“ME POEZINË TONË DYMIJËNGJYRËSHE LE TË HEDHIM NË ERË GJITHË HIDHËRIMIN E BOTËS” /

ΟΜΙΛΙΑ – ΗΛΙΑΣ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ Msr. ΑΡΤΕΜΙΣ ΒΑΖΙΡΓΙΑΝΤΖΙΚΗ   Η ποίηση του Ηλία Σιμόπουλου μας μεταφέρει μέσα από ευδιάκριτα μονοπάτια, στις ακρώρειες των τόπων των παιδικών μας χρόνων. Στο στόμα μας έχουμε ακόμα τη γεύση από τα μαρμάρινα σκαλοπάτια της αυλής … Continue reading

LUSPAT E DASHURISË KALTËROSHE

LUSPAT E DASHURISË KALTËROSHE

vullnet

      nga Vullnet Mato

Pesë bozhure pranverore do t’i quaja këto pesë poezi që përbëjnë ciklin poetik të zonjës ADELINA DARDHA. Dua të theksoj qysh në fillim, se kjo tufë erëkëndshme me krijime të reja poetike, tregon më së miri se kemi të bëjmë me një talent femëror të spikatur, me intelekt të zhvilluar dhe fantazi befasuese, që duke shpalosur botën e saj komplekse shpirtërore, të tërheq vëmendjen çuditërisht dhe të krijon ndjesi të fuqishme qysh në leximin e parë.

adelina

      Adelina  Dardha

“…dhimbjet e acarit dimëror, i mblodha një nga një të gjitha te cepi i syrit”. Tingëllimi poetik i këtij vargu që fillon të përshkruaj dhimbjen e pafajësisë me një metaforë kaq të dhimbshme, te poezia “NUK KAM FAJ”, të krijon menjëherë ndjesinë tronditëse, se në cepin e syrit të bukur femëror, është gati të shpërthejë burimi i ngrirë i lotëve të kristaltë. Dhe më poshtë gjendja shpirtërore e heroit lirik merr përmasa hapësinore dramatike: “Jashtë fryn erë, dritaret veç dridhen, nga shpirti i etur, ku ka  çelur pafajsia…”  

Por tensioni shpirtëror zbutet pak nga pak te vargjet më tej, me përshkrimin krahasues, se heroina e kësaj poezie është e destinuar nga natyra për lajtmotivin e dashurisë qysh në lindje, duke qenë e formësuar edhe me lirizmin e ngrohtë të paraqitjes figurative: “ Si selvi e bukur, në të pastërtën natyrë, kam lëshuar rrënjët e mia në jetë” dhe në vijim, pasioni i saj për të fituar dashurinë që i fle në gji, shprehet me ndjenja të përmasave kozmike: “zogjtë e vegjël në të bardhin gji flenë, folenë ua ngroh me dashuri qiellore.” Pastaj ajo i drejtohet vet objektit qiellor me pyetjen retorike: “ I lutem hënës së fshehur pas natës, kush bëri magji tek dega e mollës ?”Kjo pyetje, ka tonalitet akuzues aq të fuqishëm, sa të krijon një emocion të heshtur, si një jehonë që të sillet për disa çaste përbrenda vetes duke i mbajtur sytë te hëna pa gojë.

Pra, në pesë strofa të kësaj poezie kalohet nga peizazhi dimëror i shpirtit të tronditur, deri te pranvera e lulëzuar e mollës, ku dikush ka përdorur misticizmin e vet mbi fatin e dashurisë së saj të sapoçelur, për të cilën ajo është krejt e pafajshme.

Në një sfond tjetër dhe krejt ndryshe dashuria merr jetë te poezia ”JAM SIRENA E DETIT”. Autorja e shndërron subjektin e lirizmit të saj në një sirenë të bukur detare, e cila vjen nëpër dallgë të takojë të dashurin e zemrës. “ Sirena jote jam, si nëpër valë buzëmbrëmjeve vij bregthyer/shkëmbinjve të heshtur të të gjej” Ardhja e saj ka oshtimën e ëmbël të nimfave të dashurisë. Dhe në çastin kulmor, “Shpirti shkrihet nga përvëlimi i puthjeve me sytë e prushtë plot zjarr“ Pastaj në këtë shkrirje fantastike dallgësh, “Fustani bie nga luspat e dashurisë kaltëroshe” Elokuenca e kësaj poeteshe kapërcen kufijtë papritmas  dhe fantazia e saj na shpie tek hëna lart në qiell: “Hëna xhelozohet si një grua që nuk e shijon dot “ ëmbëlsinë e kësaj dashurie te rrallë që ndodh në kaltërsinë e brigjeve detarë. Këndvështrimi i autores ndryshon kahje njësoj si objektivi i një kamere të shpejtë: “ Ëndrra fluturon përtej sfondit blu, zgjat duart harbuar dhe të prek buzëqeshjen..” Kështu, nga një pozicion femëror sa soditës aq dhe reflektues, me një ndjeshmëri të hollë lirike e tepër depërtuese, kjo poeteshe krijon disa imazhe ndjenjash mjaft të imta: “Buzët e tua ledhatohen heshtur…” dhe “ ky refren nëpër flokë më pëshpërit… më shtyn ngadalë si lule pranverore” Dhe këto çaste aq të ëmbla dashurie ajo i mbyll me vargun plot ngarkesë emocionale: “ Vibrojnë fjalët e pathëna në telat e ndjenjave” të cilat në këtë simfoni jetësore me nota të pashkruara pëshpërisin në pentagramin e dashurisë fjalët e ndërsjella  midis të dashuruarve: “Më do, të dua, e do të duhemi !” njësoj si cicërimat e dy zogjve mbi shkëmbinjtë e thepisur të kaltërsisë detare. Kësisoj, me një varg metaforash të lidhura bukur e me një unitet logjik të pastër, arsenali i mjeteve stilistikore të saj, krijon të tërën brenda pak vargjeve.

Autoportretin e një heroine tjetër lirike, autorja Adelina Dardha e pikturon me penelata të shkurtra te poezia “FLUTUROJ”. Këtu kemi të bëjmë me një mjelmë të bardhë, e cila fluturon: “Brishtësive të thyeshme të jetës” Dhe në këtë mjedis delikat, krahët e saj lartësohen duke harruar dhimbjet e tretura nëpër stinë. Dhimbja këtu merr trajta të prekshme, duke u mbuluar me kore të vyshkura si gjethet e vjeshtës. Më tej ajo gjurmon qiellin e saj të errët ku: “Errësira e syrit e tret nëpër natën e heshtur ku flenë yjet” Dhe në fund optimizmi i saj gjen dritaren e dritës: “Agimi i ri më përshëndet nga larg, më dhuron bukuritë e dit-netëve të mia”  Në të cilat ajo ndjen edhe përtëritjen e saj shpirtërore: “I prek me zemër dhe kaltërohem,/si një mjelme ëmbëlsisht dashurohem/e fluturoj, fluturoj, fluturoj !” Pra, e gjithë poezia krijon formën e vet tek një mjelmë, e cila shpupurit krahët me sqepin e saj dhe pasi shijon ëmbëlsinë e dashurisë, fluturon tutje, në horizontin e shpresës.

