The Grasshopper / Poem by Aneeta Chitale

Poem by Aneeta Chitale
 
 
The Grasshopper
 
The grasshopper winked and played all summer, spring and windy days
He mocked at the birds, butterflies, ants, sea turtles –he teased –
Who walked at snails speed, basked on sunny shores,
He summersaulted on green n brown barns and
He laughed at the woodpecker’s hardwork and shunned to do his own work
He sure new the easy way out to live and peek a boo with butterflies!
The proud grasshopper boasted of it’s long green wings and glides into the big vistas
The wriggly ugly caterpillar had a curse to lay quiet for four days
Sans bright light and colorful sprite, she was slow, sticky wicky and lay on leaves, breezy wacky- on sunny charm
The beautiful birds whispered stories of tulips, roses and green screws Of viny yards, caterpillar dreamt of these heavenly valleys n oceans
It metamorphosed into a golden, glow with myriad hues- to fly free now , the wise turtle told stories of 7 oceans to her friends in their blog- where all these friends twittered!
 
She had whispered to them “There is a climate change”…The Rain forests were burning, the continents were raging, torrential rains shattered homes of men and animals in fury
The human beings had turned to demons, forgotten to love and care for Mother Earth!
The vain grasshopper had no where to go, he had lost his blog!
 
Theme:  WISDOM
All Rights Reserved @ Poet Aneeta Chitale aka (Shanita Vichare)

HYJNORJA DHE TOKËSORJA TEK JETA DHE VEPRA E NËNËS TEREZE (Përkitazi me doracakun Gonxhe Bojaxhiu –Nëna Tereze: “E desha tjetrin me dashurinë e hyjit” të autorit Prof. dr. Anton Nikë Berishës, botuar nga ITSHKSH në Shkup) / Nga: Emin Azemi

HYJNORJA DHE TOKËSORJA TEK JETA DHE VEPRA E NËNËS TEREZE

(Përkitazi me doracakun Gonxhe Bojaxhiu –Nëna Tereze: “E desha tjetrin me dashurinë e hyjit” të autorit Prof. dr. Anton Nikë Berishës, botuar nga ITSHKSH në Shkup)

Studiuesi dhe shkrimtari Anton Nikë Berisha me këtë botim të veçantë – doracakun Gonxhe Bojaxhiu –Nëna Tereze: “E desha tjetrin me dashurinë e hyjit”, vazhdon të japë kontribut të rëndësishëm në studimet mbi jetën dhe veprën e Nënës Tereze, duke hedhur me këtë rast edhe një gurë të çmueshëm në themelet e ngrehinës së ITSHKSH, që muaj më parë e zyrtarizoi Departamentin e hulumtimit të trashëgimisë së Gonxhe Bojaxhiu – Nënës Tereze.

Rëndësia e këtij botimi qëndron jo vetëm në faktin se ky po vjen në katër vjetorin e shenjtërimit të Nënës Tereze, por edhe për këndvështrimin specifik që studiuesi Anton Nikë Berisha ofron me

këtë rast. Pra, mund të themi lirisht se kjo mbase është qasja më e duhur që mund t’i bëhet figurave që kanë ushtruar ndikim të pakrahasueshëm në rrjedhat e kulturës dhe civilizimit botëror.

Të shkruash për figura të mëdha, siç është Nëna Tereze, është sfidë në vetvete, sepse duhesh të zgjedhësh rrugët më pak të rrahura nga autorë e studiues të tjerë. Anton Nikë Berisha, me përvojën e studiuesit dhe lëvruesit të shkathët të problemeve letrare e kulturologjike ndër ne, ka arritur të na ofrojë një model interpretimi që mund të konsiderohet mjaft i avancuar, si për nga koncepti i materies, ashtu edhe për nga metodologjia e trajtimit të përmbajtjes së pasur të jetës dhe të veprës së Nënës Tereze.

I konceptuar si doracak, ky botim megjithatë tejkalon emërtimin fillestar, sepse plotëson shumë boshllëqe në njohuritë e munguara të njerëzve mbi jetën dhe veprën e Shën Nënës Tereze. Kjo falë një metodologjie mjaft sintetizuese që përdor autorit, i cili madje dorëshkrimit të tij i jep atributet e një palimsesti, ku kronologjia dhe biografia bëhen bashkë në një hulli që autori me mjaft gjeturi arrin ta sublimojë dhe të nxjerrë në pah, në një dioptri krejt të re, nektarin e mendimit botëror mbi Shën Nënën Tereze, prandaj ky libër ka shijen e ëmbël të ndjesisë autoriale për temat dhe problemet që ngre, si në pikëpamje të përzgjedhjes së dimensioneve më pak të njohura nga jeta e Nënës Tereze, ashtu edhe për nga pasuria dhe larushia e shfrytëzimit të veprave të autorëve të ndryshëm mbi këtë figurë madhore.

