Пробуждение / Татиана Вк

Татиана Вк     Пробуждение   Ее последнее “прощай”. Последний, еле слышный шепот. И кружев белых пастораль. Нежна, хрустальна, страшно трогать. Безропотно послушен лес, укрытый свадебной фатою. И чудится, глаза прикрою, услышу рог трубит, и дев увижу призрачных, с зарею, … Continue reading

PËRSËRI  MARS: Shënime gjatë leximit të romanit “PËRSËRI  MARS” të autores Albina Idrizi / Nga: Timo Mërkuri

PËRSËRI  MARS Shënime gjatë leximit të romanit “PËRSËRI  MARS” të autores Albina Idrizi Ndërsa  përjetoja në lexim  metaforën e fuqishme të romanit “Përsëri Mars” të shkrimtares Albina Idrizi, m’u kujtua shënimi i Akademikut Rexhep Qosja te romani i saj i … Continue reading

YOU ARE PERFECT JUST YOU ARE – Brenda MOHAMMED / A REVIEW BY Emmanuel Douglas Mulomole

A REVIEW BY Emmanuel Douglas Mulomole

“You Are Perfect Just You Are” as a straightforward title of poem which is neatly and dexterously written by a versatile poetess, Brenda Mohammed. This poem is uniquely filled with the unadulterated and deep wisdom of motivation, inspiration and upliftingness. The pillar of words from this beautiful poem will everlastingly be allured many readers because of philosophical idealism as well as consummation of choosing words of the positive impact.

On stanza 1 there is a strong pillar of words, “positivity of the warning”. The poetess kindly and indefatigably tells him/her about the spirituality. Not spirituality of religious values but the spirituality of who you are. And the poetess continue telling him or her about the only way that can certainly help him or her to dispel the spirit of solitude, affliction and depression. The lines which is really serving as an evidence of her wonderful idea:

If someone said you are not valuable
Do not allow them to burst your bubble.
You are perfect, there’s nothing you lack.
Please stop holding yourself back.

This pillar of words, “potentiality of encouragement” is brightly reflecting and gleaming on stanza 2. A peerless voice of the poetess deeply bestows an encouragement on him or her that in him or her there is a true potential that can possibly shine his or her spirit of self-confidence. A self-confidence of building a true perfection in him or her. Except are follows:

It’s time for you to light up the world.
Move forward and watch your life unfold.
Love yourself and to yourself be true.
Search for the massive treasure within you

On third stanza there is an awe-inspiring pillar of words, “productivity of advice”. The profound wisdom of Brenda Mohammed strengtheningly vomits an advice to him or her that he or she should believe in himself or herself as the only way of beautifying the pillar of who he is or who she is blissfully and perfectly. The following lines are serving as an evidence of awesome idea:

Don’t compare yourself with another.
Life’s not a competition, why bother?
You’re extraordinary, don’t believe otherwise.
Your life is surely worth living, be wise.

This is a really uplifting and an inspiring poem. It is very easy to understand, flows very consummate and is filled with brilliant imaginary which enhance the beautiful interpretation of her poem.
I strongly appreciate the wonderful poem and applaud Brenda Mohammed’s philosophical idealism brilliance. And I expect her to create many teachable works for uplifting,inspiring and motivating many people.

____”YOU ARE PERFECT JUST YOU ARE”_____

If someone said you are not valuable
Do not allow them to burst your bubble.
You are perfect, there’s nothing you lack.
Please stop holding yourself back.

It’s time for you to light up the world.
Move forward and watch your life unfold.
Love yourself and to yourself be true.
Search for the massive treasure within you.

Don’t compare yourself with another.
Life’s not a competition, why bother?
You’re extraordinary, don’t believe otherwise.
Your life is surely worth living, be wise.

Copyright@BrendaMohammed

 

BRENDA MOHAMMED

Brenda Mohammed is a renowned, multi-genre, award-winning author, and poet who has written twenty-four books to date.
The former Bank Manager, holds a Diploma in Banking from the Institute of Bankers in London.