Te poezia “VJESHTË”, poetesha Adelina Dardha, me syrin e mprehtë të një vëzhguesje të kujdesshme, përshkruan mjedisin plot ngjyra të një Central Parku të mbuluar nga gjethet dhe bukuria e ngjyrimeve vjeshtore. “U nisa mysafire nëpër agimin e zverdhur” thotë metafora e saj duke shëtitur shtigjet e këtij mjedisi të mbjellë me mjegull ku, “ pemët e lakuriqëzuara nga vjeshta dhe gjethet lëvrijnë nëpër tokë”  Më tej, duke u shkrirë me melankolinë vjeshtore te kësaj natyre, edhe ndjesitë e saj dehen nga bukuria mahnitëse, “Kjo ditë kryeneçe më valëvit edhe mua ndjenjat./ Zogjtë cicërojnë këngën e lamtumirës me krahët e vegjël. /Duan të shtegtojnë, kërkojnë pranverën në anën tjetër të ikjes.” Këtu është dhënë shumë bukur shtegtimi i shpendëve para dimrit, jo duke përcaktuar hapësira gjeografike, por me një metaforë poetike të vetme “ana tjetër e ikjes” Mbasi për poezinë, ky shtegtim ka rrugën e vetë të përvitshme dhe nuk ia vlen të përmendë vendbërritjen. Te Central Parku, me pak penelata të krijohet në përfytyrim edhe imazhi i metamorfozës së tij vjeshtore; “Bari si qilim i vjetër, i dalë boje është shtruar poshtë teje, tokën e mban ngrohtë, këmbët tona flenë poshtë tij”, kuptojmë fundosjen mes gjetheve. Rreshtimi i shpejtë i detajeve mjedisore, merr këtu tamam ritmin e penelatave që jep shpejt e shpejt një piktor për të hedhur në telajo bukurinë e këtij peizazhi fundvjeshtor. “Stolat kanë ngrirë, i ftohti u ka hyrë në dhimbje,” Autorja përdor metaforën e dhimbjes, për të mos shprehur fjalën e rëndomtë, palcë. Dhe poezia mbyllet me gatitjen e të gjithë mjedisit “ të nxituar për nusërimin e dëborës”  Pastaj një shkrepje e aparatit fotografik për të fiksuar “cepin e një kënge të lënë përgjysmë” për t’i thënë vitit tjetër, që kur të vijë prapë këtu, fotografia do ta tregojë se ajo është rritur në moshë.

Poezia e fundit “URA E VJETËR” përshkruan përmes vargjeve të lirë, nostalgjinë e autores të akumuluar në vite për urën e vjetër të fshatit të saj, së cilës i drejtohet si personifikimit të gjallë të kujtimeve të hershme. “Asnjëherë nuk u ankove për baltën, pluhurin e hedhur si parfum, parvazet si dhëmbë të rënë, /ku ne çamarrokët ngjiteshim si zogjtë “ Është një nga veçantitë kryesore të stilit poetik të Adelina Dardhës, përshkrimi dinamik e me fjalë të kursyera i objekteve dhe mjedisit ku drejton syrin e saj vëzhgues: “Gjethet e shpëndrrave mbledhur poshtë këmbëve të tua me damarë nga çukitja e rosave e patave” Gjithashtu mprehtësisë së syrit të kësaj poeteshe nuk i shpëton asnjë detaj i imët, që i jep bukuri dhe origjinalitet njohës poezisë së saj. Ajo i thotë urës: “Gishtat e tu të ënjtur nga lodhja, bretkosat t’i përkëdhelin netëve pa hënë, /duke kënduar në kor, teksa ti dremisje nëpër gjumë.”Duke sjellë në kujtesë se kjo urë, që ishte krenaria e fshatit fushor, e takimeve të të dashuruarve, ku puthjet përvëloheshin e shkriheshin rrëzë qoshes së saj të drunjtë.Dhe nuk harron t’i ravijëzojë ato: “Puthje stinësh me rrethanor ure” Në fund, poezia mbyllet me vargjet e mallit të autores për këtë urë të vjetruar tashmë: “Është kohë e largët që s’të kam shkelur trupin tënd lakuriq e malli nis të më kthejë moshën time/ si kremastar mbi prevazin tënd të varur.”  Ajo kalon së fundi sipër kësaj ure me makinë dhe vë re se në këtë urë të ndërtuar me gjakun e skllevërve; “Pulëbardhat fluturojnë nëpër tela/e flasin gjuhë të huaja nëpër sqepa/ e unë shkruaj në gjuhën time me zemër” Me të cilën lë të kuptohet, se autorja me banim në Amerikë, shkruan për urën e vendlindjes me gjuhën e atdheut të saj që i fle në zemër.  

Pra, nga të pesë poezitë e këtij cikli, ajo që bie më tepër në sy e bën më shumë përshtypje, është veçantia e përdorimit tepër funksional të detajit poetik, i cili i jep forcë e jetë të gjithë mjedisit apo objektit ku poezia përqendron vështrimin artistik. Duke krijuar edhe një peizazh shpirtëror që të tërheq vëmendjen e të kënaq shijet artistike. Këto detaje të shumta, plot kolorit e në lëvizje të pandërprerë siç është vet jeta, i gjejmë pothuaj tek të gjitha poezitë e saj me një strukturë ritmike e figurative tejet të këndshme. Ç’ka e bën mjaft interesant dhe krejt origjinal tingëllimin e ngrohtë të kësaj poeteshe me një talent të admirueshëm në shpërthim e sipër, që është për t’u përshëndetur.  

 

 

Një mënyrë ndryshe për të bërë poezi, “Deti im”

Një mënyrë ndryshe për të bërë poezi

“Deti im”

Prof. Flavia Lepre itali

 

Në magji statike zërin e detit tim dëgjoj. Dallga, që nga larg mbërrin, pozon jehonën e mijëra tingujve të bregut. Unë e humbas vetveten, duke soditur kaltërsinë e qiellit dhe detit. Ky  det është  babai dhe robi i ujërave të ëmbla. Është gjithashtu nënë edhe për krijesat e ujit, për çerdhet sekrete të smeraldeve, për sirenat e çuditshme, veçanërisht për ato sirena të mrekullueshme që, unë ftoj gjithmonë e për të pauzuar në hapat e mia  dhe pastaj për t’i nxitur për të  kënduar me mua.

