PAK FJALË PËR LIBRIN “NUK VDESIN YJET” TË POETES HAVUSHE KASUMI-AHMETI… (Përgatitur për shtyp nga Sh.Sh. “Feniks” , botues sh.b. “Lena” Prishtinë…) / Nga: Bilall Maliqi, shkrimtar

PAK FJALË PËR LIBRIN “NUK VDESIN YJET” TË POETES HAVUSHE KASUMI-AHMETI… Përgatitur për shtyp nga Sh.Sh. “Feniks” , botues sh.b. “Lena” Prishtinë… “Nuk vdesin yjet”, është vëllimi poetik i radhës i poetes Havushe Kasumi- Ahmeti, në të cilën autorja ka … Continue reading

Poems by Tyran Prizren Spahiu

Poems by Tyran Prizren Spahiu

 

The Poetry BOHEMIAN 

… poet, being engraved in the sculpture of time
exalts the Blessed Poet’s Language
in this sanctification space
built is the Mausoleum of Eternity
Madam /Sir, please do take a look
on mahogany is seated The Bohemian
driven by letter-lovers
crowned by Literature Royal Court
verses has written in The Poetry Kingdom.

 

MIRACLE CALMNESS

Early spring morning is drizzling
the perfect serenity follows the tweets of the birds
on the just cut grass
hundreds of colors magnify innate magic
feeling of beauty moves me
towards the first lights of the sun
elegance of the panorama over the crystalline pool water
restaurant offers me its first coffee in the morning.
*
Senses surrender to the most beautiful painting
a phenomenon that enriches the idyll of pleasure
love scene of purity and man
I feel the poet’s emotions are flowing.
*
I’m drunk by beauty, very fascinated
the silence of nature invites me to love
open are doors of fairy tale
I totally gave up to the untouched pulchritude.

 

NJË MONOGRAFI SI PASAPORTË AUTENTIKE (VËSHTRIM RRETH MONOGRAFISË “MAZHJA NË RRJEDHËN E HISTORISË TË SHKRIMTARIT. BESIM DEMA) / Nga: Vladimir Muça

NJË MONOGRAFI SI PASAPORTË AUTENTIKE (VËSHTRIM RRETH MONOGRAFISË “MAZHJA NË RRJEDHËN E HISTORISË TË SHKRIMTARIT. BESIM DEMA)   Nga: Vladimir Muça Dashuria dhe malli për vendlindje e Besim Demës, të larguarve nga ato vende të “shenjta” ku mrizojnë të gjithë … Continue reading

SPROVË : RAPORTET MIDIS SË TASHMES DHE TË KALUARËS / Nga: Arqile Gjata

SPROVË : RAPORTET MIDIS SË TASHMES DHE TË KALUARËS

 