Prof Dr. Anton Nikë Berisha

Që nga titulli i këtij botimi Gonxhe Bojaxhiu –Nëna Tereze: “E desha tjetrin me dashurinë e Hyjit” autori ka dashur të na përgatitë për një lexim kreativ të tekstit, duke i dhënë profilit jetësor e shpirtëror të Nënës Tereze, trajtat e një mendimi të gjallë që në vetvete ka sensin për të zbuluar hyjnoren në veprimet e kësaj gruaje të madhe të njerëzimit.

Këtu mbase mbështetet edhe, siç thotë autori, vetë qenësia e veprimit dhe e flijimit të Nënës Tereze për të varfrit e më të varfërve, ndërkohë që përmasa hyjnore e saj tejkalon sjelljen e një bamirëse, sepse gjatë rrugëtimit të saj nëpër skutat e harresës e të pakujdesisë njerëzore ajo del si një sintetizuese e misionit human dhe përkushtimin ndaj Hyjit. Ajo i bëri bashkë këto dy dimensione të qenësishme të mirësisë tokësore dhe asaj hyjnore, sepse ishte e vetëdijshme se të duash, domethënë të vuash: “Pa vuajtjen tonë, puna jonë do të ishte vetëm një shërbim social”, thotë ajo.

Nëna Tereze, sipas autorit, e përmendte shpesh parimin, që e mbante si bazë të jetës e të veprimit të vet, se duhet “ta japësh jetën” për tjetrin, për njeriun kudo qoftë ai…“Unë s’jam tjetër pos një lapës në duart e Zotit […] Zoti shkruan duke na përdorur neve edhe pse jemi vegla të papërsosura. Zoti shkruan në mënyrë të mrekullueshme”, thoshte Nëna Tereze.

Kjo thënie e Nënës Tereze që vjen në këtë botim, nuk është përzgjedhur rastësisht nga autori, dhe kjo është një prej meritave më të mëdha të tij që ta portretizoj figurën e Nënës Tereze jo thjeshtë si një bamirëse, por më tepër si një frymë njerëzore që e mbush përditshmërinë tonë me ngrohtësinë që mund ta dhurojnë vetëm ata që posedojnë energji për t’u flijuar për tjetrin, që në

thelb nënkupton të bëhesh shpirtërisht më i pasur dhe më i mirë.

Nëna Tereze na mëson se pasuria më e madhe e njeriut, nuk është vlera monetare dhe materiale që posedon, por është shpirti i sakrificës, për tjetrin, apo siç do të shprehet kardinali, Angelo Comastri, teksa mundohet të formulojë një mendim për Nënën Tereze: “Me dëshirë i vë në formën e shkrimit disa kujtime personale për Nënën Tereze të Kalkutës, po në të njëjtën kohë ndihem pak ngushtë të flas për të. Në të vërtetë, e kam parasysh se Nëna Tereze nuk mund të definohet, nuk mund të përshkruhet, nuk mund të rrëfehet për arsye se burimi i jetës së saj kridhet në misterin e vetë Zotit ”…..

Ky mendim përputhet tërësisht me urdhrin e Ungjillit: “Duajeni njëri – tjetrin sikurse unë ju desha juve” (Gjn 13, 34) dhe “Duaje të afërmin tënd porsi vetveten!” (Mt 22, 39).

Autori Anton Nikë Berisha këtë postulat hyjnor e mbështet me konstatimin se në çdo veprim Nëna Tereze përligji mendimin se jeta e njeriut nuk është gjë tjetër pos bashkim i dashurisë së tij me dashurinë e Hyjit, kurse gjakimi i saj kryesor ishte: “Nuk mund t’u japim asgjë të tjerëve nëse jeta jonë nuk është plot e përplot me dashuri të Hyjit, nëse zemrat tona nuk janë të pastra…. Për këtë arsye dashuria hyjnore duhet të ngadhënjejë (“Më i madhi dhe më i vështiri është: revolucioni i dashurisë ”).