I adhuari dhe i fabulizuari deti im.

Është një univers, tërësi misterioze, që mbart mister dhe i magjishëm edhe pse në të  ai  mbart shumë mijëra kurthe (gracka) të rrezikshme. Është i biri i ligjshëm i infinitit, përjetësisë dhe unë e adhuroj si të jetë një zot. Vështrimi im zhbiron vellon e hollë, këtë hiç-asgjë, që ndan detin dhe qiellin, për të më përgatitur për të kapur  shkëlqimin e verbueshëm papritur të yllit, pastaj për të biseduar me hënat folëse të neteve, të cilat  mund të jenë të qeta dhe pa erëra.

Për pak çaste do të hesht, kur  do të infiltrohem në arratisjet e “gabianëve”, të pulëbardhave për t’u bërë atyre shoqëri. Për t’u strehuar do të shkoj te sirenat e mia të bukura, duke u pozuar  e duke u sistemuar  në një qëndrim të caktuar të hapave të mi të dashur do të filloj të rrëfej me zërin fabulor (përmbledhje fantastike për fëmijë ) fabulën e Uliksit humbur midis koraleve dhe nënave perla,  të shfaqura në sipërfaqe, midis dallgëve të zhurmshme. Dhe duke dëgjuar historitë e mia do të vijnë krijesa të tjera të detit dhe në fund fare do të këndojmë të gjithë së toku dhe bashkë me ne do të bashkohet edhe tingulli i dallgëve, i modeluar ritmikisht dhe gëzimi vezullues i peshqëve dhe pastaj çdo tingull do të pushojë dhe një qetësi e zorshme do të veprojë, që kuis  midis shkumës së bardhë, përpara se të copëzohet në një zhurmë   të madhe,  të dhunshme, të shkaktuar nga forca dhe nga  e qara e detit në furtunën e stuhishme dhe pastaj nga qielli, papritur, mbërrin stuhia.

«Ne vijmë nga shekulli XX»

«Ne vijmë nga shekulli XX»

lumo

nga Lumo Kolleshi W.P.S

Sekretar i Përgjithshëm i Lidhjes së Krijuesve “PEGASI“ Albania

 

(Përsiatje për poezinë bashkëkohore botërore)

Daltën e shpirtit njerëzor, poezinë, poetët nuk e kanë lënë kurrë të vjetërohet. Shekulli XX prej nga vijmë të gjithë ne, këtë gjini kaq të vjetër sa dhe vetë njerëzimi, por njekohësisht dhe kaq të freskët sa uji i burimeve, e vuri në krye të procesit letrar. Po i referohem një vargu të Tomas Eliotit nga “Katër kuartetet“: Çdo frazë është një fund dhe një fillim“ dhe brenda këtij vargu mund të gjesh natyrshëm atë lidhësi të përjetshme midis trashgimnisë dhe bashkëkohësisë në poezi“.

Reformimi më i madh i fillimshekullit të kaluar për poezinë erdhi me simbolizmin, por përkimet e mistershme midis fjalës e muzikës për të depërtuar në esencën e poezisë së kulluar, do të bëheshin edhe më të mistershme prej gjakut të Sharl Pegit dhe Gijom Apolinerit. Prej këtij gjaku duket se Tristan Cara do të ngrinte e  kryesonte dadaizmin që do të kërkonte shkallmimin e degradimit moral dhe politik të Evropës së kohës së vet për të sjellë triumfin e racionales në artin poetik. Një vazhdimësi proteste, por më e thellë në sondën e vet, kundër gjithçkaje që shtyp individin, vjen e përvijohet  me surealizmin e Andre Bretonit, Lui Aragonit dhe Pol Eluarit. Gjithsesi nën ndikimin e dyfishtë të simbolizmit nga njëra anë dhe të surealizmit nga ana tjetër do të përshkallëzohej shkolla poetike e hermetizmit me tre përfaqësuesit më të mëdhenj të poezisë italiane: Euxhenio Montale, Xhuzepe Ungareti dhe Salvatore Kuazimodo për t’i sjellë poezisë elitare fillin e artë të lirikës.

Do të ishte ky fond reformues poetik në kornizat e para të shekullit XX që do të sillte një shpërthim të të një poezie të vërtetë në botë me emra të mëdhenj, si: Ëlliam Batler Jits, Rainer Maria Rikle, Vladimir Majakovski, Erza Paund, Tomas Eliot, Pablo Neruda, Ana Ahmatova, Oktavio Paz e shumë të tjerë.

Pas Luftës së Dytë Botërorë poezia do të endej në dy drejtime eksperimentale dhe brenda kornizave të kësaj bote me luftën e saj të ftohtë përvëluese, në perëndim do të bënte përpjekjet e saj për të depërtuar sa më thellë brenda të fshehtave të shpirtit të  lirë të njeriut, ndërsa në lindje ajo do të bëhej një shtojcë e vet ideologjisë që do ta thante lëngun e lirisë së shpirtit të individit dhe do ta kornizonte këtë njeri brenda një deformimi të plotë. Edhe brenda këtij eksperimenti nuk do të mungonin zërat ndryshe herë në formën e shpallur të disidencës letrare, herë me petkun hermetik për të thënë të ndaluarën dhe të palejuarën.

Me një trashgimni të tillë poetike  paraqitet bota deri në momentin e rënies së murit të Berlinit dhe fundi i shekullit, bashkë me agimin e shekullit të ri, në vendet e lindjes filloi të frynte një erë e re, një erë, e cila edhe sot po manifestohet me shpalosje energjish të ndrydhura të shpirtit poetik në forma nga më interesantet, në përpjekje për të rigjetur kohën e humbur.

