Poezi nga Lola Shehi

Poezi nga Lola Shehi   KUR PUTH POEZIA Ç’ishte vallë, ajo ndjenjë, që më riktheu, Të derdhem vrullshëm drejt vargjeve të mia,  Me ç’përralla të ëmbla shpirtin mà gënjeu, Të gjej prehjen magjike, aty, ku çel poezia?… Vallë qe dhimbja … Continue reading

Poezi nga Myrteza Mara

Poezi nga Myrteza Mara   KU ËSHTË PARAJSA Mërzitur nga jeta tokësore, Ku thyhen si qelqe zemrat. Fluturova në hapsirat qiellore Të shihja ku bridhnin ëndrrat. Dhe mbërrita në qiellin-parajsë Të shihja si kishin zenë vend, Të urtët, të varfërit, … Continue reading

Poezi nga Ekrem Ajruli

Poezi nga Ekrem Ajruli   JO!!! Jo, nuk ka dashuri të shëndetshme në shpirtshpellë Ku nuk depërton Rreze dielldashurie Aty shëmbëllen vetëm Buzëqeshje djallëzie Mos provo të mbjellësh Trëndafil në shpirtdjerrinë Vapa e thanë Acari e ngrinë **** Mos provo … Continue reading

Poems by Dasharath Naik

Poems by Dasharath Naik
 
 
LIFE IS PRECIOUS
 
Unveiling the unexplored azure sky
swimming in the oceans deep
swinging in the sweeping wind
my soul undaunted and indomitable
flutters fast
here there everywhere
in search of goodness in man
in search of love and affection
in search of harmony
and peace of mind so golden.
 
Time flies in its winged chariot
never to wait for anyone
seen or unseen
known or unknown
life has to go on as an eternal flow
through all odds and obstacles
may be overcoming trials
and tribulations innumerable
in search of a friendly soul
in search of a tender touch
in search of the bliss of life.
 
Love or not, hate me not
me one among the deprived souls
my heart bleeds too like yours
my tears I too shed out of pain
my sweat bears the brunt of time
never say ‘NO’ to life, the precious gift from God
draw it as you wish and then paint
with the vibrant hues of human values
 
Remember all
life is to be enjoyed
and enjoyed bouyantly
in the service of mankind.
 
Live it the way you wish it to,,,,,
love its true essence
making it worth-living
in search of humanity
in search of divinity
in search of serenity.
 
 
 
RESURGENCE
 
The disarrayed dreams
Like frightened birds for long
Are feeling relaxed now
As the storm has subsided .
 
The ruined hopeless hopes
Like seasoned seeds
Have already germinated
With new vitality and vigour.
 
In search of a peaceful shelter
They are flapping their wings
With rooted strength and power
And heading in groups or pairs .
 
To dream of a better future
To rear their tender sucklings
To live in peace and harmony
They are truly breeding again.
 
The perfect bliss and mirth,
They trust,can bind them again
Not to be trembled or shivered
And stand united against all odds.
 
©® Dasharath Naik

Poems by Tyran Prizren Spahiu

Poems by Tyran Prizren Spahiu

 

ONCE AGAIN I APOLOGIZE

… ardor of your dreams, untold stories
tremendous nights of youth
breathes our corner of love
many summer partitions
waiting nearby the bistro window
drawing, writing letters
experiencing
frauds in the opening scene
sweeping watering eyes
waking up again like the phoenix
even warmer love offering .
My Lady
Numerous orgies in the early morning hours
pretending never have heard, closing eyes and ears
in front of my youth games,
feeling a flock of amorality
towards the lust of passion.
Madam, with grace, patience, tears
in love you stayed generous
enduring hits after hits
by me, the hyena man.
Today, at the age
thou make me company, loving even more flaming
aware being
horseshoe knocking is on my conscience
repented, watching sullen, disgraced
humiliated moral follows me, dishonored I am.
hope waterfalls covers the past,
my Angle I really do apologize…

 

SHADOW

Summer heat released fresh air
flowed first shadows of the rain
warmth came into my chest
do not know
feelings are, or the invited love?

As the spider landed in my nest
shoot the volcano of goodness
rays of beautiful life
granted me without asking my past.

