Poezi nga Tyran Prizren Spahiu

Poezi nga Tyran Prizren Spahiu

 

ROBOTIKË

Bukuria me tërë madhështinë e saj fton
ëndrrave të ngjitemi
shtegtojmë në këndin tonë
sjelljes, edukatës, rinisë të dorëzohemi.

Koha nuk pret, stinët gjasojnë
zbavitja më se sfiduese
ende pa shfletuar fletën mosha galopon
je zënë në kurthin e viteve pakthesë

sërish lind dita, nata pret shtegtarët
gjeneratë e re është, brezi dorëzuar robotikës
aparati i kurdisur arreston ndjenjat
kënaqësia nuk ka shije, skllavëria buzëqesh.

Dhe një ditë, një ditë errësira do mbulon
lirësia e jetës, miqësisë, pasurisë shpirtërore
ka gjetur edhe një viktimë
pren e mjetit që vartësi solli në trur.

Atë ditë kur realitetin do kupton
endesh në natyrë, gjelbrimit të pashijuar
kohën e robit kur përqafove elektronikën
dhurove më të shenjtin rininë e pa-jetuar.

Të kujtohet vrapoje pas rrjetit monoton
lirinë e shtrenjtë, dashurinë e qenies njeri
lejove të arrestosh me vullnet të lirë
tani ti më trego, pse një ASGJËJE DHUROVE RININË?

 

MIGJENI ZBRITI

Dallgët e jetës lindën në Shkodër
në kështjellën romantike penën e artë letrar
shëndetligë piu heret ujin e varfërisë
jetoi pranë greminës i humbur.

Kërkonte bukë ditor për Lulin e vocërr
trokiste në shpirt të borgjezëve pa ndjenja
ata mbyllur në guacën e paturpësisë
gjenin strehë në mëkatet ferr.

Atë ditë të bukur papritmas breshëri goditi
thanë…u largua Migjeni zbarkoi në Prizren
ka gjetur aty kohën e bukës së përditshme
pohoi…ika prej shiut më goditi tufanı.

U takuam te mjeshtëri që kishte blerë qymyr
shikjonte sylotur djaloshin asht e lëkurë
pyeti..ke ende thëngjill për zotëriun atje
fjalët nga prapa ..jo thanë gjysmëheshtur.

Pikëloti i rëndë shkriu rrugën e arrnuar
mbledhur janë shkronjat vargu pyet ç ‘të bëjmë
ulur në fron të varfërisë poeti i përlotur
indinjuar thotë..u takova me Migjenin e urritur.

 

SHQIPTARI në moshë

Dritë, qetësi, në kohë frymoj
pohues i mbarësisë jam
heshtjen e kam mbështetës, shkronjave i besoj.

Urtësia moshën pasuron
fjalë të bukur, pëlqyeshëm, më se të këndshëm
jam rob i ndjenjave të mirësisë
rob i kohës, pendës, rob që në mua jeton.

Rrugës takoj maturinë
rrudhat janë dëshmitar i simbiozës së pjekurisë
romantiku i shekullit hipi
baron i muzikës evergreen.

Ndalur është koha, ditët gjasojnë
pasur me dije ndihem si piramida e lashtë
në utopinë e jetës sytë shlodhen
betohem se shoh, dëgjoj
pleqërinë e kohës, bujarinë e të shenjtit Dardan.

Shtegu më shpie në peshën e moshës
kënaqësia e shpirtit, minierë e fshehur në trup
buzëqeshje dhuroj brezave, ardhmërisë së Kosovës.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s