Me gjithë pamundësinë dhe vështirësitë reale për ta jetuar procesin poetik në të gjithë tingujt dhe ngjyrat e çdo poeti bashkëkohor, në këtë botë që sa vjen e zvogëlohet, kur dhe vetë poezia është në proces dhe në kërkim të vetvetes, në një kohë kur maturimi i shumë poetëve dhe shkollëzave poetike nuk është plotësuar, të ndodh krejt natyrshëm si me ndeshjen e një ajzbergu të krijuar këtë radhë jo nga akullnajat, por nga vetë poetët. Tërheqja e përfundimeve për një proces në verifikim bëhet edhe më e vështirë, por edhe këtu mund të hedhim një hap për të përvijuar disa drejtime që ndjek poezia e sotme. Si një prirje të përgjithshme të poezisë sot në botë do veçonim kërkimimin për të depërtuar sa më thellë ne skutat e shpirtit të njeriut dhe për këtë  format e shprehjes poetike  herë hermetizohen dhe herë çlirohen nga skemat dhe nga tipikja e shkollave të përvijuara më parë. Kërkimi i formave të reja dhe ndërthurja e tyre në një të vetme  përmes një bashkëjetese paqësore të këtyre formave, duket si një prirje tjetër e këtij procesi. Rendja drejt ndërthurjes së mitologjisë me realitetin, të cilin jetojmë, do të ishte një drejtim i lakmuar për shumë e shumë poetë të kohës sonë. Rizgjimi i hajkut dhe rendja drejt një poezie proverbiale, që kërkon të lidhë shpirtin e lirë me vet natyrën, është kthyer në një tendencë e lakmueshme për shumë zëra poetikë kudo në botë, për të mos mbetur vetëm te Basho.

Pa dashur të bëj rolin e përzgjedhësit dhe brenda mirëkuptimit, do të desha të përmendja disa nga emrat që i prijnë poezisë së sotme bashkëkohore botërore: Terensinka Pereira, Presidente e I.W.A, Rozmari C.Wilkinson dhe Florentin Smarandache, Beniamin Yzon USA, Nadia Cella Pop Rumani, Paulo Concalves Pereira Brazil, Benard M.Jackson Angli, Dejan Bogojeviç Serbi, Domeniko Defeliçe, Flavia Lepre, Sandrro Alegrini dhe Anna Vetura Itali, Panajota Zaloni, Dinos Kubatis, Dimitrios Kraniotis, Zaharrulla Gaitanaki, Jorgo Hronas, Vasili Kalahani Greqi, Maurus Yong Francë etj.

Si Sekretar i përgjithshëm i Lidhjes “Pegasi” Albania, do të kisha nderin të përmendja kontribiutin e madh në bashkëkohësinë e poezisë të poetëve të kësaj Lidhje të kryesuar nga poetët Kristaq F. Shabani, Mimoza Ahmeti, Anton Papleka, Petro Dudi, DinoÇiço, Enrieta Sina, Kadrush Radogoshi, Kalosh Çeliku, Nasip Sopaj, Iljaz Bobaj, Dashnor Selimi  Anton Gojçaj, Lulzim Logu, Tasi Proko, Dhimitër Miti, Lumo Kolleshi, Sinan Vaka, Agron Shele, Mirela Dudi, Majlinda Rama, Almona Bajrami, Flora Kastrati, Hasije Selishta, Muharrem Kurti, Izet Çulli e shumë të tjerë.

”Çfarë poezia bën dhe çfarë ajo do të bëjë në të ardhmen. Ajo gjithmonë do t’i shtojë shkëlqim poezisë së vetvetes”.

”Çfarë poezia bën  dhe çfarë ajo do të bëjë në të ardhmen. Ajo gjithmonë do t’i shtojë shkëlqim poezisë së vetvetes”.

hada 

            Hadaa Sendo

 

Si një poet i shekullit të XXI ai nuk duhet të ishte vetëm një bilbil me zërin e të kënduarit të ëmbël dhe nuk duhet të shikonte për ushqim vetëm për veten e tij, por duhej të ndante ushqimin, që ai kishte nxjerrë. Të rendësh tashmë drejt poezisë është e ndryshme nga  rregullat e   shekullit të kaluar, i cili dhe ai  nxori poezi, por që  tashmë poezia duhet të vazhdonte të përparonte gjatë vijave të gjurmëve që  gjurmuesit  e mëdhenj, në shekullin e kaluar, i kanë lënë pas.

Almanak (1)

Almanak 2008

Ndoshta poezia do të ndihet e vetmuar  në të ardhmen në rrugën e saj përparimtare, por ajo do të jetë poezi shumë e pasur në shpirtin e humanizmit. Ajo do të  kapërcejë kohë dhe hapësira, kulturë dhe krahina dhe distancë midis kombeve dhe racave për të patur një të folur a dialog me njerëzimin në mbarë botën, në më shumë shumtën e gjerë temave. Poezia gjithmonë do të ngrohë shpirtrat tanë të plagosur dhe  dhe do të valavit dallgët e mendimeve në mendjen tonë. Ajo gjithmonë do të na trajtojnë ne njerëzimin si  motrat dhe vëllezërit e saj .  Poetët do të jenë krijues të talentuar. Fuqia gjithmonë do të mbrojë personalitetin dhe natyrën humane me  punën poetike të tyre. Duke nisur nga pasqyrimet ose reflektimet e tyre drejt botës dhe harmonisë së universit poetët gjithmonë interesohen për fatet tyre  dhe për interesin e fatit të njerëzimit në të gjithë Botën.

Poezia moderne  e vërtetë nuk duhet të krijojë një parmak (rrethore) midis lexuesve dhe asaj, por duhet të  ketë cilësi (kualitet) dhe  një urë në marrëdhënie (reale) midis individuales dhe grupit. Poetët duhet të kenë një botë krejt të re  në pamje dhe shpatulla të rënda që ngarkon (rëndon) në të peshkuarit e të dyve kundër Luftës dhe Mbrojtes së  Sigurisë, Paqes në botë.

Duke cituar fjalët e Seamus Heani,  që shpjegojnë se :”Çfarë poezia bën  dhe çfarë ajo do të bëjë në të ardhmen… Ajo gjithmonë do t’i shtojë shkëlqim poezisë së vetvetes”.

 

Përshëndes Simpoziumin Ndërkombëtar të Shqipërisë, gjithë poetët! 

 

Ëndrra e parë e Pranverës

 

Në mbrëmjën e bitunit*  /Unë vendosa që të mos të të urreja ty. /Unë do të mendoj vetëm për veten time tashmë,/Por, në më të parën mbremjën të këtij viti të këndezit… ,/ Pse duhet të jetë që unë të ëndërrova sërish për ty. /Mundet që vdes në kohën e ditës,/vetëm  për t’u ringjallur natën;/ Mundet që fshehja e kësaj jete /të shfaqet në jetën tjetër/ Tsvietayeva  ka thënë: “Që dashuria nuk është pa fund!”/ Ultimatumi i pavdekshëm është bota/ Flokët e borës të shfaqura lundruese/ duke mbledhur në sytë e kalit , / poshtë hënës në  skermën  drejt agimit./

 

Marrë nga vëllimi “Kthehu pas në tokë”

Përktheu nga anglishtja në shqip Aleksandra (Majlinda Shabani)

