MË DHIMSESH BIRI IM!… / Tregim nga Hyqmet B. Hasko

MË DHIMSESH BIRI IM!…

 

 

Hyqmet Hasko- 2

Tregim nga Hyqmet B. Hasko

 

Atë veprim e kreu me dhimbje, por i vendosur, pasi iu duk mënyra e vetme për të shpëtuar nga barra e andrrallave që ai nuk mund t’i përballonte dot. Tani që i ati nuk ishte më, bashkë me ikjen e tij, kishte lënë pas jo vetëm kujtimin e dhimbjen, por dhe një grua që ishte nëna e tij, e cila nuk kollandrisej dot, pasi ishte bërë tepër e ndjeshme nga humbja e të shoqit. Gjithësesi, nuk është se ajo kërkonte shumë, vetëm pak vëmendje dhe një farë dashurie, që ai ashtu i zënë, në lumin e punëve, për të përballuar mbijetesën, e kishte tejet të vështirë t’ia jepte.
E kështu, bëri si bëri, pas shumë hamendjesh dhe dilemash, ai e vendosi dhe askush nuk mund t’ia kthente më mendjen. Tre muaj pas vdekjes së Babait, djali e dërgoi Nënën e tij në shtëpine e te moshuarve, një shtëpi diku në një qytet periferik, ku në ajër endej vetmia dhe pritja. Me këtë veprim, që u shoqërua me shumë lot dhe trishtim nga e ëma, ai mendoi se e kishte kryer detyrën ndaj saj.
Për disa ditë, i mbeti në sy imazhi i trishtë i të ëmës, teksa hynte në atë botë të panjohur, me emrin azil. Gjithçka tek ajo grua në moshë dukej e krisur dhe e ciflosur…Diç klithi brenda tij, por kaq. Tani midis tij dhe Nënës ishte ai institucion i trishtë dhe hijerëndë…
I zënë në rutinën dhe grackën e përditshmërisë, nuk kishte kohë për të kuptuar përmasën e asaj që kishte ndodhur. E ëma tani ishte larg tij, larg atij që i kishte bërë kokën dhe kishte investuar për të gjak e djersë, duke e rrethuar me përkujdesje e përkushtim, edhe në kushtet e varfërisë dhe mungesave. E tani që ishin mirë, që nuk iu mungonte asgjë, ai e kishte pëzënë.
Ajo e justifikonte: E ç’të bënte tjetër, vogëlushi im?! Si mund ta përballonte, i miri im, një plakë gërnjare e inatçore, që shfrynte gjithë ditën dhimbje dhe tersëllimë?!
Djali nuk e kishte harruar, bënte çfarë bënte e kohë pas kohe, ai e vizitonte…
Ajo e priste buzagaz, mbështjellë me pritje dhe një soj misteri. Nuk ankohej kurrë. Vetëm një nënqeshje e lehtë, e bukur, si të ishte një vajzë e vogël, e mbështillte të gjithën.
Si e shtynte ditën në azil? Çfarë ëndëronte ajo?! A e hante ushqimin e azilit? A kishte mundësi argëtimi e shoqërie të moshës së saj? Ai nuk ia bëri kurrë këto pyetje, nga frika e përgjigjes.
Por sytë e saj flisnin shumë. Sytë e saj thoshin: “Nuk më mungon asgjë, vetëm ti më mungon, biri im. Të gjitha i përballoj, por jo vetminë. Jo mungesën tënde”.
Ai e ndjente thellë atë vështrim dhe në vend të një dialogu që ishte në nisje e sipër, donte vetëm pak nxitje, ikte nëpër mjegull, i mbështjellë me ankth dhe pendim.
Gjithçka tek ai ishte ankth dhe pendim.
Vështrimi i humbur në boshin e hirtë, hapat e ngadaltë e të thelluar në tokën e lagur nga shiu vjeshtor, koha e ikjes deri në kthimin e radhës, gjithçka tjetër shuhej në zbrazdësinë e një vetmie klithëse…
Dhe përsëri, po ata sy të trishtë të së ëmës, ajo hije vetmie harkuar përreth ballit të lartë e të hijshëm, që ende nuk e kishte humbur magjinë. E ëma kishte qenë një grua e bukur, përtej një bukurie të zakonshme. Deri në moshën tre vjeç, ai kishte pirë në gjirin e saj dhe mbante mend ato hire përrallore të asaj gruaje të re që ishte nëna e tij, e cila e ushqeu me gjithë pasionin e një nëne të vërtetë, me lëngjet jetësore të dashurisë për jetën dhe gjërat e ndershme të saj.
Kur ai ikte, e ëma mbështillej me vetmi.
Lotët në sytë e saj ende të bukur rridhnin natyrshëm e shkonin e shuheshin në gropëzën e mjekrës.
Një ditë, mori një telefonatë nga shtëpia e te moshuarve.
Dikush, me një zë të ftohtë akull, i tha se duhet të vinte sa ma shpejt, pasi Nëna e tij po e jepte shpirt…
Djalit ia bëri zemra “trak” dhe brofi në këmbë, i alarmuar. U vesh shpejt e shpejt dhe doli si furtunë.
Gjithçka tek ai dukej e nxituar dhe e shpejtuar, për takimin e fundit me Nënen e tij.
Kur hyri në dhomën e saj, e pa të mbështjellë me një velenxë të bardhë, të cilën ia kishte dhënë me vete, kur e pati përcjellë në azil. Ishte një velenxë e nusërisë së saj, që ajo e kishte fort për zemër. Ashtu e humbur nën atë mbulesë, ajo dukej e vogël, si një fëmijë pesëvjeç. E vogël dhe e dobët, si një dhimbje.
Djalit diç i theri në brinjë…
Ju afrua afër për të dëgjuar fjalët dhe dëshirat e saj të fundit.
Ajo vetëm heshtëte dhe rënkonte.
Ai e pyeti Nënen nëse kishte ndonjë dëshirë te fundit…
Ajo, më në fund, i mblodhi të gjitha forcat dhe duke u sforcuar, për shkak të dhimbjeve të rënda, mezi foli:
-Po, biri im… Kam disa kërkesa…
-Fol, gjithçka që të duash, do të kryhet…
-Të lutem, bir, pajise Shtëpinë e te Moshuarve me freskuese, sepse bën shumë nxehtë…e këtu nuk ka, po ashtu pajise me frigorifer dhe gjësendi ushqimore, sepse shumë netë kam fjetur e uritur…
Djalit sa nuk po i pushonte zemra nga sikleti dhe dhimbja.
Ashtu i mërzitur, i brengosur dhe disi kaotik, i drejtohet të ëmës, e cila po jepte amanetin e fundit:
-Nënë, po pse nuk ma ke thënë këtë më parë e po ma thua tani?..
Ajo, mes dhimbjeve, e stërmunduar, i tha:
-Biri im, unë durova pa freskuese e pa frigorifer, e gdhiva jo rrallë pa futur gjë në gojë, por me dhimbsesh ti, biri im, sepse nuk je mësuar të jetosh pa to…dhe do ta kesh shumë vështirë kur fëmijet e tu të të sjellin këtu…

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s