Dashuria e Nënës Tereze për njeriun kishte një dimension krejt të veçantë. Kjo dashuri nuk mund ta kishte fuqinë e ndikimit, nëse nuk ndërlidhet me një dashuri tjetër. Për rrjedhojë Dashuria për Hyjin dhe dashuria për njeriun janë të pandara: “Nëse dashuria ime për motrat e mia është e mirë, atëherë dashuria ime për Krishtin do të jetë e mirë. Nuk janë dy dashuri…..” Pra, “Qe dashuria të jetë e vërtetë, para së gjithash, duhet të jetësohet për të afërmin tim […] kjo dashuri më shpie tek dashuria e Zotit”.

Njerëzit, sipas Nënës Tereze kanë nevojë për një terapi shpirtërore që nuk mund ta gjejnë në asnjë ordinancë. Njerëzit kanë nevojë të luten, thoshte ajo.

Teksa e zbërthen këtë parim, autori sjell një detaj nga një ngjarje e vërtetë në rrugëtimin e Nënës Tereze, pasi kishte vizituar Jemenin, takon një të pasur dhe rrëfen pastaj përshtypjet nga ai takim:

“Në Jemen, vend krejtësisht islamik, i kërkova një të pasuri të ndërtonte një xhami. I thashë: ‘Njerëzit kanë nevojë për një vend ku të luten. Të gjitha janë vëllezër e motra myslimane. Kanë nevojë për një vend ku mund ta takojnë Zotin’…”.

Besimi i Nënës Tereze në Hyjin si dhe jeta, veprimi dhe flijimi i saj, thotë autori, nuk mund të kuptohen në thellësinë dhe dritën e vërtetë pa e kuptuar mirëfilli qenësinë e lutjes dhe rëndësinë që ajo i dha asaj.

Për ta kuptuar më mirë thellësinë e shpirtit të Nënës Tereze, autori i referohet pikërisht konceptit që kishte ndaj lutjeve, prandaj Nëna Tereze thoshte: “Lutja nuk është të kërkosh. Lutja është të vihesh në duart e Hyjit, të vihesh në shërbim të tij dhe të dëgjosh zërin e tij në thellësinë e zemrës sate”.

Këto janë edhe arsyet, sipas autorit, që Nëna Tereze i deshi njerëzit me dashurinë e Hyjit, pa marrë parasysh ngjyrën, racën, besimin dhe vendin.

Tani kur po përkujtojmë katërvjetorin e shenjtërimit të Nënës Tereze, por edhe për të përmbyllur këtë fjalë timen mbi Doracakun që po promovojmë sot, po sjell, me ndihmën e autorit, një mendim mjaft domethënës të Nënës Tereze, që tingëllon paksa edhe profetik në vetvete: “Nëse ndonjëherë do të bëhem shenjtëreshë, do të jem padyshim një shenjtëreshë e ‘fshehur’: do të mungoj vijimisht në parajsë që të shkoj mbi tokë për t’ua ndezur dritën atyre që janë në errësirë”.

Uroj që veprat si kjo të bëhen pjesë e pandarë e studimeve tona në kuadër të ITSHKSH, kurse studiuesin dhe mikun tonë e përgëzoj për gatishmërinë dhe dashamirësinë që t’i përgjigjet kërkesës sonë për ta përgatitur këtë doracak me përkushtimin e duhur.

 

Nga: Emin Azemi

Shkup, shtator 2020

Fernando Salazar Torres (México)

Fernando Salazar Torres (México)

 

Fernando Salazar Torres: (ciudad de México). Poeta, crítico literario, ensayista y gestor cultural. Licenciado en Filosofía por la Universidad Autónoma Metropolitana, Unidad Iztapalapa (UAM-I). Maestría en Teoría Literaria (UAM-I). Estudia el Doctorado en Literatura Hispanoamericana en la Benemérita Universidad Autónoma de Puebla (BUAP) con estancia de investigación en la Universidad de Salamanca (Usal). Ha publicado el poemario Sueños de cadáver y Visiones de otro reino. Su poesía y ensayos se han publicado en distintas gacetas y revistas literarias impresas y electrónicas. Su poesía ha sido traducida al inglés, italiano, catalán, bengalí y ruso. Director de la revista literaria Taller Ígitur Coordina las mesas “Crítica y Pensamiento en México” y “Diótima: Encuentro Nacional de Poesía”. Dirige el Taller Literario “ígitur”. Colabora en la revista literaria “Letralia. Tierra de Letras” con la serie de poesía mexicana “Voces actuales de México” y “Poesía española contemporánea”. Es miembro del PEN Club de México.