*        *              *

 Në këtë antologji poetike të botuar në fund të vitit 2008 marrin pjesë 150 poetw nga 70 vende tw botws dhe konkretisht:  1.Partaw Naderi Afganistan 2. Kristaq F. Shabani, Janaq Jano, Agron Shele dhe Izet Çulli, Albania 3. Carlos Barbarito, Jose Muchik, Raquel Piceiro Monciello, Argjentinë 4. Manfred Chobot, Kurt F. Svatek, Austri 5. Frances Hakney, Dorothy Porter, Australi 6. Hugo Claus Germain Droogenbroodt, Belgium 7. Treresinka Pereira, Umbalina Frota, Augusto Barbarosa Coura Neto, Brazil 8. Ariadne Sawyer, Addena Sumter, Canada 9. Alejandro Mujica- Olea, Chile 10. Bei Dao, luo Ying, Wang Xiaoni, Xi Chuan, Tian Yan Zhang Ye, Maicheng, Yu Tian, lanlan, Shen Wei, Luye, Wang Yin, Qi Ren China 11.Fernando Renddyn, Gabriel Jaime Franco, Andrea Cote, Columbia.

 12. Lana Derkac Croatia. 13.Nese Yasin Cyprus. 14. Jana Stroblova Chech 15. Anneke Brassinga Danmark 16. Luisa Angelica Sherezada,Dominica 17.Ashraf Amer, Yahia Labahidi, Egjypt 18. Jouni Inkala, Finland 19 Yves Bonnefy, Jean Paul Mestas,Guy Crequie, France 20. Kwasi Asante, Ghana 21. Dato Barbakadze, Georgia 22. Anton G. Leitner, Monika Rinck Germany 23. Potis Catrakis, Rea Zogari- Kapordeli, Elias Chrysochos , Zanneta Kalyva- papaioannou, Giorgos Botis, Stathis Grivas, Zacharoula Gaitanaki, Greece 24. Hong Kong 25.Svabolcs Varady, Hungari 26. Ciaran O’ Driscoll Iceland 27.Mamta G. Sacar, Arundhathi Subramaniam, Arbind Kumar Choudhary, N. Karthikeyan Osho India 28. Cecep Syamsul Hari, Indonesia 29.Jamal Juma, Iraq 30 Farideh Hassanzadeh-Mostafavi, Iran  31 Seamus Heaney, Ireland 32. Jascueline Shashoua-Gabbay, Hedva Rabinson Bachrach, Izrael 33. Paolo Ruffilli, Rudy de Kadaval, Italy 34. Tanikawa Shuntaro, Kazue Shinkawa, Hirata Toshiko, Mikiro Sasaki, Kiwao Nomura, Yasuhiro Yotsumoto, Takashima kiichi, Masayo Koike, Yamasaki kayoko, Japan 35.  Kim, Yuhn- Bok, Kim, Jong- Seop 36.Lee, Yong- Woo,  Son, Yong- Joo, Korea  36. Lidija Simkute, Lithuania 37. Kama Sywor Kamanda, Luxembourg 38.Yao Feng, Macao 39. Wung Phui Nam, Malaysia 40. Patrich Sammut, Malta 41. Lina Zeryn, Mexico 42.  Urianchai. D, Dashnyam. L, Hadaa Sendoo, Chilaajav. Kh, Ayurzana. G, Ulziitungs. L,  Erdene-ochir. A, Bayarjargal. Ja, Erk. N, Mongolia 43. Mukal Dahal, Nepal 44. NH. H. Ter balkt Netherland 45. Sullivan, Robert, Anne Kennedy,New Zealand 46. Obi Nwakanma, Nigeria 47.Hanne Aga, Norway 48. Taha Muhammad Ali, Palestine 49. Mariorie Evasco, Phiilippines 50.Wislawa Szymborska, Poland 51. Corsino Fortes Portugal 52. Nadia Cella –Pop, Peter Sragher, Romania 53. Yevgeny Yevtushenko, Andrey Vosnesensky, Konstandin Kedrov, Russia 54. Nimah Ismail Nawwab, Saudi Arabia 55.Sarah Carrere- M’bojd, Senegal 56. Shi Ying, Singapore 57. Antjie Krog, South Afrika 58.Jaime Icho Kozak, Spain 59.Derek Wolcott, St. Luccia 60. Tomas Transtromer, Sweden 61. Adoms, Syria 62. Chang Mo, Huang Teng- Fei, Lee Kuei- Shien, Lin Fo- Er, Lee Ruo- Ying, Khin- Huann Li, Jeff, Tbn Chhiu Pek, Taiwan 63. Chan Sirisuwat, Thailand 64. Tozan Alkam, Turkey 65.Juliane Okot bitek’, Uganda 66. Harold Pinter, Dannie Abse, Richard Berengarten , Carol Ann Duffy, Simon Armitage Uk 67. Oksana  Zabushko, Nazar Honchar Ukrahine 68. Robert Bly, Ted Kooser, Robert Haas, Billy Collins, Marilyn Hacher, Louise Gluck Reginald Shepherd USA 69. Nguyen Bao Chan, Vietnam 70. Dennis Brutus,Zimbabwe.

Shqipwria në  “Almanac 2008” prezantohet me poezitë: “ ON THE EDGE OF DREAM”, “ONCE ONLY A GREETING” të Kristaq F. Shabani;  Janaq Jano: “Ok…”, Agron Shele: “MY MUSE”, Izet Çulli :“THE KEYS” “WITHOUT WORKING”

Panajota Hristopulu- Zalloni

Panajota Hristopulu- Zalloni Poete vizionare bashkëkohore, me një shpirt tejet të madh, e cila, me aftësinë e saj rrokëse e frymëmarrje aktive, mbjell çdo çast fidana paqeje në shpirtrat njerëzorë; nis fluturimthi e bukurimthi në qiej pëllumba- mesazhorë bardhësorë, lirikësorë, … Continue reading

Një libër kritik për krijimtarinë e shkrimtarit Flori Bruqi.