Nga:  Arqile Gjata

Është e natyrëshme të kesh dëshirë dhe kureshtje të hedhësh mendime në thellësin e horizontit me pikësynimin e mirë të gjurmosh shtegtimin e së kaluarës.
Më pëlqen të shkëmbej vështrime me të shkuarën, me kohën e ikur të jetës, sidomos tani që dhe ëndrrat na janë ralluar ca!
Në kohën që po jetojmë, mirë është që fjalën ta përdorim sa më të fuqishëm! Ta qëmtojmë, të mos ngjajnë fjalët me njera-tjetrën, pasi nuk i lexon dhe i beson kush në se ato janë retorikë!
Kur ulemi e mendojmë për të kaluarën, ndodh shpesh që, njerëzit kërkojnë t’i vën fjalët në lëvizje, pasi e shkuara flet dhe ndryshe! Jo pse njerzit janë nostalgjik, por sepse iu dhimbset jeta që kanë jetuar. Pjesë nga e shkuara duhen rigjeneruar, të shpirtzmadhohen në trajta të atilla për të ndjer dhe vëzhguar në thellësi dhe largësi fytyrën e së shkuarës…
Thonë se e shkuara, e djeshmja, ajo që iku të ngjajnë si një natyrë e shkretë, më sakt si copëza imazhesh…! E sotmja, në të vërtetën e mundëshme të saj ka shumë fije e mekanizma që e lidhin pazgjidhmërisht me të shkuarën, në të kundërtë do krijohej një boshllëk e humnerë e madhe jetësore..deri në flijim!
Provoheni, shkëpusni një pjesëzë nga e kaluara juaj, vendose përball së tashmes dhe mjedisit ku ti jeton tani…-si do ju duket!?
Mendimi, bindja dhe ideja ime është se e shkuara ka si barierë mos qartësinë e “errësirës”(të së shkuarës) se nga vjenë e të tjera njolla e dyshime pse kanë ndodhur ato ngjarje.., që jo se jo nuk duhen marr si pengesa përgjatë rrugës për të zhvilluar të tashmen!?
Ajo, e shkuara…na ka lënë shumë Emra të mëdhenjë për të cilët flitet boll, por dhe i duam, kanë vlera dhe bëmat e tyre duhet ti kemi si model për jetën tonë.Për shëmbull unë… shkëmbej fjalë me të shkuarën kur kam dyshime për të ardhmen!. Është e vërtetë dhe duhet thënë se, dhe shumë energji nuk duhet harxhuar për gjithëçka ka jetuar dhe mbi të gjitha mos të na shëndrohet në dogmë Idili i së shkuarës!
Është e ardhmja ajo që duhet të ruaj raportet e së vërtetave politike, sociale, historike me të kaluarën pasi, në kohëra të caktuara, atëhere kur duhet, njerëzve u mungon një pjesë e vehtes. Në se këto raporte shprishen, deformohen, marin trajta të ushqyera nga çdo lloj ekstremizmi , atëhere vet shoqëria, shtresat e ndryshme do vihen përball njera-tjetrës në forma dhe mjete armiqësore. Ruajtja e raporteve e vizjonit dhe perspektivës për të ardhmen janë të kushtëzuara nga pësimet dhe sukseset e kohës së shkuar, nga zhvillimi social dhe sidomos nga FJALA e klasës politike që e drejton, jo vetëm turmën, por dhe shtresat e përgjegjëshme dhe intelektuale të Kombit! Ja disa vargje ilustrimi: -Si heshtje vjenë e nesërmja e të tjera të nesërme/do parakalojnë në rrugën e dritës, por trembem…? Vargje nga poezia ime “E sotmja..po e nesërmja?”
Nga dita në ditë po vërtetohet se dhe format dhe rymat letrare kanë një raport sa dialektik, aq dhe të prirura për gjetje dhe forma të reja, por gjithësesi pa mohuar deri në çvlerësim atë çka koha, e kaluara ka lënë si trashgimi letrarë, artistk e kulturore. Një mendim i till e ka bazën në një ligjësi…se asgjë nuk është e përkryer në jetë, në artë e letërsi. Dhe arti dhe letërsia janë “frymë”, materje e jetës dhe asgjë prej tyre nuk është e vlerësuar përjetësisht prefekte dhe për më tepër askush nuk mund të flas e të vendos se kjo rymë, apo vepër letrare është më e përsosura e kohërave! (Po citoj një sentencë)…”Veprat e gjenive janë vizion për të ndryshuar botën.”
Midis së tashmes dhe së shkuarës ekzistojnë çudira dhe enigma për të cilat..asgjëja plotësohet vazhdimisht nga diçka të tjera, ndryshimet kurdoherë janë sipërfaqsore, sidomos në fushën e letërsisë! Për ta ilustruar po huazoj një sentencë që thotë: “Bota është një mister i pashmangshëm që përsëritet!”
Së fundmi do lë një shënim nga një e vërtetë:
“unë nuk njoh shkencë më të magjishëm për fatet e njerëzimit se sa Letërsia!”, një gjë e till rrjedh nga fakti siç shkruan dhe Studjuesi Foto V Malo kur thot:
-Kumte dhe vlera shtegtojnë drejt nesh që nga agimi i shoqërisë njerzore!

 

Poezii de Irina Lucia Mihalca

Poezii de Irina Lucia Mihalca
 
 
O stea se-aprinde…
 
O stea se-aprinde, călăuzindu-te.
Suntem vis în vis
şi visul îl numim viaţă!
În noaptea durerilor tale,
să nu te pierzi în hauri,
te-am ţinut de mână
– Alungă păsările negre,
îţi sfârtecă inima,
ai forţa asta, nu te lăsa doborât!
– mă auzi printre vocile cerurilor.
 
În vânt s-au risipit stihiile anilor,
în vânt au zburat stolurile
de gânduri presate între pleoape.
 
Te-ntorci la tinereţea ta,
poveste a începutului,
în cazul în care ai fost fericit
că a doua zi
va fi mai mult timp,
în cazul în care o altă piatră
va forma
un nou cerc pe firul apei,
în cazul în care inima
îţi strigă
cu voce tare: – Mi-e dor!
E plata vieţii
pentru tot ceea ce-ai tânjit.
 