You traveled through my blood vessels
purifying the paths of sin
repelled my malice ego
planting the sincere nature.

Sobered I asked repentance
promising loyalty
I hugged your beauty
modesty, the simplicity I enslaved.

Deriding my arrogance
directing me towards calm waters
I learned from your patience
now
I am the slave of sincerity
a bondman who does not jealous
tool that will enter into the fire
water that will flood the evil
insatiably will travel
to the end of the road-life
do promise
with love, loyalty I will feed you …

ADEM ZAPLLUZHA, ARUSHA E BJESHKËVE POETIKE – Parathënie e vëllimit poetik “Ti mundesh nëse do” i  poetit kosovar Adem Zaplluzha / Nga: MSc. Albert HABAZAJ, poet, studiues

ADEM ZAPLLUZHA, ARUSHA E BJESHKËVE POETIKE

Poezi e prodhuar nga hidrocentrali i shpirtit të Adem Zaplluzhës

Parathënie e vëllimit poetik “Ti mundesh nëse do” i  poetit kosovar Adem Zaplluzha

Edhe pse deri në këto çaste që shkruaj këto dy fjalë shoqëruese për lexuesin e librit “Ti mundesh nëse do”, ende nuk e kam takuar Adem Zaplluzhën, unë e njoh Poetin (nga prurjet e kaltra të shpirtit të tij të bardhë). Adem Zaplluzha është Arusha e Bjeshkëve poetike. Njerëzit që kanë dëshirë të shkruajnë poezi e botojnë synojnë të arrijnë në Malin poetik, të kapin majat e tij. Jo të gjithë arrijnë në mal. Jo të gjithë kapin majën. Është i lartë mali. Ka lugina, brinja, çuka, kodra, shpate, qafa, gryka, gërxhe, thepa. Kreshta është sipër. Poeti Adem Zaplluzha kalëron bujar nga Bjeshkët poetike, sepse prizrenasi ynë ka pirë nga uji i kulluar i  Bjeshkëve të Sharrit, ka marrë nga hijeshia e tyre dhe ka prodhuar poezi nga hidrocentrali i shpirtit të tij me dritë. Kur bëjmë bilancin e krijimit letrar, autori prezantohet me një begati krijuese, qoftë për letërsinë shqipe për fëmijë, qoftë për në atë për të rritur, sidomos në gjininë e poezisë së fushës së letërsisë artistike. Tashmë Zaplluzha ravijëzohet si një përmendore madhështore e gjallë, me dinjitet e në lëvizje për Lulëkuqet e Kosovës, se i dhembin sinorët e Atdheut, se i ka të shenjtë gurët dardanë, se i ka në eshtrën e tij fosilet parake dhe thesaret e Therandës. Vëllimi poetik: “Ti mundesh nëse do” është një megametaforë jetësore dardane, gjaku artistik i autorit Adem Zaplluzha, i cili tronditshëm kërkon, proteston e lufton, që hirushja diellore, qysh kur u shfaq jeta në këto troje, të udhëtojë fisnikërisht përpara, veç jo nëpër çitjane të “njerkës”, por në krahë të simotrave të saj ballkaniko-europiane; jo “me këmbët e breshkës”, zvarritur, rraskapitur, zhuritur, por “ballëlart e mal në këmbë”, siç na vjen krenarisht jehona e një kënge të bukur.