 

Një libër kritik për krijimtarinë e shkrimtarit Flori Bruqi.

flori

            Flori Bruqi

Flori Bruqi është njëri nga shkrimtarët që ka shkruar njërën nga letërsitë më interesante në Kosovë, veçanërisht në prerjen kohore të viteve 90-të e në vazhdim, me çfarë është bërë prezent një nga zhvillimet më të rëndësishme jo vetëm për Kosovën, por të gjithë Ballkanin. Në problematikën historike, etnologjike, diplomatike e emblemuar nga të gjithë analistët historikw dhe ato të kohëve të vona si “nyja gordiane e Ballkanit”, letërsia e Flori Bruqit është interesante dhe e elementuar si letërsi bashkëkohore me të gjithë problematikën e saj qoftë ajo brenda letrare dhe ajo jashtë letrare.

nga Rajmonda MALEÇKA

Një korpus romanesh, të cilët në librin kritik që pritet të botohet në Tiranë së shpejti, vlerësohen si detaje të realitetit shqiptar, në kushtet e një klime kolonialiste, hedhin dritë të mjaftueshme në prerjet historike të një populli të sakrifikuar dhe të kryqëzuar për një çështje të hershme dhe hyjnore. Të gjithë konfliktet hyjnore kanë në themelin e vet raportet me lirinë. Flori Bruqi ndihmon në “paradigmën” për ta kuptuar “legjendën e mbijetesës”, gjithashtu  dhe atë  temën biblike të dhimbjes.

 

Raportet që letërsitë kanë me popujt dhe tokën në të cilën ato kanë gjetur rrënjët e fjalëve dhe të mendimeve, të kujtesës dhe të nevojës për të ditur se kush është atdheu, liria, njerëzit e lashtë dhe njerëzit e lirisë, kanë prodhuar gjithmonë letërsi që ju kanë rezistuar kohërave. Një letërsi është e mirë, është nënprodukt i një realiteti të madh njerëzor, kryesisht nga ky raport dhe nga jetëgjatësia që ajo i ka programuar vetes.

Pjesa më e madhe e letërsisë së shkruar në Kosovë, veçmas nga gjysmë e dytë e shekullit, që sapo lamë pas, është ndërtuar përmes një raporti ekzistencial i elementuar në subjekte, ngjarje, personazhe dhe struktura të shkëlqyera vertikale dhe horizontale me çfarë krijuesit e Kosovës i kanë bërë shërbimin kulturës shpirtërore dhe asaj të kujtesës kolektive, duke qenë e orientuar shpirtërisht.

Ekzistencializmi është një konsekuencë e njohur për të jetuar, i cili është shfaqur dhe e ka pjesëtuar veten në letërsinë artistike më shumë sesa në shumë fusha të tjera të dijes dhe të filozofisë. Tek shqiptarët ky lloj raporti ka qenë shumë më herët se sa Hajdegeri të shpallte doktrinën e ekzistencializmit. Nëpër prerjet e këtij ekzistencializmi, shkrimtari Flori Bruqi ka arritur t’i “shkulë” kohës shumë personazhe të tipizuar mrekullisht, shumë ngjarje me të cilat i bëjnë prezent epokën, protagonizmin historik, të cilat janë elementë të dukshëm të procesit letrar.

Studimi kritik për krijimtarinë artistike të Flori Bruqit e karakterizon autorin si një krijues unik në kushtet e një letërsie të re dhe specifike, e cila u shkrua në Kosovë në rrethanat e një kompleksi totalitaro – kolonial, e cila ishte e kushtëzuar të ishte me një simbolikë të qëndrueshme, por të realizonte një komunikim real. Në kohët totalitare dhe ato që inspirohen prej tij, apo janë nënprodukt i tij, komunikimi ka një rëndësi të madhe, i cili lidhet me strategjinë e mbijetesës. Kosova, të paktën për një shekull është kushtëzuar për mbijetesën e saj, pasi mbi të njëri nga kundërshtarët e saj të vjetër praktikoi mbi të gjenocidin, etnocidin dhe shfarosjen e zhdukjes në masë.

a. Letërsitë si prerje të kohërave

Studimi kritik për krijimtarinë e Flori Bruqit si shkrimtar merr në konsideratë  romanet e tij, të cilët nyjëtojnë kohët më emblematike të Kosovës. Bruqi ka arritur të sjellë personazhe, realitete njerëzore, situata, ambiente dhe klimë shpirtërore autoktone, të cilat bëhen të kapshme nga të gjithë kategoritë e lexuesit. Letërsia ka një qëllim të njohur, ajo synon të realizojë një komunikim sa më të gjerësishëm dhe sa më selektiv. Marrëdhënia që letërsia krijon me lexuesin është më e shtrirë dhe më e gjerësishme sesa njoftimi, që përcjellin llojet e tjera të komunikimit, dhe të letërsisë dokumentare apo dhe asaj historike.

Bruqi arrin të krijojë një raport kompleks të të gjithë llojeve të komunikimit me kohën, njerëzit, relacionet e nevojshme të shoqërisë në saj të tipave, karaktereve, ngjarjeve dhe të lëndës letrare, aq më tepër të gjinisë së romanit, duke e shndërruar të në “aksion”. “Aksioni” i komunikimit, kryesisht përmes një letërsie të ngjarjeve të hapura dhe të përjetuara, ka përmbushur njërin nga kushtet më sendërtare të letërsisë artistike, duke qenë njëra nga pasqyra më besnike, ku njerëzit kanë parë fytyrën e vet dhe historia ka shtuar faqet e librit të saj të madh të etnisë, kombit dhe të autoktonitetit të tij.

Romanet dhe krijimtaria artistike e Flori Bruqit, sjell prerjet kohore të zhvillimeve të fundshekullit të kaluar kryesisht, në një realitet të kushtëzuar njerëzore, ku duken hapur marrëdhëniet koloniale të kolonizatorit si sundues i egër dhe i papërmbajtshëm në egërsinë e vet dhe të një realiteti njerëzor, i cili i referohet thelbit të tij që nga lashtësia deri në ditët tona. Drama dhe personazhet, aksioni i ngjarjeve dhe definicionet psikologjike, të cilët tipizojnë zhvillimet sociale dhe historike të asaj ku merren dhe autori e gjen lëndën letrare, janë si dukuria e formimit të ortekëve që zmadhohet dhe marrin fuqi në rrugëtimin e vet. Bruqi kujdeset t’i ruajë konvencionet e kohës së tij dhe të personazheve të tij.

b. Letërsitë si vazhdimësi historike

Çështjet kombëtare kanë rrënjë të thella në problematikën e tyre për t’u bërë letërsi për arsyen e njohur të tyre. Letërsia artistike i ruan ngjarjet historike ndryshe arkivave, ndryshe dokumenteve historike, ndryshe historisë, ndryshe kronikave dhe ndryshe gjithë llojeve të tjera të kujtesës. Letërsia artistike i mbush me gjak dhe shpirt ngjarjet historike, i mban ashtu dhe i ruan po ashtu. Letërsia artistike i ka kodet komunikatave më të gjerësishme dhe më shpirtërore sesa të gjithë zejet e tjera të kujtesës dhe të revokimit njerëzor. Letërsia artistike nuk i konservon as ngjarjet historike, as ato njerëzore, as dhe personazhet e tyre, përkundrazi ajo arrin t’i bëjë pjesë të konvergjencave të zhvillimeve.

