Me rastin e 100 vjetorit të lindjes, kujtojmë jetën dhe veprën e patriotit, inetelektualit dhe historianit të shquar PROFESOR IBRAHIM KELMENDI. / Nga : Afrore SHAIPI

Me rastin e 100 vjetorit të lindjes, kujtojmë jetën dhe veprën e patriotit, inetelektualit dhe historianit të shquar PROFESOR IBRAHIM KELMENDI.     Nga : Afrore SHAIPI       PROFESOR IBRAHIM KELMENDI (1916-1979)   Të kujtosh veprën e njerëzve të … Continue reading

Ambasada e Kosovës në Vjenën, Austri promovon dy veprat letrare të autorit Besim Xhelili.

 

IMG_2333

 

Ambasada e Kosovës në Vjenën, Austri promovon dy veprat letrare të autorit Besim Xhelili.

 

Ambasada e Kosovës në Austri dhe Lidhja e Shkrimtarëve dhe Krijuesve Shqiptarë në Austri “Aleksandër Moisiu”, Vjenë, më 12 prill 2016, organizuan përurimin e dy librave më të rinj, romanit të parë “1803” dhe vëllimit të pestë me poezi “Besa”, të shkrimtarit tetovar Besim Xhelili.

 

Ambasada e Kosovës në Austri tashmë ka bërë traditë organizimet e ndryshme kulturore dhe letrare, duke hapur kështu dyert për bashkatdhetarët tanë nga të gjitha trojet për prezantimin e punëve, arritjeve, sukseseve dhe krijimtarive të tyre. Kësisoj, më 12 prill 2016 ajo ishte nikoqire e përurimit të dy librave të lartpërmendura të autorit Besim Xhelilit. Për udhëheqjen e programit u përkujdes z. Faruk Ajeti, Sekretar i Tretë i Ambasadës, kurse të pranishëm ishin z. Roland Bimo, Ambasador i Shqipërisë në Austri, Konsulli i Kosovës në Austri z. Imer Lladrovci, Profesori Eqrem Zenelaj, Fate Velaj, udhëheqës shoqatash shqiptare në Austri, aktivistë e studentë etj.

 

 

IMG_2340

 

Programi u hap me leximin e disa poezive nga vëllimi që u përurua “Besa”, të cilat i lexoi studentja Jeta Jashari, për të vazhduar me disa fjalë përshëndetëse. Z. Bimo në fjalën e tij u shpreh: “Ju falënderoj për ftesën, kam kënaqësinë të jem i pranishëm sot këtu në mesin tuaj. Për ne si ambasadë e Shqipërisë është një kënaqësi e veçantë kur marrim ftesa e njoftime për aktivitete të tilla kulturore siç është rasti i këtij takimi dhe ju përgëzoj për këtë organizim me vlerë, ndërsa autorit i dëshiroj gjithë të mirat dhe shumë suksese në të ardhmen”. Konsulli i Kosovës në Austri z. Lladrovci i përshëndeti të pranishmit, duke thënë: “Ambasada e Kosovës sigurisht se është një shembull i mirë për mbulimin e aktiviteteve kulturore dhe letrare këtu në Austri, dhe ky përurim i sotëm është një vazhdimësi e kësaj tradite. Z. Xhelili është një veprimtar i njohur për ne dhe për të gjithë bashkatdhetarët tanë jo vetëm në Austri, por edhe më gjerë për aktivitetin dhe kontributin e tij në sferën e kulturës dhe i dëshiroj të vazhdojë kështu, duke i uruar shumë suksese në të ardhmen”. Në emër të Lidhjes së Krijuesve Shqiptarë në Austri “Aleksandër Moisiu” përshëndeti kryetari Anton Marku, i cili tha: ”Kam kënaqësinë t’ju përshëndes në emër të Lidhjes sonë, dhe t’ju falënderoj që i jeni përgjigjur pozitivisht ftesës që të merrni pjesë në ketë përurim librash. Njëkohësisht e falënderoj Ambasadën e Kosovës për mbështetjen e vazhdueshme ndaj nesh, kurse autorit, mikut tonë Besim Xhelilit i uroj t’i shtohen titujt, dhe me këtë na shtohet pasuria jonë në përgjithësi”.

