Poezi nga Fatbardha Xhani Myslimaj

14212579_1399408686754350_7445841496379305240_n

Poezi nga Fatbardha Xhani Myslimaj

 

 

PIKË SHIU

 

Pikë shiu që re mbi trëndafil, si lot

Sot u bëre shoqja ime më e mirë

Vërtetë aromën nuk e mora dot

Po të paktën për të ndjeva dëshirë…

 

Pikë loti që rrëshkite nga syri im

Askush s’ të pa sonte mbi timin qerpik

Thahu shpejt, se unë deri në agim

Do t’ i lutem mikut të mos ikë…

 

 

PAINTING & PAINTING

 

Në ç’ëndrra vere fshehur m’ u fanite

Në ç’rrugë drite shkova e të ndesha

Në ç’ det lotësh erdhe e më prite

Në ç’ jetë tjetër vdiqe e të desha…

 

 

PERËNDIM

 

E keni parasysh,

sa bukur ulet Dielli mbi det

e duket se mbytet në horizontin gri…

 

Po unë, më thoni

Ç’ të bëj me të kuqen e faqes time

Ç’ të bëj me dashurinë e tejkaluar tani…?

 

 

MELODI

 

Gjithçka nis si një melodi

Në tingujt e parë ka diçka mistike,

që paraprin tinguj të tjerë më të thellë.

Muzika herë ulet e ngrihet me ritmin e zemrës,

sa besohet se do jetë kështu përherë…

 

Po zërat shuhen ngadalë

Tingujt harrohen nëpër aroma duarsh

Shiu pushon nëpër strehë puthjesh

Ndarja nuk dhemb më

dhe hiri i kujtimeve nuk pushon së rëni

Mbi ditë e mbi netë….

 

 

MENDIM I BUKUR

 

Në shukun e letrave të lëna në bregun me dallgë

Aty ku rëra lëmon valët me mollëza buzësh plot kripë,

si pulëbardha që ka humbur kapitenin e barkës së saj

do më gjejë një mëngjes flladitës, mendimi i bukur…

 

Gjurmët do ti ndjekë si dikur, mes shiut e vetëtimave

Më duaj jetë, do belbëzojë, dhe do më shohësh pastaj

Se si do më ndritën sytë, e do më përvëlojnë buzët e thara

Fëshfëritjen e fustanit të bardhë falja erës që më prek…

 

E unë do ta lë të ngjisë si bletë në pjalmin e luleve

Eci këmbëzbathur mbi dëshpërimin e ëmbël, i lutem:

Ta lejoj të shoh edhe një herë të vetme, atë ikje dallgësh,

prej të cilës vështirë është të largosh Egon e lënduar keq…

 

Do të ulen sërish dallgët e egra që trembin zogjtë e detit

Kaltërimi do mbulojë syprinën e pafundme gjer në skaj

Lulet e bardha do çelen në breg, si lajmëruese pranvere

Fati i mirë do njomë sytë e ditës, lodhur prej stuhive gri…

 

Kështu ndodh gjithmonë, riciklohet gjithçka nga e para

Veç ne harrojmë, bëhemi dallga e egër e vetes së harruar

Diku në një breg me guacka e gjurmë të fshira….

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s