Personazhet e njohur dhe real të Shekspirit të madh, historia i ka fosilizuar, i ka konservuar deri në gjendje bazike, ndërsa shkrimtari i madh përmes letërsisë i ka sjellë ato në marrëdhënie me të gjithë kohët, pavarësisht sa të zhvilluara dhe të avancuara ata kanë qenë krahasimisht me kohën e personazheve real, prej të cilëve Shekspiri e mori “tharmin” e tyre.

Thuajse 10 romanet e Flori Bruqit dhe libri më i mirë i tij, “Guxim shqiptar”, i cili është ndërtuar si një organizëm unik, me marrëdhënie dhe kumte vertikale, horizontale dhe diagonale, dhe që është një libër për të gjithë, përbëjnë një realitet të veçantë letrarë, qoftë për tematikën po ashtu dhe për profilin letrar që autori ka paraqitur. Dhe kjo është kaq e vërtetë, sa të zë shumë pak kohë fizike ta absorbosh në leximin e parë këtë lloj krijimtarie, por është ndryshe kur atë kërkon ta zotërosh.

Shkrimtari Flori Bruqi përmbush parimin themelor të letërsisë si krijim, pasi ajo (letërsia artistike) nuk e përkufizon kohën që zë brenda vetes, por e pasqyron atë përmes zgjedhjes dhe seleksionimit të ngjarjeve, personazheve tipikw dhe e bën të komunikueshme me të gjithë kohët. Kjo sjellje elitare dhe e zgjedhur i bashkëngjitet dhe përvetësohet.

c. Metafora ekzistenciale e jetës

Duket se Flori Bruqi është një shkrimtar, i cili arrin ta gjejë letërsinë dhe gjendjen e tij krijuese, qoftë në një realitet në të cilin flitet për vdekjen, pritet vdekja, dhe, ku të gjithë lajmet që shkojnë e vijnë kanë të bëjnë po me vdekjen. Baladat e vjetra dhe ato të reja qoftë dhe për ta mundur vdekjen, kanë qenë dhe do të jenë më tragjiket në historinë e njerëzimin. Epi i Gilgameshit duket se i ka thënë të gjitha që nga koha kur ai u krijua dhe deri sot.

Ka kërkuar dhe ka gjetur personazhe, të cilët kanë plotësuar kapacitetin real dhe atë përtej vetës, që shkrimtari i ka bërë pjesë të një pune, frytet e të cilës jetojnë gjatë. Jetojnë më shumë se një shtëpi, më shumë se një mundim, më shumë se të gjithë gjërat e tjera më të sofistikuara, që njerëzimi është përpjekur dhe ka luftuar ta “mbajë” kohën, ta sundojë atë.

Koha nuk mund të sundohet kurrë, ajo zotërohet dhe të gjithë këtë e kanë bërë shkrimtari me letërsinë, që nga kohët antike deri sot. Letërsia e mirë e “mban” kohën, ajo e merr atë mbi shpinë, siç mund të marrësh mbi shpinën e devesë dhe një shtëpi, e përcjell nga koha në kohë. Asnjë teknologji tjetër, sado e sofistikuar, të ketë qenë ajo nuk ka arritur ta bëjë këtë, përveçse letërsia dhe shkrimtari.

Shkrimtari Flori Bruqi ka kërkuar ngjarje dhe ato i ka gjetur në jetën e njerëzve të tij, në jetën e armiqve të historisë dhe të popullit të tij. Ka qenë një ngjarje që ka shëtitur nëpër të gjithë rrugët e vendit të tij, nëpër rrugët e fisit të tij, prag më prag shtëpie. Ai, shkrimtari është nxënë me atë ngjarje, është rritur dhe pjekur me të. Një pjesë të saj e ka marrë në shpinë si ajo deveja nëpër shkretëtirë, një pjesë tjetër e ka “bërë” burrëri për ta përballuar jetën.

E gjithë krijimtaria e Flori Bruqit është një mega-metaforë e ndërtuar “metonimikisht” në raportet e njeriut me njerëzit dhe e qëndresës me ekzistencën. Studimi kritik mbi krijimtarinë e Flori Bruqit arrin ta elementojë të gjithë strukturën artistike të cilës i “perimetrohet” dukshëm ç’e ka motivuar atë dhe pse ka qenë e tillë. Krijimtaritë universale vijnë përmes thjeshtësisë së vet, por e mbajnë të tillë temat universale, për të cilat njerëzimi ka pasur, ka dhe sot do të ketë përjetësisht nevojë. Studimi kritik për krijimtarinë e Flori Bruqit prek dhe çështjet e tjera të letërsisë që është shkruar dhe po shkruhet në Kosovë.

WHAT OTHERS SAY OF K. K. SRIVASTAVA’S POETRY / Excerpts from Reviews on K.K.Srivastava’s books (I) An Armless Hand Writes (2008) (Ii) Ineluctable Stillness (2005)

WHAT OTHERS SAY OF K. K. SRIVASTAVA’S POETRY Excerpts from Reviews on K.K.Srivastava’s books (I) An Armless Hand Writes (2008)   (Ii) Ineluctable Stillness (2005) An Armless Hand Writes   1.  STRANGENESS OF SRIVASTAVA’S POETRY K.K.Srivastava An Armless Hand Writes, the second … Continue reading

Le lieu et le temps facteurs d’inspiration poétique

 

Le lieu et le temps facteurs d’inspiration poétique

BY  IRO –CHRYSANTHIE ALEXANDRAKI ,  GRECE

 

Les époques changent, le temps passe,/ la fleuve du monde est obscurcie, / mais, moi, je sortirai aux balcons des rêves

pour te voir, courbe sur la boue, /broder des navires et des hirondelle  Nikos Gatsos.

Les balcons des rêves, voilà le lieu, d’ où le poète communique avec 1′ interrninable source d’inspiration et les mondes imperceptibles et célestes, dont puise ses idées “éthérés”, comme pourrait les caractériser 1′ observateur insoupçonné.

Mais, malgré que ces balcons des rêves se trouvent très haut, malgré qu’ ils semblent être très loin des problèmes et de la routine quotidienne, offrent, pourtant, au poète une plus belle et ébluissante vue de la réalite, piquant ses sentiments et ses pensées, sa fantaisie et ses sensations et le poussant à créer.

Dans les vers ci-dessus, du haut de ces balcons des rêves, le poète Grec Nikos
Gatsos, percant 1’horizon obscurci du demain, voit son compatriote, le Grec, courbé
dans la boue de sa terre, noyé par la routine de sa petite ville, de sa chambre étroite
ou de son petit village borné par les montagnes, rêver et broder des navires et des
hirondelles, c’est à dire de longs voyages, des mers calmes ou ténébreuses, des pays
lointains aux moeurs et coutumes inconnus, qui, dans sa fantaisie, semblent
magiques.