Brenda’s writing career sparked after her near-death experience with Cancer and her recovery.
She wrote the book, I AM CANCER FREE which became a best seller.That gave her the encouragement to continue writing.Some of her books won multiple awards.
Brenda is Founder of Facebook Group How to Write for Success.
Her work in Literature for Suicide Prevention is recognised worldwide.
She was the driving force in the production of A SPARK OF HOPE: A Treasury of Poems for Saving Lives.
The book topped the charts on Amazon and made Best Seller No.1 within the space of two days.

Life without you like / Poem by Sunita Paul

Poem by Sunita Paul
 
 
Life without you like
 
A sky without clouds
A noiseless crowd
The wind without motion
The waveless ocean
Life without you is like
A flowerless spring
Wedding without a ring
The leafless fall
A dead telephonic call
Life without you is like
Colourless rainbow
Winters with no snow
Men without a face
A child nameless
Life without you is like a
Starless nights
Blurred eyesight
Sunless days
Life’s untravelled ways
Life without you is like
A flameless fire
An unquenchable desire
Fish without water
The hidden unhealed scar
Life without you is like
Wingless bird
A deliberate retard
Mobile phone without sim
Smoke less steam
Life without you is like
A journey with no goals
The broken up soul
Heartless heart
The waiting for the eternal depart
 
©®Sunita

Një emër  që udhëton në harkun e Pesë Mijëvjeçarëve / Nga: Kujtim Mateli

Një emër  që udhëton në harkun e Pesë Mijëvjeçarëve

Parathënia e librit

Të shkosh në gjenezën e popullit tënd, ta studiosh dhe të sjellësh prej andej pamje sa realiste aq dhe të mrekullueshme, është një nga misionet më të bukura që njeriu ndërmerr në jetën e tij, por dhe nga më të vështirët. Për shqiptarët ky mision bëhet i vështirë, sepse gjuha shqipe është e dokumentuar vonë dhe përpjekjet e studiuesve shqiptarë deri në ditët e sotme për të lexuar disa nga mbishkrimet e gjetura në Ballkan, që vlerësohen si mbishkrime parahelene apo  pellazge si: stela e Lemnos etj., ku autorët e antikitetit kanë vendosur atje pellazgët, nuk kanë marrë ndonjë vlerësim miratues nga institucionet shkencore.

Mbishkrime të ngjashme ndodhen dhe në Itali, sidomos në truallin e etruskëve. Me gjithë përpjekjet e Nermin Vlorës dhe të pasuesve të saj për t’i deshifruar në gjuhën shqipe, përsëri institucionet shkencore kanë heshtur ndaj këtyre përpjekjeve dhe sakrificave që kanë bërë disa breza shqiptarësh përgjatë këtyre dy shekujve të fundit. Rezultatet e këtyre punimeve pritet të vlerësohen dhe procesi duhet të vazhdojë më tej, deri në zbardhjen e plotë. Mbase, në vitet e ardhshme do të hidhet dritë më tepër dhe gjuha e këtyre mbishkrimeve do të mund të lexohet në gjuhën së cilës i përkasin.

Por jo të gjitha fjalët janë gërryer nga erozioni i kohës. Shumë fjalë i gjejmë në po atë formë që janë përdorur dhe në antikitet. Mund të përmendim emrat e maleve. Olimpi është përdorur nën këtë emër që nga koha e Luftës së Trojës dhe përdoret në po atë formë edhe sot. I tillë është mali i Pindit. Shembujt mund të vazhdojnë dhe me emrat e njerëzve.

Në këto kushte, për të depërtuar në thellësi të mijëvjeçarëve para Krishtit, e vetmja mënyrë mbetet ajo e fjalëve që gjejmë dhe që lidhen me shqipen, por sidomos emrat e njerëzve dhe të vendeve. Në këto kërkime që bëhen në një terren tepër të vështirë, gjendet dhe studiuesi Ilir Cenollari, i cili kërkon të vërtetojë se emri Mandil, i përdorur në dëshmitë më të hershme që lidhen me Dodonën dhe rrethinat e saj, vazhdon të përdoret deri në ditët e sotme në truallin shqiptar dhe më gjerë.

