Poezi nga Seti Vladi

 

seti vladi

Poezi nga Seti Vladi

 

 

MES DY POEMASH

 

Sa herë tek ti , qyteti im ndaloj ,

si një poemë e bukur lirike ngjason ,

një fytyrë tjetër të ndritur shikoj ,

si pëllumb në qiell kur ngrihet e fluturon.

 

Nëpër këto vargje poeme mrekulluar,

njëherësh pa dashur rrugën më presin ,

paragrafe mjerimi të një kohe kaluar,

si njolla dhimbjesh që në shpirt mbesin.

 

Qyteti, një fasadë pa gojë që belbëzonte ,

një jetë pa shpresë , pa Zot e fé ,

mëngjeseve kur zgjohej veten shikonte ,

trupin zhgarravitur me fletërrufe (!).

 

Vendi përkundej në djepin letargjik ,

larguar nga zhvillimi , nga bota veçuar ,

ushqehej me dogmat e rendit utopik ,

me tunele , bunkerë e tela rrethuar.

 

Paradat në sheshe me ngjyra mbuloheshin,

tribunave të larta qeshte hipokrizia ,

larmi tullumbace në qiell lëshoheshin ,

me dymbëdhjetë “dishepuj” parakalonte vegjëlia.

 

Lëmshi i skamjes sa vinte e mblidhej ,

njëri pas tjetrit në rradhë na vuri …

kthehen malësorët e “Legjendës së misrit” ,

torbën në krahë e lugën prej druri.

 

E lirë si shqipe në mes kaltërsive ,

shpirti rinor ëndërronte fluturimin ,

drejt botës me dritë , zhvillimit , lirive… ,

prologu i jetës që sillte zhvillimin.

 

Për vargje poemash lirike që lulëzojnë ,

u vranë shumë ëndrra pikaloshe , të zjarrta ,

gjethet e tyre me ne fluturojnë ,

drejt mëngjeseve ylberesh të arta…

 

 

 

PËRJETËSIA USHQEN DASHURINË

 

E dua qiellin e pastër me yje qëndisur
kur hëna e artë më bën magji ,
më ndez në sy me mijëra yje ,
lozonjarja me mua ka rënë në dashuri.

E dua flladin në netët verore
kur puhiza qepallat mi përkund
dhe tek veshi gjethëzat si flutura ,
më thonë fjalë magjike pafund.

I dua burimet me krojet e kristalta ,
ku të thith një gurgull ujë të ftohtë ,
të më freskojë dejet e të më rrjedhë në to,
puhiza ujëvarash në verën e ngrohtë.

I dua ditët me diell dhe shirat e pranverës
kur ylberi nusëror qesh mbi kodrina ,
fal harkun e ngjyrave mbi petale lulesh ,
bisqe të reja shpërthejnë në të blertat lugina.

E dua detin me delfinë e pasuri ,
ku pulëbardhat mbi dallgët krifëbardha vallëzojnë,
ku zbresin mëngjeset e mbrëmjet nëpër brigje,
dhe këngën e mistershme të sirenave dëgjojnë.

Dhe motin e trazuar me shira e bubullima,
i dua si kolor i shpirtit njerëzor ,
peizazhin e trishtë në vargje e këngë e pëkthej ,
bëhen klorofilë dhe ushqim shpirtëror.

Mahnitem me këngën e bilbilit në degë
dhe me V-ënë e patave në qiell kur vijnë e largohen ,
me rregullsinë e botës deri në qelizë ,
nga ku lindin sythe mirësie e lulëzohen.

E dua dhe këngën e zjarrit bubulak të dimrit ,
edhe zhurmën,rrokullimën,vetminë e gjallërinë ,
e uritur unë jam, të gjitha, të gjitha i dua ,
të mbledhura në një tufë lulesh, gjithë përjetësinë.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s