Poezi nga Rudina Mërkuri

rudina-merkuri

 Poezi nga Rudina Mërkuri

 

 

ÇDO DITË MBJELLIM…

 

Të lundrojmë me anijen e magjepsur,

apo të shfryjmë

mes kallamishteve të moçalit.

Të mbajmë fort timonin,

apo të zhytemi të dehur,

nga zërat e ujrave mavi.

Siç e shikoni,

hëna ka vend për të gjithë

edhe për thirrjet e tua,

që zemrën e shikon thellë,

me sytë e tu të zinj

edhe për dëshirat e tua,

që natën shfryn,

nga e dashuria lozonjare.

Çdo ditë mbjellim,

përqafojmë ëmbël,

në shtigjet e gjetheve të rëna,

me ADN mister….

 

 

FLETËT E NJË GRUAJE

 

Fletët e një gruaje,

të verdha…, të kuqe,

përpëlitëse,

vrapim rrugeëh,

zjarr-puthje në tokën prush.

Fletët e një gruaje,

të lira,

vërshim dëshirash,

veçse kurorë në gërmëzim horizonti.

Je emëruar idhull,

dallgë me thika të lëmueshme,

lulkuqja e kreshpëruar,

kupë e pirë,

por e pa zbrazur,

këmbanë në dridhje trupi,

force zemre,

nerva dhe vena përtej lodhjes.

Ngelesh dora më e butë,

supi më i ngrohtë,

gjiri më epndjellës..

 

 

JANË KËNDUAR FATET…

 

Kush e di,

pse lindën ëndrrat e hershme,

pse u derdhën meridianët,

kur lindi ditë e re,

pse lindja apo fati,

i një njeriu është shkruar,

në rrugë me lavde,

a rreze vullneti me re.

Janë kënduar fatet,

aty në prillin e thyer,

janë zvarritur retë,

kur qielli mori borxh,

ngjyrat e kadifejta.

Unë që linda sot,

jam një pikë e panjohur,

me liri të vërteta,

a orekse aneksesh…

 

 

Poezi nga Fejzi Murati

Fejzi murati - 1

Poezi nga Fejzi Murati

 

 

VAJTIMI I RI I MOTRËS SË GJERGJ ELEZ ALISË

 

Gati nëntë vjetë të ndenja te koka,
t’i mjekova plagët nëntë vjetë me rradhë,
më shumë se nëntë vjetë çatia pikoka
nuk po gjej askundi disa ustallarë…

Nuk më vjen askush që të më ndihmojë
ti gjysëm i vdekur, në dhe i pa kallur,
askush s’pyet për ty, më nuk të kërkojnë
të të gjejnë një burrë për motrën e varfër…

U desh që një ditë të dilte nga deti
një bajloz i zi dhe të shkelte trojet,
që ti të ringriheshe me shtatin gjithë plagë
me topuzin tënd, në dhe ta dërgoje.

Veç pas kësaj dite të kujtuan miqtë,
gjithë hipokrizi erdhën të uruan,
po ti s’kishe kohë, larg do të ikje,
paçka se me lavde të gjithë të mbuluan.

Kaluan mijra vjet, unë pranë teje rri
plagët e atëhershme, ti mjekoj sërish,
sot mbi vendin tonë nuk ka një bajloz
kane mbirë nga dheu, bajloz njëqindfish.

Nuk vijnë më nga deti, nuk vijnë as nga malet,
kanë lindur këtu, mes nesh e mes vendi,
në cdo katër vjetë, neve i votojmë
t’i kemi në krye, të drejtojnë kuvendin.

Çmund të bësh i vetëm, ti vëlla i mirë?
Ata s’i çan dot, rradhët kanë shtërnguar,
prona e pasuri i kanë përpirë,
shpata e topuzë i kanë vetë ndër duar.

Ndaj vajtoj tani, më shumë së atëherë
kur një bajloz i vetëm vendin e pushtoi…
ai shkelte pragjet, të na merte ndërë,
kjo tufa e re, gjithçka shkatërroi.

 

 

PËRNGJASIM

 

Ka diçka të pikëlluar shkrirja e borës,
me lotët e vajzave ngjason!
Pikojnë lotët si kristal i shkrirë
për nusërinë qe vjen,
apo për vajzërinë që shkon?

 

 

MË NDJEKIN SHIKIMET E TUA!

 

T’i ndjej shikimet…
vijnë si rreze diellore gjer këtu…
Më ndjekin magjishëm
në udhëtim,
në tokë,
në qiell,
a mbi detin blu.

M’i dërgon
me aromën e luleve të dashuruara,
m’i dërgon
me këngët e zogjve kur fluturojnë qiellit,
m’i dërgon
me hënën dhe yjet nëpër netë,
m’i dërgon me valët e detit.

M’i dërgon me ëndrra vajzërie,
m’i dërgon
me puthjet e agut në mëngjes,
m’i dërgon me nimfat e lumenjve
m’i dërgon
me lotët e petaleve plot vesë.

Mes shikimeve të tua
lind dhe vdes!

 

 

MAGJIA E MOLLËVE

 

Një mollë nga kopshti Eden hëngri Eva
në fillimjetë,
një natë,
kur kurorë mbi kokë kishte hënën
dhe i buisën dy mollë magjike në gjoks,
që gjithë burrat e botës,
çmendën.

Një kokërr mollë i ra në kokë Njutonit
dhe budallallepsi burrat në përjetësi,
përballë tyre
të gjithë bëhemi Njuton,
të gjithë bëhemi Adam,
të gjithë bëhemi fëmi.

Ato dy mollë na mëkojnë që kur lindim,
na mbyllin
gojën kur burrërohemi
dhe njohim dashurinë!
Me ato dy mollë magjike ju femra magjistare,
sundoni gjithësinë.

 

Poems by MONSIF BEROUAL

monsif

Poems by MONSIF BEROUAL

 

 

REFUGEE

MONSIF BEROUAL

MOROCCO.

 

Bring me back to my town

where  I belong

I missed all

my friends

my childhood

and all the walls

it was so wonderful

and now all is destroyed

like never  was

my town

my town

my town

I try to scream so loud

but no one hears

my tears

 

I still have just the memories

from the past lives on my mind

my stories with my neighbors  are  gone

and  every innocent  kid

their dreams were  raped

children dies

and history like never exits

I’m just a number now

without identifity

like  a dead man

counting the stars in the sky

waiting the consciences

to hear their  cries

and their pains

to hold them again

and lead them to their town.

 

 

MIRROR OF HOPE

MONSIF BEROUAL

MOROCCO.

 

Woke up this morning with the voice’s whispers in my ears

led me to that mirror

I saw humans brothers and sisters

I saw the wars everywhere

I saw the strong eating the weak

I saw friend betrays his friends

and I saw racism still stand tall between us

terrorists menacing everywhere

where is the bright future for us ?

I’m not the messenger

I’m not an angel

I’m not perfect

I’m just a human who fells the taste of defeat

try to change the situation

through that faint voice

I look like a blind who walks in daylight

policy made us enemies

and we forgot we are from one race

humans, brothers and sisters

I wonder

where did the white dove gone!

 

 

Poezi nga Juljana Mehmeti

Poezi nga Juljana Mehmeti     Shpirtit rizgjim   Endur në hapësira mendimesh shtjellimesh kërkim, ku çdo mister kerkon dritën Shpirtit rizgjim. Përpëlitur si zog pa krahë mirazhesh ekzistence në reflektim në ndjekje ëndrrash universi vijëzim, që gjithçka ndan dhe … Continue reading