Poezi nga Rudina Mërkuri

rudina-merkuri

Poezi nga Rudina Mërkuri

 

KUR MËRZITEM NGA MORAL I LIRË…

Pa tjetër ka një epilog,
shija e kripës në varkë,
ngjyrë te hidhur dhe ekstreme,
në kasollen e ngratë.
Po preken ngjyrat në vigjilje,
Po tallet një dashuri,
kur degët Burbuqe varen mes algave,
amanet i gjyshit tim.
Oh më jepni një cigare,
të shtrëngoj dhëmbët kur s më pëlqen,
të prek më gishta fundin e zbardhur,
të ciftohem në veriun e thellë.
Edhe nëse humbas durimin,
E mërzitem nga morali i lirë,
pështjelloni faktin e elementit ekstrem,
nga dallohet e bardha në errësirën e thellë.
Po shfaqet mbrëmja,
Po bie përsëri,
një breshër i lodhur,
borë… A shi!

 

KU MBARON DITA DHE NATA E NJË GRUAJE..

Ku mbaron,
dita dhe nata e një gruaje,
ku fillon shpirti,
me zmeralde të shtrydhura rrushi.
Ti je e lexueshme femër e brishtë,
je grykë e një vullkani,
që zjen në origjinën e Evës,
ngelesh oqeani i mistereve,
,nga vrapi i dashurive të cmendura,
pasqyra më e zgjuar,
ku shihen drama,
historira ,
në bardhësinë e pulëbardhave të tua…

 

SEPSE KEMI TË DREJTË TË PUTHEMI…

Sepse kemi të drejtë të puthemi,
pa ngricë e vapë në shpirt,
me diellin që lind e ngryset,
në jetën që gjallon,
me ajrin në frymarjet e shtëpive të ngrohta,
me dashurite tona,
në dridhjet e telave të zemrës,
me agimin që na hap sytë,
E buzët na i mbush më puthje.
Zgjohu o njeri,
puth jehonën e ringjalljes së tokës,
hapi sytë në heshtje oqeanike,
dehu në kripën e holluar të lotit,
dashuro tokën që frymon…

 

KA PËR TË NDODHUR..;

Zbrit në aeroport!
Ka për të ndodhur,
shpërthimi kryeneç,
shkreptima në zjarrin që zjen,
në prushin posedues.
Nuk shqyhet dot shpirti,
ka porta të ëmbla,
ka valë të ngritura,
mbi rrebeshet që fshehurazi perqasen,
në kodrat e ndjesive.
Besoi zemrës,
paçka se akulli të shpon,
se bota e madhe ulërin,
mbi dashuritë e mëdha,
mbi supet e brishta,
ku shkunden shkretëtirat e vetmisë..
Ndërsa rrugët zgjatojne,
unë pres,
si dikur në trenin “orjent ekspres”…

 

Poezi nga Bedri DULA

         VJESHTA E FUNDIT              (Din Mehmetit) Edhe një shterg iku në pakthim si gjethe shkëputur vjeshte nesër agimet zbardhin të zbehta pena pushon në letrën e tretur fjalës iu nda fryma e fundit rrugicave nën çabratin e heshtur … Continue reading