Në ditët e sotme është e vështirë të ndash qartë se cili nga dy popujt që kanë banuar jugun e Ballkanit, shqiptarët apo grekët, e kanë produkt të gjuhës së tyre këtë fjalë, sepse marrëdhëniet e këtyre popujve në mijëvjeçarë kanë bërë që gjuhët e tyre t’i japin dhe t’i marrin njëra-tjetrës fjalë që sot gjenden në të dy gjuhët. Në këtë kontekst gjendet dhe fjala Mandili. Studiuesi Ilir Cenollari për ta ndarë se në cilën gjuhë ka qenë zanafilla e kësaj fjale, ka ndërrmarrë një studim që e ka shtrirë në hapësirë, pra në vendet ku gjendet e përdorur kjo fjalë, por edhe në kohë. Pika më e largët kohore, kur dhe dëshmohet kjo fjalë, është ajo e Orakullit të Dodonës. Në Dodonë është përdorur emri Mandyl si emër njeriu. Kjo përbën dhe pikën më të largët kohore, e cila mund të dokumentohet dhe është e mjaftueshme për të thënë se emri Mandil është përdorur fillimisht si emër njeriu. Kjo do të thotë se midis emrave të njerëzve që përdoreshin në Dodonë, është dhe emri Mandil. Nga emër njeriu, e gjejmë si veshje që përdorej në atë periudhë, një lloj gune apo sharku që përdorin edhe sot barinjtë dhe autori është mbështetur mbi dëshmi të pakontestueshme që kanë si burim autorët e antikitetit.

Gjuha e Dodonës duke qënë në marrëdhënie të ngushtë dhe me popujt e tjerë, ka patur më shumë mundësi se çdo gjuhë tjetër, që këtë fjalë të përgjithshme siç është fjala mandile për veshjen, ta “përcjellë” dhe te popujt e tjerë. Autori e dokumenton këtë fjalë në një terren gjeografik tepër të gjerë, përtej hapësirës ballkanike. Në këtë hapësirë jugore të trojeve shqiptare, ku ndodhet dhe Dodona, ky emër ka një përdorim të gjerë, veçanërisht në mbiemrat e njerëzve. Emri Mandil, i përdorur fillimisht si emër njeriu dhe më pas si emër i përgjithshëm për veshje të ndryshme, nuk e ka humbur kuptimin e parë të përdorimit. Ato territore përreth Dodonës që e lindën këtë emër nga gjuha e tyre, të paktën tre mijë vjet më parë, ato vazhdojnë ta ruajnë deri në ditët e sotme. Atëherë fjalën Mandil e lindi Dodona pellazge, sot këtë fjalë e ruan shqipja.

Po ndërsa helenët apo grekët e sotëm e kanë të provuar nga autorët e antikitetit se gjetën pellazgët në territorin ku ata u vendosën dhe emrat e perëndive i morën nga pellazgët, sigurisht bashkë me to dhe emrin e bariut që shërbente në Dodonë, mbetet që emri i Mandilit të ketë shkuar nga ajo popullsi që quhej pellazge deri në ditët e sotme si vazhdim i trungut të së njëjtës popullsie.

Studime të kësaj natyre, të thelluara në aspekte të tjera, do të bëjnë që të hidhet më shumë dritë në atë pikë të errët të origjinës sonë që e ka zanafillën te  Dodona pellazgjike.

