Poezi nga Luigi Gregorio Comi / Përktheu nga italishtja Albana Alia

luigi gregorio comi

Poezi nga Luigi Gregorio Comi

 

Njësoj si Poeti*

Ndesha në mundimin e jetës
Por jo te kali i plandosur nga lodhja
Që çukërmonte në brendësi të urnës së fshehtë
E rënduar nga llumi i prurë
Nga fjalët kilometrike të përpikta e të tepruara
Mbi buzët e hokatarëve të zgjuar të oborrit, mjeshtra të retorikës
Nga gojëtaria boshe intrigante, sirenë që të merr mendtë
Nga iluzionet abstrakte mbytëse si burgje
Nga mashtrimet ngashënjyese të krijesave të pakapshme
Të ngjashme me miklimet shtegtare
Nga shtegu i ritmuar i orës së murit
Metaforë e sfilitjes së pandalshme
Nga copëza e ekzistencës së brishtë e fluturake
Nga tentativa e kotë për të zënë kohën tirane
Nga dhimbja që reflektojnë fytyrat fëmijërore të çakërdisura
Nga mjeshtërit arrogantë të krijimit të vuajtjeve
Skifterë apo pëllumba sipas rastit
Nga mizoritë e vëllezërve të gatshëm për të mprehur thikat
Nga dhelkat miqësore që lehtësisht shndërrohen në ferra
Nga hipokrizia e një fytyre të dhimbshme nën maskën e buzëqeshjes
Pamje e jashtme prej harbuti gjithë indiferencë
Nga pesha e padurueshme që çdo gjë është ndryshe nga ç’duket
Jeta në përsëdytje, mashtrim për t’u duruar

*Eugenio Montale
Caraffa, 1997

 

***

Pas kaq shumë zymtësie
Një çarje e kaltër
Një re e zbehtë dielli

Një përpëlitje e brishtë e dritës

Lëbyrëse që precipiton ashtu kot
Në kundërdritën tjetërsuese
Të mjegullnajës kërcënuese

Hije e ligë e rrënojave të një jete të kursyer

Caraffa, dhjetor 2010

 

***

Qielli i mbushur me re
Kornizë e puthitur
Ndaj natyrës së vrenjtur
Në mëshirë të erës verbuese lakuriqe
të veriut
Dridhet fiku i vetmuar
Tashmë i zhveshur nga gjethet
Projekton në shpirt hijen
E mprehur në dimrin e porsafilluar
Fryjnë tymra të athëta ogurzeza
Me falangat e gjata drejt qiellit trungu
I zhveshur lutet për mëshirë
I përngjashëm me njeriun tashmë të shkatërruar
Në dijeni për gjithçka
E pamundur të bashkohen copërinat
Të lakmohet një pranverë e re
Rruga mbetet gjarpëruese
E shtyrë nga vrunduj të pamëshirshëm
Koha cinike përhumbet
Mbi flatra indiferente mbikëqyr
Rruzullin e njollosur në të zezë
Nga shpirtrat e brejtur nga e keqja
Urnë urrejtjeje pa ndërprerje

Caraffa, 19.12.2016

 

Come il Poeta

Il male di vivere ho incontrato
Non era nel cavallo stramazzato
Scalpitava nelle viscere dell’urna segreta
Ingombra di morchia deposta
Dalle chilometriche parole pedanti e pletoriche
Sulle labbra di saccenti giullari di retorica maestri
Dalla vuota oratoria intrigante sirena allucinatoria
Dalle astratte illusioni asfissianti come prigioni
Dagli inganni seducenti di creature sfuggenti
Simili a lusinga di natura raminga
Dal cadenzato tratturo dell’orologio a muro
metafora del logorio inarrestabile
del brandello d’esistenza fragile e volatile
Dal tentativo vano di afferrare il tempo tiranno
Dalla pena riflessa dai volti di fanciulli stravolti
Da tracotanti artefici di sofferenza
Falchi o colombe al mutar della contingenza
Dalla barbarie di fratelli pronti ad arrotare i coltelli
Dalle amichevoli moine facili a tramutare in spine
Dall’ipocrisia di un viso dolente disposto dentro al riso
Becera apparenza intrisa di indifferenza
Dall’insostenibile peso che niente è come appare
La vita reiterata menzogna da sopportare

Caraffa 1997

 

***

Dopo tanto grigiore
Uno squarcio d’azzurro
Un pallido raggio di sole

Fragile spasmo di luce

Abbaglia e supina precipita
Nel controluce alienante
Dell’incalzante bruma

Alone aspro d’avaro vestigio

Caraffa dicembre 2010

 

***

Il cielo gonfio di nuvole
Aderente cornice
Alla natura imbronciata
In balia di rutilante tramontana
denudata
trema il solingo fico già implume
Proietta nell’anima l’ombra
Acuminata dell’incipiente inverno
Aleggiano sinistri gli aspri fumi
Con le lunghe falangi al cielo l’albero
Disadorno implora clemenza
Imitato dall’uomo in frantumi
Edotto
Impossibile ricomporre i cocci
Vagheggiare una nuova primavera
Rimane tortuosa la strada
Sospinto da raffiche impietose
Il tempo cinico si dilegua
Su ali indifferenti sorvola
Il globo maculato di nero
da anime corrose dal male
Urne di odio senza tregua

Caraffa 19.12.2016

 

Albana Alia

Përktheu nga italishtja Albana Alia

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s