Pour chaque poète, le balcon des rêves peut être le pays de sa naissanse, où il a goûte les premières impressions de vue et d’  huie.

La beauté du paysage, la magie des sons, les murmures des légendes, la chanson des vagues, les orages et les tempêtes, le craquement des feuilles mortes sous les pieds du promeneur solitaire, les fables de la grande – mère, la berceuse de maman, les mains fatiguées du père, les fêtes, les hymnes ecclésiastiques, les danses et les chansons locales, les traditions, entrent imperceptiblement dans 1′ aine du poète, qui, de son entourage important ou modeste, épargne et accumule des tas d’ expérience et de souvenirs.

La grande ville ou le quartier populaire, la pauvreté ou la richesse, les petites routes pleines de boue ou les grands boulevards, le café du voisinage avec 1′ ouzo et le gâteau traditionel, le son caractéristique des dés jettés sur le trictrac et la voix muette des cartes mêlées avant la partie, ou les grands cafés de la capitale aux clients érudits et les discours infinis sur 1′ économie, la politique, la science et la littérature. 1′ angoisse du demain, l’intérêt pour les problèmes des autres ou l’indifférence pour le sanglot muet du voisin inconnu, 1′ odeur inoubliable des pages d’un nouveau livre, un cerf-volant attrapé par les cables électriques, une poupée échevélée, les palais riches et ensoleillés, ainsi que les caveaux sombres aux enfants pauvres et mal­habillés, deviennet la base et le plus sur fondement sur lequelle les vers s’ appuient, ce sont les fenêtres tout grand ouvertes pour que les voix poétiques soient entendues.

D’ autre part, les moments difficiles, les trahisons, les désillusions, les échecs, les choix mauvais, les plaisanteries et les badinages de la vie, qui blessent et brisent 1′ âme et le coeur, sont inséparablement liés avec un certain lieu, ne s’ effacent jamais du livre de la mémoire et deviennent aussi pour le poète la cause et la source inépuisable des ses idées.

Tous ceux que le poète n’ a pas vécu ou connu et que sa fantaisie, volant au -dessus du balcon des rêves, a pris l’ initiative de lui faire connaitre, en le voyageant partout dans le monde entier, se font la cause d’une inspiration riche, dont le poète ingnorait l’ existence au fond de son âme.

Ce balcon magique regarde fixement le passé, le présent et le futur. Il est inséparablement lié avec le temps, ce temps qui coule sans cesse, tissant notre destin, sculptant avec son scalpel des relations armoniques ou creusant d’ énormes lacunes entre les générations, nourissant la paix, mère de tout progrès, de civilisation et de prospérité ou allaitant des guerres cruelles, créant et élargissant avec ses brises ou rétrécissant et abolissant, avec ses orages et ténèbres intellectuelles, la qualité de vie, la culture, les tendances, les idées.

Le balcon des rêves observe le temps, qui, quelquefois, peut abîmer la civilisation, les arts et la littérature ou, au contraire, en corrigeant les erreurs antérieurs et choisissant des issus plus justes, assure leur protection de la charge de vulgarité et de profanation.

Du haut de ce balcon, le poète Grec, embrasse et arrête le temps qui s’ écoule très vite et dont la fluidité n’ est pas perceptible à la plupart du monde, et voit revivre devant lui l’ époque de Sal aminé et Thermopyles, Messolonghi, Zalongho et  Dervenakia, Korytsa et Tepeleni. Il voit un défile de triomphes et de massacres, de discordes, de dictatures et de crises politiques et économiques, qui ont changé la vie, ont porté de nouveaux moeurs et coutumes, ont créé de nouvelles classes sociales. Il voit devant ses yeux tous les événements qui ont civilisé les gens ou, malheureusement, sous prétexte de re’alisme, ont profané la manière de vie et d’ expression, abolissant la politesse de la langue et commettant une impiété à la littérature et à toute sorte d’expression.

Le poète Grec voit aussi passer devant lui des personnalités comme Euripides, Aeschylos et Sophocles, Vitsentzos Kornaros et Romanos Melodos, Kalvos, Valaoritis, Homiros et Solomos, Sikelianos, Palamas, Elytis et Papadiamantis, Empeirikos, Kazantzakis, Nirvanas et Kavafis, Kariotakis, Mavilis, Sappho et Polydouri, Alkaios, Makrygiannis et Seferis…, tout un bouquet d’ anciens et de nouveaux poètes et écrivains classiques et modernes. Chacun d’eux et tous ensemble tiennent à toute armonie les impulsions originales et les tendences nouvelles, portées a la littérature par leur spéciale manière d’expression.

Tous ceux offrent, avec un grand plaisir, au poète Grec quelque chose de leur manière d’expression, quelque chose du trésor de leur plume et luttent qui parmis eux pourra laisser la plupart des cadeaux sur le balcon des rêves, qui va baptiser le poète avec 1′ eau bénite de son inspiration, qui va le parfumer avec le sentiment supérieur et touchant, qui initie aux mystères des créations majestueuses et splendides.

Sous ce balcon des rêves passe aussi 1′ époque moderne avec ses manières spéciales d’ expression. Une époque, qui, malgrès l’ aplanissement du respect des relations humaines, des moeurs et coutumes, des pensées, des rêves et des sentiments, lutte, pourtant, à l’ aide de la plume de ses poètes, pour conserver et sauver la beauté et la noblesse de son expression. Une plume tantôt romantique et lyrique, sur les traces anciens, lue, comprise et aimée par la plupart du monde, tantôt caractérisée par une grande aphérèse à l’ inspiration et l’ expression, qui exige un grand effort pour erre approchée et dont la parole sybillique s’ adresse aux initiés cultives et ignore le peuple, qui, pourtant, attend celui qui va le guider à l’ initiation, la purification et la délivrance de toute vulgarité de langue et d’expression.

Le balcon des rêves ne s’ épuise seulement au passèet au présent, s’ envole au-delà de l’ aujourd’ hui, perce l’ horizon obscurci du demain et voit, fixe et palpe le futur sombre. Le balcon des rêves, 1′ ame  du poète, n’ a point de limites et ne se

dompte jamais par le temps dompteur de tout et de tous. Ses créations, cadeau divin qui arrive du monde des idées, ont la qualité et le privilège de se mouvoir librement dans les dimensions immenses du temps et du lieu, en offrant à leur créateur le privilège de la prévoyance et de 1′ éternité’.