Poems by Lilian Woo

Poems by Lilian Woo   HEAVENLY BLISS Sun smiling Winds blowing Enjoy the cool breeze Nature of heavenly bliss Capturing beautiful scenery Colourful blossoms bloom in glory.   GENUINE JOY Genuine joy is a feeling deep within A heavenly delight … Continue reading

Eğik bir merdiven uğruna – Claudia Piccinno / Versione tradotta in turco da Ali Gunvar

Claudia Piccinno     Eğik bir merdiven uğruna   Dolaştım dünyayı bir eğik merdiven uğruna topraktaki çimene dokunarak bir arzuyu gösteren. Şaşkına dönmüş ışıltılı bulutlar yalın ayak sendeliyorlar hudutlarında insanın. Ama kaskatı benim kuşkum, şüphe de destekler beni hepsinin gerçek … Continue reading

CANZONE DELLA RINASCITA / Poesie di Yuleisy Cruz Lezcano

Poesie di Yuleisy Cruz Lezcano
 
 
CANZONE DELLA RINASCITA
 
Torna a ondeggiare al vento
la sciarpa azzurra della primavera;
dolce, impregnata di presentimento,
scorre in aria leggera.
Le violette sognano la vita
già prossima a sbocciare.
Senti, lontano, un’arpa tintinnare?
Primavera, sei tu, ti ho sentita!
Bussi alla porta del tempo,
richiamando sulla terra la vita.
Ed è vita nel firmamento!
Voli bianchissimi di colombe già sento,
arde il sole e morde la pianura
e il silenzio delle tombe lento
è profanato dal ronzio della natura.
I suoni che ascolto t’invio,
gli odori che sento ti mando
che sia tuo quello che ora è mio
perché tu sogni come io sto sognando.
Eccomi radunare, uno ad uno, i fiori,
sento ogni radice stretta alle ossa
e vado nascendo insieme ai colori
ad ogni giro di sole
rinasco come ogni cosa.
 
(Yuleisy Cruz Lezcano; tratta dal libro “Fotogrammi di confine”)

Fëmijët e luftës / Nga: Diana Skrapari

Fëmijët e luftës

 

Nga: Diana Skrapari

Mami, zgjohu, thotë  një vajzë e vogël duke qarë dhe duke  përkëdhelur  butësisht të ëmën . Por trupi i saj nuk reagon megjithë lutjet e vajzës së vogël. Trupi i saj mbetet i palëvizshëm në fushën e luftës me  njerëz të tjerë të pafat. Vëllai i saj më i madh përpiqet të mos tregojë dhimbjen e tij para motrës së tij të vogël. Ajo shtrëngon dorën e ftohtë të nënës së saj dhe nuk do ta lëshojë. Vëllai i saj  i thotë se ata duhet ta lenë atë të pushojë atje, se ajo është e lodhur dhe ka nevojë për të fjetur.

-Do sillem mirë, mami, të premtoj, do jem vajzë e mbarë, ngashërente vajza e vogël me gjithë dhimbjen e zemrës së saj.

Unë do të bëj çdo gjë që ti do, mjafton që të hapësh sytë dhe të më thuash diçka! Më qorto, më buzëqesh, më mbajë në krahë përsëri! Më fol, mami! Më bëj sërish të lumtur!

Vëllai i saj e  tërheq prej krahu duke u shtirur si i fortë përballë kësaj tragjedie.

-Mjaft tani! i bërtet ai. Je gocë e madhe! Mami do të ishte e lumtur nëse do të silleshe si një vajzë e madhe, jo si një fëmijë.

Ajo vazhdon të qajë duke shikuar prapa. Ata largohen  dhe vajza kërkon të dallojë trupin e nënës së saj në këtë varrezë të një fushe lufte.

-Mami, kthehu! Kjo britmë can qiellin.

Rruga që ajo ka bëri, u mbulua me lot. Trupi i saj u kthye në një shtyllë kripe duke parë këtë kasaphanë, si gruaja e Lutit kur iku nga Sodoma dhe Gomora.

Vuajtjet të cilat shndërruan në një statujë një fëmijë, duhet të na mësojnë se ne nuk duhet t’i shkaktojmë fëmijëve tanë dhembje të tilla!

E qeshura e tyre mund të na ndricojë në rrugën e kësaj bote duke na larguar nga rruga pa krye e urrejtjes.

Statuja e Manneken-Pis është simboli i një fëmije që e shpëtoi qytetin e Brukselit.

Shpirtrat engjëllore të fëmijëve do të shpëtojnë botën tonë nga shkatërrimi.

Quo Vadis botë? Mos bëj më të qajnë fëmijët e tu, shpresa jote e  vetme për një të ardhme më të mirë!