Prin uşa deschisă, nevopsită,
pătrunzi în pădure,
acolo unde farmecul
răspândit prin vene este sălbatic.
Clopotul bate luminos, clar,
efectul unei poveşti de iubire
ţi-a întins fiecare fibră din corp,
chiar coarde tale vocale sunt mute.
Din frământări născute
– allegro assai -, pasional,
cercul a întors timpul
pentru a începe o nouă sonată.
 
În fuga fanteziei în alb,
o singură voce
strigă la lună
cerând sărutările dorite.
 
 
 
Învăluiri de rouă
 
Locuri, amprente, mici urme în pădurea unde
de atâtea ori ne-am plimbat.
Pământ și taină zboară spre mine
cu o jumătate de aripă.
Apoi mă întorc în infinit.
 
Sub acea pătură de frunze cărora le-am zâmbit,
lumea a rămas nemișcată,
ca amintirile ce-atârnă în inima mea.
O distanţă dureroasă între inimă şi inimă.
Cu ochii calzi de bucurie,
facem drumul uitat într-un tărâm ciudat.
 
Dintr-un alt unghi de colţuri deschise
asupra posibilităţilor nesfârşite
mă văd îmbrăţișând un copac.
Ploaia a respins singurătatea.
 
Hai să ne întâlnim în inima acestui întuneric!
Să risipim umbrele triste!
Un sărut în lumina lunii.
Roagă-te luminii!
Dă-mi mâna!
Ca să doarmă, seara
a vrut să-şi mângâie umărul.
Puls… Magie… Lună…
Numele noastre se leagănă pe cer.
Ca să fiu… Să fiu eu.
Ca să fii… Să fii tu.
Ai nevoie doar de ceva curaj
ca să-i spui: “Te iubesc!”
De la tristeţe la bucurie.
Din speranţa de speranţă.
Hai să fim ceea ce vrem să fim!

The Allure of the Moon and the Stars / Stella L. Luna

The Allure of The Moon and the Stars

 

Stella L. Luna

Reminiscing the days of Dahlia’s Dark Allure – writing dark poetry and living a goth lifestyle from a decade of obscurity ( circa 2003 -2013) . Coming out from a beautiful chaos, drawing inspiration from life challenges, and fighting her battles with illness and the Enemy. And there was her Muse Selene hovering through nightfalls, patiently watching and waiting.

My creative gene is a mystery.
I believe I have acquired such directly,
from my grandma’s kin, and family .
Like the moon and the tides,
that go erratically,
I have cycles of waxing and
waning, going brightly and dimly ,
and highs and lows
that come around intensely.
Maybe the lunar phases
has played a role on my personality.
In my past life I was a moon lover
And dwelled on astrology.

Drawing inspiration from Selene
you can tell when I’m moody.
The allure of the heavens
draws my creativity,
which brings the poetess in me.
I’m looking to high heavens
for my first anthology,
that would be really a story.

The moon and the stars
Brings light in the darkness
As I seek to give hope
to the lost and the helpless.
Living as a single mom
Not by choice
But by circumstances
Like an orphaned child
I am father- less
Like a broken compass
I was in a mess .

But my story didn’t end
In misery.
The heavens declared His glory
After years of uncertainty,
When damnation was meant for me.
A ray of hope came
Giving eternal security
At the end of the tunnel
God held his hand for me,
Pulling me out of the
Dark shadows of obscurity .

As E. A. Poe echoes, “The moon never beams without bringing me dreams. “,
Stella opines; “ The sun never shines without bringing us tans.

Living a gothy lifestyle in an ungothy city;
She came out to reveal her identity.

“She’ s a little bit forty,
maybe four hundred forty.
Hiding in shadows or some creepy alley.
She”s been around for the trade,
Doing the Masquerade.”

“Then Redemption came,
and she was never the same”

“Out of the dark, and into the Light,
there’s a lot of glory in God’s Sight.”

Copyright©️by Stella Luna 
Penned in 2016 from “Dahlias Dark Allure “
Rewritten August 14, 2019 
©️Moonwriterpoet

Notes from the author:

* A stanza from “ She’s a Little Bit Forty” : A Vampire Masquerade

Lilla Latus (Poland)

Lilla Latus (Poland)   Lilla Latus – lives in Poland. Poetess, translator, author of reviews, song lyrics, articles about travelling. Many times awarded both for her poetry and engagement in cultural activity for local community. Published nine books of poems. … Continue reading