Poeti Ragip Dragusha në vështrimin e tij mbi vëllimin poetik “Besa” u shpreh: Libri “Besa“ është pikërisht ai i radhës, që mbathë “këpucët“ e arta, duke rendur shteg më shteg, aty ku nevoja për të ngjallur energji dhe emocion është më e madhe. Është vërtetë për t’u ndalur sidomos në disa shpërthime erotike të autorit, nga ku lexuesi duket sikur qëndron në ajër, duke marrë frymë thellë aromën e dashurisë engjëllore. Ja t’i hedhim një sy poezisë “Jeto…Jeto“:

Ti nuk guxon të dorëzohesh

E aspak para këtij poeti të tranuar,

Ti duhet të jetosh e të gëzohesh

Ose zemrën ta bësh të zemëruar…”.

 

Poeti Anton Marku në fjalën e tij mbi romanin “1803“ do të shprehet: “ Vendngjarjet kryesore të romanit dhe gjeografia e rrëfimit të tij janë kryesisht dy metropole të bukura evropiane: Vjena dhe Kopenhaga. Por nuk mungojnë as skena dhe udhëpërshkrime nga Shqipëria, Kosova, Maqedonia, Gjermania, etj, për të përfunduar në SHBA, në Nju Jork. Në roman parakalojnë edhe qytete e krahina shqiptare, peizazhe, toponime malesh e bjeshkësh, lumenjsh e fushash, monumente historike e trashëgimore. Parakalojnë emra krijuesish e librash, po edhe karakteresh nga popuj të ndryshëm. Në aspektin tematik romani kryesisht trajton dashurinë dhe sfidat që ajo di dhe mundet të sjell. Që në fillim të librit autori dashurinë e quan ‘‘forcë hyjnore që dhuron gëzim dhe lumturi’’. Më pas në narracion përshkruhen edhe raportet mes individit, familjes dhe shoqërisë. Një vend të posaçëm zë edhe përditshmëria në vendin e punës, jeta në mërgim, etnia, kultura, arti, poezia, jeta urbane, etj.“

Përndryshe Besim Xhelili që nga viti 1998 jeton dhe punon në Vjenë të Austrisë, merret me shkrime dhe shërbime të ndryshme kompjuterike. Ka të botuara katër vëllime me poezi si: “Emocione”, Tetovë 1996, “Unë në sytë e tu”, Shkup 2007, “Baladë e ngrirë”, Prishtinë 2012 dhe “Mes luleve dhe lotit”, Prishtinë 2013. “Besa” është vëllimi i tij i pestë, kurse romani “1803”, është romani i tij i parë, i cili, sipas autorit, duhet të vazhdojë me dy pjesë të tjera. Nga viti 2011-2015 ishte kryetar i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Krijuesve Shqiptarë në Austri “Aleksandër Moisiu”, me seli në Vjenë si dhe është anëtar i PEN Klubit austriak.

 

Kontakti dhe porositja e librave:

Web: www.besimxhelili.at

E-Mail: besim@live.at

 

 

 

Ποιήματα από Σπύρο Μακρυγιάννη

Ποιήματα από Σπύρο Μακρυγιάννη     Το μπαστούνι   Στέκει εκεί στην πόρτα κρεμασμένο και περιμένει την το χέρι να του δώσει έτοιμο πάντα όπως είναι μαθημένο των χρόνων της το βάρος να σηκώσει… Ένα απλό κι απέριττο μπαστούνι να … Continue reading

Poezi nga Maria Hizma

 

maria Hizma

Poezi nga Maria Hizma

 

 

POET

 

Në fletët e bardha të shpirtit

lexon shkronjat dhe në heshtje pëshpërit

diku është shkruar aq bukur

diku tjetër vetmia ndrit

 

Thur vargun dhe ndërton poezinë

si një stilist që modën lëshon

lexon në zemër dhe në shpirt

dhe me vargun tënd zbukuron

 

Sa herë në shpirt lexove

herë dhimbje dhe herë dashuri

me vargun tënd shumë qetësove

të rritur, pleq, çdo njeri

 

Je thirrja e vyrtytit dhe ndjenjës

model jete të shikojnë ty

fjala jote është mjalti i bletës

bëhesh idhull për çdo njeri

 

Të jesh udhërrefys i së mirës

“ është detyrë për ty”

 

 

 

PA LIRI….

