Me rastin e 100 vjetorit të lindjes, kujtojmë jetën dhe veprën e patriotit, inetelektualit dhe historianit të shquar PROFESOR IBRAHIM KELMENDI. / Nga : Afrore SHAIPI

Me rastin e 100 vjetorit të lindjes, kujtojmë jetën dhe veprën e patriotit, inetelektualit dhe historianit të shquar PROFESOR IBRAHIM KELMENDI.     Nga : Afrore SHAIPI       PROFESOR IBRAHIM KELMENDI (1916-1979)   Të kujtosh veprën e njerëzve të … Continue reading

Ποιήματα από Σπύρο Μακρυγιάννη

Ποιήματα από Σπύρο Μακρυγιάννη     Το μπαστούνι   Στέκει εκεί στην πόρτα κρεμασμένο και περιμένει την το χέρι να του δώσει έτοιμο πάντα όπως είναι μαθημένο των χρόνων της το βάρος να σηκώσει… Ένα απλό κι απέριττο μπαστούνι να … Continue reading

Dhimbjet që kullojnë pikë-pikë deri në kockë… – Elegji e dhimbshme për dhimbjet që vazhdojnë… / Nga Dhimitër Nica

Dhimbjet që kullojnë pikë-pikë deri në kockë…

– Elegji e dhimbshme për dhimbjet që vazhdojnë…

 

 

dhimiter nica 1

Nga Dhimitër Nica

 

 

Sot është dita më e zezë në botën ortodokëse! Sot diku dielli doli çalaman,diku doli me gjysëm syri,diku nuk doli fare…Dhe të gjitha këto për atë ditë të premte,një e premte e zezë,përrreth dy mijë vjeçarë më parë,kur ai popull u nderua dhe u respektua në ato kohë,nga vet i madhi Zot,duke u besuar e duke zbritur aty, djalin e tij…Maria që s’kishte kaluar kurrë me një mashkull,Maria që ishte ende e virgjër,papritur ngelet shtatzanë dhe kjo shtatezani erdhi e gjitha nga një ëndërr,kur vet Zoti i fryjti në vesh…Sot duket paksa e çuditshme ,por kur mëson se edhe vet vet femra doli nga dy fijet e brinjëve të mashkullit të parë në botë,nuk ka përse të mos bindesh,se edhe kjo është dhe duhet të jetë e vërtet…Por fjalën e kishim te e premtja e zezë që këtë vit i bie të jetë pikërisht sot,atë ditë kur populli i Izraelit,në Palestinën e sotme, vendosi të dënojë me vdekje,gjakun e shenjtë,birin e Zotit të madh të dërguar për të ndihmuar njerëzit në tokë… Kështu jemi ne dhe vazhdojmë të mbetemi të çuditshëm edhe sot,kur nxjerrim nga burgu dhe shpërblejmë kriminelin, hajdutin, ordinerin,kur dënojmë e kryqëzojmë ëngjëllin,njeriun e mirë,punëtorin e të ndershmin,duke ripërsëritur vuajtjet dhe brengat e vazhdueshme për miliona e miliona njerëz të varfër e të pambrojtur kudo nëpër botë! Biri i Zotit u dënua,doli para litarit dhe u kryqëzua,duke i ngulur gozhdët e injorancës e të padijes,gozhdët e mllefit e të tradhëtisë,gozhdët që edhe sot e kësaj dite përcjellin nëpër shekuj dhimbje, zjarr e lot,duke marrë më qafë me qindra e mijëra të pafajshëm e duke përsëritur vazhdimisht,të njejtën histori…Dhe plagët kullojnë e vazhdojnë të kullojnë gjak edhe për shumë shekuj me radhë,kullojnë e djegin pikë-pikë si kallaj zemrat e shume njerëzve të ndershëm e të pafajshëm kudo nëpër botë!

 

Poezi nga Anastasia Çipi

anastasia cipi

Poezi nga Anastasia Çipi

 

 

Femër…

 

Mes pijesh të shtrenjta, zhytesh

Femër, qenie delikate

Në rrugë,

Në bulevarde, kudo

Kudo ku shfaqesh,

Ti, le gjurmën tënde,

Vulën Femër.

 

Duke kthyer kokën pas,

Burrat, shikojnë,

Një cast turbullojnë,

E, më pas shkojnë,

Gjysëm, lumturim,

ndoshta, pak gëzim

Shumë … eksitim

 

Dekoldenë,

Minifundin tend, ndjellës

Takat trokitur, si ciklonë marramendës

Trokitje që nxit, trondit

Veç për një çast, e më pas hiç

Heshtje që gërvish..

 

Me gruan në krah,

Ëndërr, fantazi

Erë, erë që ndjell,

Ti, prezencë

Mall, zjarr

 

E, ti femër, ngrihesh,

Digjesh, ngadalë

Si një, vullkan ,

që hesht e. brenda, ka llavë

A, si një copë akull ,

Që shpejt shkrin,

Në rrëmbim.