 

Nga: Kujtim Mateli

                                                       

ABSTRAKT
Nga Ilir Cenollari

(Për Shën Mandilin, përkthyer në italisht)

Në këtë sprovë pasqyrohet historia e jashtëzakonshme e emrit të shenjtë Mandili, i cili rron ende sot në krahinën e Zagorisë së Gjirokastrës, Shqipëria Jugore. Ky emër shërbeu si “fanar” për të “çarë” errësirën e dendur të shekujve, për të ndriçuar aspekte të ndryshme të historisë së popullit shqiptar por dhe të qytetërimeve të tjera, si ai pellasg, grek, latin, mesdhetar dhe bizantin. Emri Mandili është parë në marrëdhënie të ngushtë me historinë, gjeografinë, fenë, mitologjinë, etnografinë, gjuhësinë dhe kulturën duke i shkrirë në një paradigmë të vetme. Mandili, qoftë si emër familje, qoftë si fjalë, ka shtrirje të madhe kohore dhe gjeografike, nga antikiteti deri në ditët tona,; atë e gjejmë në Shqipëri, në Itali të Jugut, në Greqi, etj. Për herë të parë emrin Mandili shfaqet në traditat dhe legjendat Dodonase të përcjella nga historian i Piros së Epirit, Prokseni dhe shkrimtarë të tjerë. Heroi Mandilas tenton të presë Lisin e Shenjtë por e ndalë plaka profeteshë, plaka-orakull. Emri Mandili sipas gjasave buron një lloj veshje e stërlashtë, mantile, që shfaqet në gjuhët e vjetra, qoftë të Mesdheut, qoftë të Lindjes së Afërme. Për këtë arsye, krahas shpjegimeve gjuhësore, përshkruhen dhe veshjet e lashta të fiseve ilire dhe romake, sikurse përputhshmëritë dhe ngjashmëritë e mëdha mes tyre. Në epokën e hershme të Krishterimit, emri / fjala Mandili merr kuptim të ri, kuptim simbolik duke u bërë ikona e parë e Jezu Krishtit ose Shën Mandili. Në këtë sprovë përshkruhet historia e lindjes së shëmbëlltyrës së Krishtit, e peripecive të pafundme të ikonës së shenjtë, e transferimit nga Edesa në Kostandinopojë, e luftrave dhe përplasjeve të forta mes qytetërimit perëndimor, përkatësisht bizantin dhe atij islamik, e ngjashmërisë së madhe midis eposit bizantin “Digenis Akrites” dhe baladës shqiptare “Kostandini dhe Dhoqina”, e lindjes dhe përhapjes së disa lëvizjeve heretike, si Manekizmi, Bogomilizmi, etj! Kulti i Mandilionit u rrrënjos fuqimisht në kishat e Lindjes, në Kostandinopojë, në Italinë e Jugut, në Siri, Armeni, Kaukaz dhe arriti deri në Torino e Gjenova të Italisë. Nuk është rrugëtimi i një emri në histori por dhe rrugëtimi i qytetërimeve botërore në marrëdhënie me njëri-tjetrin.

Tiranë më, 10. 07. 2019

Cikël poetik nga Rudina Muharremi Beja

Cikël poetik nga Rudina Muharremi Beja

 

MALL QË DHEMB

Mbylla sytë, sot ndjeva mall…
krahët e lodhur shtrij
mbi qiejt e rinisë time dete e lumej,
mes reshë, shkrepëtimash e diell që përvëlon
fluturoj përtej…

Ta ndjeva frymën nënë,
e fyti m’u tha nga dëshira
për një çapitje rrëfimi me Ty,
nën hije t’qiparisit
heroi im n’pllakë mermeri akull,
afër aty!

Ndalem kalldrëmit kurrizdalë të oborrit tim
kangjella mbyllur me një pal lot
valsi që bashkë s’ kërcyem dot
bajamja fal të fundit frut, hije lëshon
vjen erë shtëpi,

Pragjet shëtis me radhë

Njerëz të lodhur, trafik pa kahë,
zhurmë hallesh pa krye, pa këmbë,
sërish u vesha me pikëllim
më dhemb vendi im, më dhemb!