 

Mos thuaj të dua kur zemra nuk e ndjen

mos ledhato një shpirt kur fjala nuk është rrëfenjë

mos dhuro petale lulesh në ditët acar

largohu më mirë pa lënë një zemër vrarë

 

Mos jep një tingull një kanarine n’ kafaz

kur prej teje diellin e dashurisë drejt saj nuk e ” zbraz ”

një fjalë të “dua” do jetë thjesht pa kuptim

do jetë thjesht një ditë e zbardhur, por pa agim…

 

E perëndimet do ngelen thjesh pa ngjyra dashurie

si pentagram shkretuar pa nota melodie

si këngë e pakënduar që n’ shpirt kthehet n’ vaj

një galaktike…që perreth teje shikon çdo skaj…

 

Mos thuaj “të dua” e di që është vetem një fjalë

nuk del nga shpirti ,…nuk e ngroh jo zemrën e vrare

ska dashuri ..se ska liri as syte, as zëri jo…jo

mos thuaj asgjë ….pa lirinë, jo zemra nuk do .

 

 

 

TI

 

Asgani im je ti

Ti ylber i ditëve të mia

si avull më ngre në qiell

rrebesh në tokë më zbret

në ëndërr je një princ

në realitet ti je një mbret

TI

asgan im që nuk njeh stuhi

se vetè stuhia më e madhe je ti

TI

drita e syve të mi

TI

shikimi im më i zjarrtë

ti rrezja e diellit …më e artè

TI

freskia e mëngjeseve të mia

ti jeta ime

TI

ti je vetë dashuria!

 

 

 

AUTO-PORTRET

 

Tek të shikoj portretin tënd

ne heshtje të pyes Kush je?

më thuaj vetëm emrin tënd

të bukur shpirtin ke

tek të vrojtoj dalloj tek ty

një pranverë,  një verë

dhe një vjeshtë me stuhi

me tej një dimër i ngrirë

te ta heq akullin kisha dëshirë

me thuaj e dashur ta di kush je?

mbas syve të bukur një emër ke?

dhe un këta sy që shumë i vrojtova

thellësinë e tyre deshifrova

për një tëndin të ëmbël shikim

fal ëndërrat e mia nga mbrëmja në agim

mes tyre gjej veten ti shpirti im

në çdo frymëmarrje e psherëtimë

Atëherë kush je?

Pasqyre e dashur ..përgjigje s’ më dhe…

 

 

Dhimbjet që kullojnë pikë-pikë deri në kockë… – Elegji e dhimbshme për dhimbjet që vazhdojnë… / Nga Dhimitër Nica

Dhimbjet që kullojnë pikë-pikë deri në kockë…

– Elegji e dhimbshme për dhimbjet që vazhdojnë…

 

 

dhimiter nica 1

Nga Dhimitër Nica

 

 