 

Vër, miku im

Sonte një gotë

T’harrohem,

N’harrim,

Vegim që s’më le

Gjithmonë n’shoqërim

Dëshpërim , dhimbje,

deri në agim…

 

Nesër, se di…

 

 

 

Dimër

 

Në këtë dimër, të jetës sime

Sonte, sytë, nuk dua të mbyll

Të kem dhe pak gëzim

Venitet, shuhet një yll

i fundit trishtim

 

Prekur, ëndërrën bosh

Mbaruan orët, leksionet

Fluturuan , drejt e në kosh

Harruar, sallonet, zakonet

 

Dhe gëzimi,

Dhe dashuria, shkoi

Puthjet, fjalët i humbëm

Borë e parë, shtroi

Drithërimë, zjarr shkoi

 

Ç’na mbeti, tashmë të kujtojmë

Të gjitha një hiç

As, më ëndërrojmë

Ëndërr bosh, bitsch

 

Melodi e vdekjes , trishtë

idhtë

Ding, dong, s’më mund dot

Kalëruar dhimbjes…

Të them ik mort.

 

 

 

Sytë e tu, më thonë , shumë fjalë

 

Kështu, mund ta nisë , kuvendë çdo djalë

Ti, ul kokën, qesh dhe skuqesh

Nuk di, akoma të ruhesh

 

Janë fjalë, në erë

A, shumë ndjerë

Këtë , do ta mësosh, shumë vonë

Kur të kesh bërë, shkollën tonë

 

Mos të thanë, mos këtu, mos aty

Këtu duhet, këtu s’duhet

Një vajzë , mos përulet, por

E

Është rrallë, shumë rrallë

Një qelq , të mos thyhet,

Kur bie në shkallë…

 

Prandaj, më ler ,

O, milet

Të bëj , si di vetë

Shkallët, një nga një ti kaloj

Dhe jetën time, të shijoj

 

Më lerni, në gabimet e mia

Nuk është djalli, dashuria

E keni frikë , si një kuçedër

Harroni se ka dhe njerëz lugetër

Atyre ti ruheni, jo dashurisë

Që ka bekim, prej perëndisë.

 

 

 

 Vajzë

 

Kur të kujtoj,ashtu, ndonjëherë

Në terr

Kokën kthej, matanë

Trembur,

S’dua t’a besoj

Më kujton, dhembur

Ferr

 

Më çmend mendimi

Që, akoma të dua

Vallë dhe ti kështu?

Ç’mendon për mua?

Drithërimë, të shkon në trup

A, mbetesh pa gojë si unë?

Të falësh , harron

Ikjes, ikur kërkon,

Por më kot.

 

Ikim , se nuk bëjmë dot

Në sy , ç’u tha lot

Sot…

 

Unë, terri dhe ti

Përbri një qiri

Ti, terri dhe unë

Qe, të dua, mërzitur shumë..

 

 

 

 Pa emër

 

Rastësisht.

Qëlloi , që të vura, në zemrën time

.                                      Rastësisht

Në , fjalë e sipër u rrebelova, prapë rastësisht

Dhe , si rastësisht, më kafshove..

 

Të fola , rastësisht,

Të lejova

Rastësisht, ti , ikën

Rastësisht, kuptova

Rastësisht, largova

 

Ti ikën e vjen

Më gënjen

Rastësisht më dashuron,

E unë të pres miqësisht

 

Rastis ndonjëherë

Vdes, rastësisht…

 

 

 

Thelb…

 

Në ekstazë shpirtërash, ne të dy

Aty, në shtrat mëkatar

Ku padashur, bëjmë, dashuri të paprovuar, ndonjëherë…

 

Të njohësh, deri  në dije

Të ndjesh , deri në kockë tjetrin

Thua ky është thelbi

Thua është

Lumturi?

 

Shkurtima nga libri “Derdhen vetëtimat” / Poezi nga Lumo Kolleshi

 

lumo kolleshi

Poezi nga Lumo Kolleshi

 

 

Shkurtima nga libri “Derdhen vetëtimat”

 

Ne jetë të jetëve, populli im,kockë e lëkurë,

Hamall i lirisë, me shpirtin e krijuesit.

Në çdo kohë i zënë keq me gurë

Nga perënditë? Jo,nga mashtruesit.

 

 

Vetëm në çastin e ëndrrës së blertë

Burimi shuante buzën e të eturit,

Toka e gulçuar ngjitej për tek retë,

Të gjallëve u kthenin lulet të vdekurit.

 

 

Dhe dielli që ndriçon çdo ditë,

Natën yjeve ua jep fenerët.

Nëse kërkon që të bësh dritë,

Në errësirë mos i lër kurrë të tjerët.

 

 

I paska të rënët e saj edhe paqja,

Era lëkund thekshem ullinjtë.

Në çdo kohë,të pjellët nga macja,

Do lozin e pastaj do t’i mbytin minjtë.

 

 

I rashë pashë më pashë mjegullës së plakur,

Në porten e ujkut trokita për një lëkurë.

Para meje shefa të lartë kishin vajtur

Dhe të hithtë bashkë më zunë me gurë.

 

 

“E shtyj”,-më thotë njëri, po kështu dhe tjetri,

E thotë i riu; ç’ mbetet tek i vjetri?

E radha e jetës së ndyrë

Çika-çika na merr shpirtin duke shtyrë.