Poezi nga Fatbardha Behri Kaçi
KËNGA E PEMËJETËS
– Je larg – i tha dashurisë.
Flokët e erëmbrëmjes
shkundën dhëmbjen.
Tak – tak në dritare të muzgut,
krahët e pemëjetës.
Nisi këngëgjelbër gjethesh:
– Je sy i dritës.
Beso të vërtetën e shpirtit.
Të fshehtat e bruzda të ëndrrës.
Të qarat e të qeshurat e gjumit.
Fjalëndezurat e natës.
Dëshirat buzëqeshura të zemrës.
Dashuria është Zoti,
që ecën mbi retë e qiellit.
Nuk ka largësi për dasgurinë.
MANASTIRI NË FIRENCE
Aty ku dielli puth së pari Firencen,
në kodrën kurorë të klorofiltë,
stoik frymon manastir i lashtë.
Shpatullat në qiparise,
gjelbërimi i zgjat krahët në përqafim…
Dritë- hije të kohës
çapitin drejt hyrjes,
vetëtin dituri…
Në mirësi heshtojnë dhomëzat e qashtra.
Skritoret e brishta,
ruajnë frymën e skribëve në amshim.
Frushullijnë palimsestet
në hojet e besimit- dritë.
Rrezet nga dritaret,
pentagrame.
Këngë të shpirtit vibrojnë:
” Dashuri Ati im,
dashuri në kohësi.”




























Leave a Reply