Sot është dita më e zezë në botën ortodokëse! Sot diku dielli doli çalaman,diku doli me gjysëm syri,diku nuk doli fare…Dhe të gjitha këto për atë ditë të premte,një e premte e zezë,përrreth dy mijë vjeçarë më parë,kur ai popull u nderua dhe u respektua në ato kohë,nga vet i madhi Zot,duke u besuar e duke zbritur aty, djalin e tij…Maria që s’kishte kaluar kurrë me një mashkull,Maria që ishte ende e virgjër,papritur ngelet shtatzanë dhe kjo shtatezani erdhi e gjitha nga një ëndërr,kur vet Zoti i fryjti në vesh…Sot duket paksa e çuditshme ,por kur mëson se edhe vet vet femra doli nga dy fijet e brinjëve të mashkullit të parë në botë,nuk ka përse të mos bindesh,se edhe kjo është dhe duhet të jetë e vërtet…Por fjalën e kishim te e premtja e zezë që këtë vit i bie të jetë pikërisht sot,atë ditë kur populli i Izraelit,në Palestinën e sotme, vendosi të dënojë me vdekje,gjakun e shenjtë,birin e Zotit të madh të dërguar për të ndihmuar njerëzit në tokë… Kështu jemi ne dhe vazhdojmë të mbetemi të çuditshëm edhe sot,kur nxjerrim nga burgu dhe shpërblejmë kriminelin, hajdutin, ordinerin,kur dënojmë e kryqëzojmë ëngjëllin,njeriun e mirë,punëtorin e të ndershmin,duke ripërsëritur vuajtjet dhe brengat e vazhdueshme për miliona e miliona njerëz të varfër e të pambrojtur kudo nëpër botë! Biri i Zotit u dënua,doli para litarit dhe u kryqëzua,duke i ngulur gozhdët e injorancës e të padijes,gozhdët e mllefit e të tradhëtisë,gozhdët që edhe sot e kësaj dite përcjellin nëpër shekuj dhimbje, zjarr e lot,duke marrë më qafë me qindra e mijëra të pafajshëm e duke përsëritur vazhdimisht,të njejtën histori…Dhe plagët kullojnë e vazhdojnë të kullojnë gjak edhe për shumë shekuj me radhë,kullojnë e djegin pikë-pikë si kallaj zemrat e shume njerëzve të ndershëm e të pafajshëm kudo nëpër botë!

 

Poezi nga Anastasia Çipi

anastasia cipi

Poezi nga Anastasia Çipi

 

 

Femër…

 

Mes pijesh të shtrenjta, zhytesh

Femër, qenie delikate

Në rrugë,

Në bulevarde, kudo

Kudo ku shfaqesh,

Ti, le gjurmën tënde,

Vulën Femër.

 

Duke kthyer kokën pas,

Burrat, shikojnë,

Një cast turbullojnë,

E, më pas shkojnë,

Gjysëm, lumturim,

ndoshta, pak gëzim

Shumë … eksitim

 

Dekoldenë,

Minifundin tend, ndjellës

Takat trokitur, si ciklonë marramendës

Trokitje që nxit, trondit

Veç për një çast, e më pas hiç

Heshtje që gërvish..

 

Me gruan në krah,

Ëndërr, fantazi

Erë, erë që ndjell,

Ti, prezencë

Mall, zjarr

 

E, ti femër, ngrihesh,

Digjesh, ngadalë

Si një, vullkan ,

që hesht e. brenda, ka llavë

A, si një copë akull ,

Që shpejt shkrin,

Në rrëmbim.

 

Vër, miku im

Sonte një gotë

T’harrohem,

N’harrim,

Vegim që s’më le

Gjithmonë n’shoqërim

Dëshpërim , dhimbje,

deri në agim…

 

Nesër, se di…

 

 

 

Dimër

 

Në këtë dimër, të jetës sime

Sonte, sytë, nuk dua të mbyll

Të kem dhe pak gëzim

Venitet, shuhet një yll

i fundit trishtim

 

Prekur, ëndërrën bosh

Mbaruan orët, leksionet

Fluturuan , drejt e në kosh

Harruar, sallonet, zakonet

 

Dhe gëzimi,

Dhe dashuria, shkoi

Puthjet, fjalët i humbëm

Borë e parë, shtroi

Drithërimë, zjarr shkoi

 

Ç’na mbeti, tashmë të kujtojmë

Të gjitha një hiç

As, më ëndërrojmë

Ëndërr bosh, bitsch

 

Melodi e vdekjes , trishtë

idhtë

Ding, dong, s’më mund dot

Kalëruar dhimbjes…

Të them ik mort.