 

Raspa la hoja blanca, a ver si

algo cabe en la cuenca de esta mano;
atrás mosca, heliotropo, ciénaga.
“Raspa”, me susurra el zumbido de la flor garza;
rasgo los aires y los soles
silban entre las plumas de las tardes
a manera de pájaros anclando la savia.
Murmura, repite el sonido,
musito y duermo a la hora
que escurre el dolor de la fiebre.

Qué digo! Nadie me repite,
hago eco de mi voz bajo la cama,
me dices ya, me dicen hoy,
dicen las voces “camina al espejo”
y ando como Simón en el vacío.
Allí encuentro más voces que emular,
sus ecos maduros son la deslucida imagen,
la pobre luz de quienes me preceden
y cifran el verso libre con la estrofa blanca.

Qué dicen! Nada, copian mal el Blanco,
declinan entre dados por la boa del juego,
modernos epigonales, caballo a mansalva,
expresan bien la imperfección del símil
y del poema, digo nada, lo deletreo,
las letras quedan libres.

 

¡Qué saña! ¡Qué muerde!

¿De qué modo nos alivia la Muerte?
La sombra de sus costillas es agria,
algo muerde, con saña,
insistentemente, sin final,
mi corazón.
Ya casi olvido tu cara
pero tu esqueleto se yergue en las noches.

¡Qué saña, qué muerde!
Hay noches tan solas! Tan silenciosas
que las noches se vuelven lluvia

¡Qué saña! ¡Qué muerde mi corazón!

 

Playa sáfica

Encima de esta tarde que transita,
dos soles doblan reflejos al borde
hasta descubrir otro amanecer,
tú siendo niña.

Atrás, de espaldas, vamos con el tiempo
arrastrando, en los pies, la luz al sol
de ambos horizontes que ya se encuentran.
Día de espejos.

Regular el adiós en el camino
nunca o siempre lo testifica el polvo,
más allá somos el doble del sol,
el día peregrino!

 

Morir es quedarse

Nada, ya nada debo salvo el tiempo.
Sin mirar atrás,
nada debo si el año muere.
Mi memoria queda prendida a ti,
de la hojarasca del otoño,
de los pasos que dejo.
Pasar a ojos cerrados y labios
en vilo con la noche
con la ciencia de que llegar es irse
y volver a soñarte
y otra vez retornar,
una vez más quedarse.
No, nada debo, el tiempo aqueja,
dolerte del mismo modo hasta siempre,
arderme y dolerme
otra piel en mi cuerpo;
vivir así, como dicen, como es,
así es el amor en esta tierra prometida,
quiero decir húmeda,
porque debajo
muy abajo de este mundo
hay carne en la muerte, así vengo,
cabalgando encima del espinazo
de un animal fracturado
de un animal roto
que fue contenido bajo tierra.

La muerte nada, nada guarda.
O el tiempo o la memoria
que me vivieron
me hacen llorar en desmedida
cada noche y cada día;
mejor es irme
y dejar cada cosa en su lugar
y permitir que las horas nos dejen.

Intentaré de nuevo la historia,
dejo este cadáver en flor;
soy esa oscuridad en mi cuerpo,
mi otro yo que perdí,
mi alma que te vivió.
Mirarte sin mirarnos hasta nunca
en el adiós de la muerte que llega.
Viene por mí el caballo melancólico,
el mismo que me trajo a tu sombra,
a mi casa donde existir
es de pronto desvanecerse.

 

Exhumación

Barro el nido de los espantos
con el plumero de la bruja;
saltan, retozan y vagan los trinos
nocturnos en los álamos del lago.
El corifeo de las grullas, no,
digo, el adalid de las lobas
muerde el grito en la cima;
allá, más acá de las providencias,
vates y clérigos formulan
el grimorio de la edad cósmica.
Sacudo el pánico,
limpio el polvo de la casona
al ocaso de tres vírgenes hadas;
la torre de los magos testifica
de la sombra vecina,
la luz que bajo tierra chupa el hueso.
Las órdenes mueven los astros,
los dioses caen en forma de piedra
de rodillas suspiran la penumbra.
Otra vez el grito, un hallazgo
en la piel de las monjas,
de la cruz hay calor de sangre,
olor de agua, salitre, a subterráneo
de flor ensucia los ojos, las manos,
y el desamor de dios en sus hocicos.

El universo o la escritura,
el orden o la luz
da pareja muerte en el patio
de cualquier templo,
en esa piedra la fe incendia,
quema la carne, y el sacramento
por la vida se inhuma
al lavarse los párpados
al nevarse los ojos.