 

VALIXHJA E MALLIT

Valixhja është gati…
Sa e rëndë!
Ka brenda një grusht dhè;
aromën e bukës,
të ujit të freskët, të pusit
të kodrës së mallit…

Në xhepa, pak dhimbje…
Muzg agimi, zhytje dielli.
Lidhur një fjongo të kuqe,
Kujtimet…
Ruaj me kujdes,
si rripi bojëhiri, që kam në brez,
Gjallë t’ më mbaj frymën
rrugëve të botës,
në kërkim të vetëvetes…

Kafshatës pa shije?
Njerëzve të ftohtë?
Ditëve të shkurtëra?
Fjalëve njërrokëshe,
Verave të varfra, pa këngë e valle
Dimrat e kërrusur, borë e halle
Brenda,
sakrifica që s’ shihen
të afërm që s’njihen.

Njëlloj, valixhja,
vit pas vitit…!
Asgjë s’ndryshon, veç ne
plakemi,
harrohemi fjalëve të kota,
mbi shpinë të tjera torba.
Nyjë mallëngjimi, lidhur për fyti,
zemrat ndrydhur.
mbi kokë, lodhje e padronë,
malli brenda brinjësh gjëmon.
Dita, muaji, viti jeta,
sa hap e mbyll sytë shkon.
E unë me të
shuhem brigjeve të dheut të huaj…
Një ditë, tre vjeshta…

Mallin në valixhe, ruaj.

 

HALLOWEEN

Roboti i fshehur tek mua e unë brenda tij,
zvarritet të dalë prej shtrati.
Hedh hapat në tjetër ditë.

Udha gjithmonë e njëjtë.
Vrapojnë minutat këtu n’ mërgim
Një gjysmë rrudhe qenka shtuar,
trazuar nga ndonjë tjetër hall
Torbën,
gjithmonë e më të rëndë mbaj.

Pragun e xhamtë prap kapërcej,
veshur një të rremë buzëqeshje…
Burgu im s’ ka hekura…

Dëgjoj të më thërrasin në emër,
zanorja e fundit m’u duk e gjatë,
s’ më ngjau me përshëndetje…

Trokëllima e heshtjes zhurmën ndoqi…
Më pas ca fraza shëmbëllyen urdhra.
Mureve të plogështa
përreth,fjalë njërrokëshe…

Tik-taku i orës numëron frymët
nisa edhe për sot burg-punën!
Është halloween këtu!
Njerëzit do vijnë të hanë
me tjetër maskë…

 

NDJESI…

Në rrugë makinat u harruan në trafik
e unë në rresht me to.
pritja u bë dy me fantazinë.

Mendoja…
Secila prej tyre mbart me vete një botë
një ishull të heshtur,
një histori, një jetë të lodhur
një pus hidhërimi në një të kripur lot,
një dashuri që pret, një mall që vret
hallka zinxhirësh që nuk zgjidh dot.

Ndjesi e pazakontë …
sa ndryshe pikoi pikëllimi sot
u ndjeva e brishtë.

Trafiku filloi të hapërojë…
me të dhe akuareli im i lëvizshëm.

 

DËSHIRË PËR VETMI

Sëmundje e rëndë uria për tjetërsim…
shpalosur mes qiellit e ferrit,
ekselenca bajate e sy që çjerrin.

Humbur drithërima e shpirtit
honit, ku gracka e jetës e ka flakur.
Buzëqeshjet kafshojnë akull.

Zhgualli i rutinës na shndërron në numra
Ëndrrat kyçur komave…
Krenaritë zvarriten idealeve boshe.

Një sfidë ku gjithë bota digjet
Ambicje-egove të sëmura
Vetja kërkon të rrijë me mua.

 

DALLGË…

Rrëzuar vështrimin në një pikë të vetme
sëmbimeve të melankolisë
Harruar…,
dallgëve të kripura të një kujtese.

Një zë,
me pas një prekje dore përmbi flokë,
qaset flakëruese këtë mbrëmje
hirit dehës,
kredhur drithërimave të ethshme,
si shi llave ndezur në joshje.

“Më ler pa frymë, s’ do të vdes,
Të mbytem dallgëve të tua
e ti me mua”.

I njëjti zë,
e njëjta dorë që përherë ledhaton.
Sonte ishte mrekulli ..