Poezi nga Rudina Mërkuri

rudina-merkuri

 Poezi nga Rudina Mërkuri

 

 

ÇDO DITË MBJELLIM…

 

Të lundrojmë me anijen e magjepsur,

apo të shfryjmë

mes kallamishteve të moçalit.

Të mbajmë fort timonin,

apo të zhytemi të dehur,

nga zërat e ujrave mavi.

Siç e shikoni,

hëna ka vend për të gjithë

edhe për thirrjet e tua,

që zemrën e shikon thellë,

me sytë e tu të zinj

edhe për dëshirat e tua,

që natën shfryn,

nga e dashuria lozonjare.

Çdo ditë mbjellim,

përqafojmë ëmbël,

në shtigjet e gjetheve të rëna,

me ADN mister….

 

 

FLETËT E NJË GRUAJE

 

Fletët e një gruaje,

të verdha…, të kuqe,

përpëlitëse,

vrapim rrugeëh,

zjarr-puthje në tokën prush.

Fletët e një gruaje,

të lira,

vërshim dëshirash,

veçse kurorë në gërmëzim horizonti.

Je emëruar idhull,

dallgë me thika të lëmueshme,

lulkuqja e kreshpëruar,

kupë e pirë,

por e pa zbrazur,

këmbanë në dridhje trupi,

force zemre,

nerva dhe vena përtej lodhjes.

Ngelesh dora më e butë,

supi më i ngrohtë,

gjiri më epndjellës..

 

 

JANË KËNDUAR FATET…

 

Kush e di,

pse lindën ëndrrat e hershme,

pse u derdhën meridianët,

kur lindi ditë e re,

pse lindja apo fati,

i një njeriu është shkruar,

në rrugë me lavde,

a rreze vullneti me re.

Janë kënduar fatet,

aty në prillin e thyer,

janë zvarritur retë,

kur qielli mori borxh,

ngjyrat e kadifejta.

Unë që linda sot,

jam një pikë e panjohur,

me liri të vërteta,

a orekse aneksesh…

 

 

Poems by MONSIF BEROUAL

monsif

Poems by MONSIF BEROUAL

 

 

REFUGEE

MONSIF BEROUAL

MOROCCO.

 

Bring me back to my town

where  I belong

I missed all

my friends

my childhood

and all the walls

it was so wonderful

and now all is destroyed

like never  was

my town

my town

my town

I try to scream so loud

but no one hears

my tears

 

I still have just the memories

from the past lives on my mind

my stories with my neighbors  are  gone

and  every innocent  kid

their dreams were  raped

children dies

and history like never exits

I’m just a number now

without identifity

like  a dead man

counting the stars in the sky

waiting the consciences

to hear their  cries

and their pains

to hold them again

and lead them to their town.

 

 

MIRROR OF HOPE

MONSIF BEROUAL

MOROCCO.

 

Woke up this morning with the voice’s whispers in my ears

led me to that mirror

I saw humans brothers and sisters

I saw the wars everywhere

I saw the strong eating the weak

I saw friend betrays his friends

and I saw racism still stand tall between us

terrorists menacing everywhere

where is the bright future for us ?

I’m not the messenger

I’m not an angel

I’m not perfect

I’m just a human who fells the taste of defeat

try to change the situation

through that faint voice

I look like a blind who walks in daylight

policy made us enemies

and we forgot we are from one race

humans, brothers and sisters

I wonder

where did the white dove gone!

 

 

Poezi nga Juljana Mehmeti

Poezi nga Juljana Mehmeti     Shpirtit rizgjim   Endur në hapësira mendimesh shtjellimesh kërkim, ku çdo mister kerkon dritën Shpirtit rizgjim. Përpëlitur si zog pa krahë mirazhesh ekzistence në reflektim në ndjekje ëndrrash universi vijëzim, që gjithçka ndan dhe … Continue reading