Adem Zaplluzha

Profili i autorit është i tejdukshëm. Ai në thelb është lirik. Natyra lirike e tij shfaqet natyrshëm, pa artific, pa bujë, bukur, ëmbël, magjishëm e freskët. Nuk është vështirë të kuptosh, se në rrahjet letrare të autorit ndihen dhe regëtima të fuqishme epiko-lirike, nga që rrënjët e ushqimit të tij poetik janë zënë nga Uji i bekuar i Epikës legjendare, nga lëngu magjik i Ciklit të Kreshnikëve, nga sherbeti i Baladave popullore shqiptare. Tek autori ynë, vijnë me gurgullimë të këndshme remineshencat mitologjike nga poezia jonë legjendare dhe nuk lënë asnjë grimcë të shijes së lodhur parake. A nuk ngjan si një kreshnik i ri i vargut Zaplluzha, që merr e merr fuqi nga qumështi i zanave të Muzës së krijimit?! Mbi shtratin e sigurt dhe të pazëvendësueshëm të traditës së visareve të kombit, autori ndërton një libër poetik modern, harmonishëm me strukturën e re dhe brendinë e pasur poetiko-estetike dhe etiko-morale, sa kombëtare aq universale. Ky vëllim poetik vjen si një pemë e lartë me tri degë të shëndetshme e 93 gjethe me gjelbërim të përhershëm, si pisha e Bjeshkëve të Sharrit, si dafina për kurorë. Cikli i parë titullohet: “Çfarë të bëj me këtë heshtje?”, i dyti “Ti mundesh nëse do”, që është dhe titulli i librit dhe cikli i tretë: “Më erdhi nga baladat” kanë një lidhje organike, të brendshme dhe buruese, që rrinë bukur pranë njëra-tjetrës në pemën poetike “Ti mundesh nëse do”, e cila zbukuron kopshtin e Krijimit shqiptar. Duke lexuar vëllimin me vëmendje dhe kënaqësi, herë-herë autori më sjell vegime drithëruese nga Azem Shkreli, Frederik Reshpja apo Fatos Arapi, të holla, të thella, të imta, delikate, aq sa siç shkruan vetë “trishtueshëm vdesin pemët në Atdheun tim të largët”. Por ai është vetëm ai – Adem Zaplluzha. Zaplluzha është njeri, është malësor, është shqiptar, qytetar i botës, e njeh dhe e shkruan botën me të gjitha pamjet, me të gjitha stinët, me natyrën e tij, me të gjitha ngjyrat, me dhembjet dhe dashuritë, me ligësitë e mirësitë, me miqësitë dhe urrejtjet, me veset e virtytet, parë nga të gjitha planet e  mundshme si krijues. Ky poet i “ashpër” epik bëhet aq lirik i ëmbël e “fije bari”, saqë më shpie tek Lasgushi, por me emrin e tij të përveçëm: Adem Zaplluzha, që di të krijojë dhe fjalë të reja si “pendla e nositit”, që vjen një perlë në fjalorin tonë poetik, por që ka firmën e tij. Herë-herë Adem Zaplluzha shpërthen si Frederik Rreshpja, saqë, për padrejtësitë njerëzore, për veset zvarranike midis “vedit”, është në gjendje të kacafytet edhe me perënditë, se “kafshuam dhe gurin dhe dheun”. Në luftë me kë? Me njëri-tjetrin. E kush fiton? Bota. I fuqishmi. I padrejti. I ligu. Lufta për ekzistencë – shkruan autori – na shndërroi në bisha. Është lufta për dreqin kjo përgjakje e keqe. Edhe trupëzimin e stinëve, të florës, ideve e botëkuptimeve nuk e realizon si qëllim në vetvete në kërkim të labirinteve formale të poezisë moderne, por duke ruajtur shëndetshëm raportin hierakik të funksioneve që ka arti poetik. Autori është edhe misionar me krijimin e tij, ku ndjenja dhe mendimi njësohen si shpirt në funksion të mesazheve që do të përçojë tek të “tjerët” e tij, por edhe tek “të tjerët e të tjerëve”. Thënë me dy fjalë të autorit, mesazhi poetik për njeriun mund të përmblidhet në shprehjen: “O njeri, njih vetveten, se dashuria tund malet e kap yjet me dorë”. Me vargjet, mbushur ajër e kaltërsi: “Vetëm nëse do/ mund të shndërrohesh/ në një shpend të shenjtë./ Tek e fundit,/ kështu kanë lindur perënditë” morfologjia poetike e Zaplluzhës trupëzohet në paradigmën e krijimit, që merr përmasa universale dhe shërben si start për të nisur maratonën e pandalshme jo vetëm shpirtërore të përparimit dhe mirësisë qytetare me identitetin tonë kulturor.

 

Nga: MSc. Albert HABAZAJ, poet, studiues

Përgjegjës i Bibliotekës Shkencore “Nermin Vlora Falaschi”, Universiteti “Ismail Qemali”, Vlorë, ALBANIA.