Poezi nga Hysen Grajçevci

Poezi nga Hysen Grajçevci   TUFË NGROHTËSIE NË SHKURT Tufë rrezesh në këtë muaj dimri bie ngrohtësi shprese shpatullave të dërrmuara lodhur në vite iluzioneve shterpe!   NGA KY BREG Nga ky breg përcjell buzëmbrëmjet, ku dielli shuan etjen matanë … Continue reading

Poezi nga Behare Daja Kasa

Poezi nga Behare Daja Kasa

 

Buzëqeshje

Falmë një buzëqeshje e ditën kthema në diell,
Veç një, të dielltë e dua,me kodin tonë,
Falma një buzëqeshje dhe gazin shtoma,
Të dlirë e dua,të ngrohtë, shpirtin të ma qetësojë.

Një buzëqeshje falma e rikthema pranverën,
Sillmi dallandyshet në çdo qelizë të shpirtit,
Çilmi manushaqet me aromën e erës,
Zbukuroma syrin me kthjelltësinë e dritës.

Falmë pra një buzëqeshje shpirti,
E rizgjoma shpresën dhe ëndrrën e dlirë,
Ylberin të kalojë,t’i çajë shtatë dete,
T’i shkrijë akullnajat e Polit të Veriut.

…me flatra zogjsh, vishma kostumin e shpirtit…

 

Heshtje…

Heshtje totale,
njerëz të shtrirë,
mobilje të përgjumura,,
tryeza hapur katër duarsh.
Pauzë shekullore.

Veç abazhuri më sheh pingul
në kokërdhok të syrit
e vështrimin s’ma heq asnjë çast.
Është mërzitur me pozicionin tim.

Sytë pulaten përgjumësh mbi tv.
Heshtje mjerane,
zëra të ngrirë,
lajme fantazmë.
I njëjti rrethrrotullim 24 orë në 24.
90 m2 ia njohëm cep më cep çdo skutë,
Ia mësuam njëri-tjetrit çdo huq.

…s’ paskemi ditur shumë gjëra…

 

Ethe globale

…temperaturë e lartë
cep më cep…

globit po i çahen
termometrat e shpirtit,
e si një grua lehonë,
zhiva bie në koma.

…të themi gjëra të bukura,
ta zgjojmë lehonën globale
nga ftoma…

 

Zbathje

Këto ditë të trishta,
mësova të eci zbathur,
e të shëtis e zhveshur
nëpër pavionin
e çmendurisë pandemike.
(me mendje,sigurisht).

Dikur zbathur ecja,
dhe ime më,
gjithmonë më thoshte:
“Po do vritesh moj bijë!”

Nuk më thoshte do sëmuresh,
sepse e dinte
që nuk sëmuresha kollaj,
isha e fortë për çudi.

Zbathur mësova
të bëj shumë gjëra,
të mbledh lule,
e t’i thur kurora,
të mbush ujë te burimi
në mes të lagjes,
e të hipi nëpër degëzat e qershisë,
që vistaket, vathëza t’i vija,
e si nuse të stolisesha.

Edhe fjalët
zbathur mësova t’i them,
mësova t’i them
pa dorashka, të forta,
e shpeshherë djegëse.

Edhe buzëqeshjet zbathur i jepja,
ma vishnin shpirtin e blertë,
e ma gjethonin me degëza.

Zbathur dashurova me gjuhën e shpirtit,
e po zbathur ndoqa time bijë e tim bir,
mes çdo shqetësimi nëne.

E tani?
Eh,edhe tani
zbathur vazhdoj të qëndroj,
bashkë me mërzinë apokaliptike,
shoqëruesen e përjetshme,
që për çudi, ka durim çmendurak.

…ndoshta zbathur në shpirt,
mbrohemi më mirë …

Poezi nga Rudina Muharremi Beja

Poezi nga Rudina Muharremi Beja   FLATRA  Duhma e dëshpërimit udhëtonte arterieve të qytetit, ndërsa portreti i zbehur, njoftonte dhimbjen në barrë kurmi që shuhej. Fytyrat e trembura me buzëqeshje të përhumbura e trishtimin burgosur nën qerpik, nxitonin qorrsokakëve ngushtuar … Continue reading

Poezi nga Ekrem Ajruli

Poezi nga Ekrem Ajruli   S’MË MPOSHTË GURRNIA Mendime të serta, gënjeshtra pafund Dëshpërime të befta, mornica të trishta, Thashethënë e djallit, besimin ta tund Frymën ta zënë, shpifjet me bishta. Trillime rrahaderësh fryjnë në ferrqytet Jargavitje butakësh ta shtojnë … Continue reading

Poezi nga Lida Lazaj

Poezi nga Lida Lazaj   PALËVIZSHMËRI Të njëjtët sy shohin lulëzimin e qershisë si topa bore shkuar në shtizë Të njëjtin Adam të njëjtën Evë të njëjtën zemër të njëjtin send të njëjtat bëma lakon e zgjedhon koha që prej … Continue reading

CLOSER / Poem by Aabha Rosy Vatsa

Poem by Aabha Rosy Vatsa
 
 
CLOSER
 
It took a virus like Covid 19
To awaken humanity
Caught in a whirlpool of self centred tango
Megalomania supreme
Oblivious to the beauty of Mother earth
Distancing himself
Aloof from Creation
 
O, what a folly!
People dying by thousands
Lakhs infected by Corona
Wailful murmurings
Is all that is left
 
Locked in our houses
To save our own skins
At the mercy of doctors
And finally remembering the Lord
 
How wanton did we become
Destroying habitats of animals
Failing to see the inteligence of birds
Who sing every morning welcoming dawn
Who weave masterpieces as nests
A warm home for mating
And welcoming their young ones
 
How wanton did we become
Keeping live animals in cages
To be slaughtered in front of eyes
All for a meal
 
Did Nature not endow enough vegetation
To fill one’s stomach?
Did Nature not provide enough evidence
Of the infinite nature of the creator?
Did Nature not provide enough beauty
To marvel at the talent of the creator?
Yet we moved away from Mother earth
Shaming the green planet to a skeletal tomb
Time to once again become closer to Nature
Closer, to our souls.

Sepoltura / Poesia di Yuleisu Cruz Lezcano

Poesia di Yuleisu Cruz Lezcano
 
 
Sepoltura
 
Mi mangeranno le bestie,
avrò pochi anni, meno forza,
mani consumate
come spighe morse dal lampo,
ma nella terra, il mio canto,
sul tocco di sostanza spettrali,
sarà un epitaffio che farà ritornare
il corpo di tutti i pianeti,
baciati dalla comunione del mondo,
in questa umanità
rinata dal profondo
residuo di sangue
del mio essere uomo.