dot shtatë gojë mbledhur rreth vatrës.

Eh, gjakprishurit tanë!
Ata që përmbysën kupën, na vranë dhe ëndrrat, i vraftë buka!

Bën ftohtë
Vendi im ka uri.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s