Poezi nga Gladiola JORBUS

 
Poezi nga Gladiola JORBUS
 
 
Trëndafili i dymbëdhjetë erërave
 
Krahët hap drejt qiellit,
pas angështisë së mostingëllimit.
Aroma jote,
bëhet hyjnore dhe e përjetshme.
Erërat e tua enden pa busull.
Nga njëshi te dymbëdhjeta,
secila syresh mbart një emër –
e acartë, e tërbuar, e ngrohtë, flladitëse,
e lehtë, e butë, e lagësht, e fortë,
e lindjes, e jugut, e veriut, e perëndimit…
Dhe trëndafili i tyre –
një tjetër krijim i përkryer i Zotit,
si trupi i hijshëm i gruas,
vishet me drithërima mëkati.
Trëndafili i dymbëdhjetë erërave!
Eremit i vetmuar i gjithësisë!
Llamburin mbi shpresat e përlotura
në yjësinë e mallit.
Petalet e tua ngjajnë si tafta e mëndafshtë,
me faqe të shndritshme.
Të çmuara – si qumështi i derdhur nga gjiri i Herës
mbi dritësinë spirale të Via Lacteas.
 
 
 
Fjollë dëbore
 
Po bie dëborë e qelqtë.
Udhëkryqi – i tëri u zbardh.
Flaka u shua.
Vështrimet u bënë cingërimë.
Aroma e myshkut tutje fluturoi,
u bë e shkuar….
Dhe ndjenja përngjante
me një fjollë dëbore.
Në qiell pikturonte
sfondin e mjegullt të shpirtit,
aureolën e hënës
dhe puthjen që shkithej në ajër.
 
 
Epoka e dinozaurëve
 
Më mbaruan fjalët…
Tek ti u përmbytën
çastet dehëse të lumturisë.
Po iki…
Perënditë verbohen
nga vozitja hënore mbi ujëra të akullema.
I ngjaj muzgut të përgjumur,
trishtimit kapriçoz,
puthjes së lamtumirës.
Edhe dueli zemër – mendje u shua…
nga pasqyrimi gjigantesk i zhgënjimit.
Dashuria u zbeh, u zhbë…
si një krijesë prehistorike.
Për të mund të lexojmë
e ta hasim veç në libra,
njëlloj si epokën e dinozaurëve.
 
 
Krijesë e brishtë
 
Koha ndalet në sytë e saj.
Një grua e trishtuar – është historia
e mijëra grave zemërngrira.
Buzëqeshjet mbyten në lumenj lotësh.
Flokët e mëndafshtë struken në diell.
Dëshirat femërore shtegtojnë larg…
Përtej kufijve të asaj bote,
që e mbiquajti gruan,
krijesë të brishtë.
 
 
Duart i mbusha me lot
 
Duart i mbusha me lot.
Për gjithçka humba në shakullinë e jetës.
Të dashurit, ëndrrat, pjalmin e zemrës.
Mos më pyesni për lotët që rrjedhin,
as për parajsën e zbehur eliziane.
Buzëmbrëmjet vetmitare përndriten.
Lule Bahu, qirinj flakëvagëllues,
pakëz muzikë dhome në sfond,
një shtrat i trishtë,
i hijeshuar me mbulesa kadifeje luksi.
Dhe pikëllimi endet në ajër
si një brerore e shndritshme,
që përqesh lumturinë.
 

Halim Xhelo Tërbaçi për Luftën Kombëtare të Vlorës, si Abdyl Frashëri për Lidhjen Shqiptare të Prizrenit / Nga: MSc. Albert HABAZAJ

  Halim Xhelo Tërbaçi për Luftën Kombëtare të Vlorës, si Abdyl Frashëri për Lidhjen Shqiptare të Prizrenit Halim Xhelo Tërbaçi. Historia, vepra, shkrimet, këngët, nderimi dhe vlerësimet Vendlindja dhe heroi Në rrafshin etnokulturor, nëse përdorim një organigramë të linjës, vertikalisht … Continue reading