 

 

 

Sytë e tu, më thonë , shumë fjalë

 

Kështu, mund ta nisë , kuvendë çdo djalë

Ti, ul kokën, qesh dhe skuqesh

Nuk di, akoma të ruhesh

 

Janë fjalë, në erë

A, shumë ndjerë

Këtë , do ta mësosh, shumë vonë

Kur të kesh bërë, shkollën tonë

 

Mos të thanë, mos këtu, mos aty

Këtu duhet, këtu s’duhet

Një vajzë , mos përulet, por

E

Është rrallë, shumë rrallë

Një qelq , të mos thyhet,

Kur bie në shkallë…

 

Prandaj, më ler ,

O, milet

Të bëj , si di vetë

Shkallët, një nga një ti kaloj

Dhe jetën time, të shijoj

 

Më lerni, në gabimet e mia

Nuk është djalli, dashuria

E keni frikë , si një kuçedër

Harroni se ka dhe njerëz lugetër

Atyre ti ruheni, jo dashurisë

Që ka bekim, prej perëndisë.

 

 

 

 Vajzë

 

Kur të kujtoj,ashtu, ndonjëherë

Në terr

Kokën kthej, matanë

Trembur,

S’dua t’a besoj

Më kujton, dhembur

Ferr

 

Më çmend mendimi

Që, akoma të dua

Vallë dhe ti kështu?

Ç’mendon për mua?

Drithërimë, të shkon në trup

A, mbetesh pa gojë si unë?

Të falësh , harron

Ikjes, ikur kërkon,

Por më kot.

 

Ikim , se nuk bëjmë dot

Në sy , ç’u tha lot

Sot…

 

Unë, terri dhe ti

Përbri një qiri

Ti, terri dhe unë

Qe, të dua, mërzitur shumë..

 

 

 

 Pa emër

 

Rastësisht.

Qëlloi , që të vura, në zemrën time

.                                      Rastësisht

Në , fjalë e sipër u rrebelova, prapë rastësisht

Dhe , si rastësisht, më kafshove..

 

Të fola , rastësisht,

Të lejova

Rastësisht, ti , ikën

Rastësisht, kuptova

Rastësisht, largova

 

Ti ikën e vjen

Më gënjen

Rastësisht më dashuron,

E unë të pres miqësisht

 

Rastis ndonjëherë

Vdes, rastësisht…

 

 

 

Thelb…

 

Në ekstazë shpirtërash, ne të dy

Aty, në shtrat mëkatar

Ku padashur, bëjmë, dashuri të paprovuar, ndonjëherë…

 

Të njohësh, deri  në dije

Të ndjesh , deri në kockë tjetrin

Thua ky është thelbi

Thua është

Lumturi?

 

Shkurtima nga libri “Derdhen vetëtimat” / Poezi nga Lumo Kolleshi

 

lumo kolleshi

Poezi nga Lumo Kolleshi

 

 

Shkurtima nga libri “Derdhen vetëtimat”

 

Ne jetë të jetëve, populli im,kockë e lëkurë,

Hamall i lirisë, me shpirtin e krijuesit.

Në çdo kohë i zënë keq me gurë

Nga perënditë? Jo,nga mashtruesit.

 

 

Vetëm në çastin e ëndrrës së blertë

Burimi shuante buzën e të eturit,

Toka e gulçuar ngjitej për tek retë,

Të gjallëve u kthenin lulet të vdekurit.

 

 

Dhe dielli që ndriçon çdo ditë,

Natën yjeve ua jep fenerët.

Nëse kërkon që të bësh dritë,

Në errësirë mos i lër kurrë të tjerët.

 

 

I paska të rënët e saj edhe paqja,

Era lëkund thekshem ullinjtë.

Në çdo kohë,të pjellët nga macja,

Do lozin e pastaj do t’i mbytin minjtë.

 

 

I rashë pashë më pashë mjegullës së plakur,

Në porten e ujkut trokita për një lëkurë.

Para meje shefa të lartë kishin vajtur

Dhe të hithtë bashkë më zunë me gurë.

 

 

“E shtyj”,-më thotë njëri, po kështu dhe tjetri,

E thotë i riu; ç’ mbetet tek i vjetri?

E radha e jetës së ndyrë

Çika-çika na merr shpirtin duke shtyrë.