Poezi nga Bilall M. Maliqi
LOTËT
Loti i mallit
E freskon
Cipëzën e hollë
të dashurisë
Loti i mërzisë
Plas në tumat e ngritura
të dhembjes
Loti i dhimbjes
Kripos plagët e pashëruara
Të shpirtit
SHKALLËT E SHPRESËS
Nëpër shkallët e shpresës
u ngjite për ta mbërritur
shtatin tim si lis
në secilën degë
vendose nga një dëshirë
le të çelë bashkë me gjethet
e gjelbërta
po arrite
në kokë të shpresës
shikomë në sytë e mi
të përlotur
me lotë të mërzisë
pastaj…
po deshte të ma heqësh
(atë mërzi)
përqafomë me mallin
e përmallshëm
e më puth me puthje
që më prek
damarëve të thellësisë
së zemrës
le të bëhet një me gjakun
të lëvizë lirshëm
venave të përjetësisë
ZËRI I SAJ
Mezi u përbirua zëri
nga ajo lëndinë e poshtme
dhe s’dihej dot
a është thirrje apo britmë
ofshamë a gjysmë psherëtime
s’ngeli tjetër
pos ta lëshoj shikimin
si një shigjetë me shpejtësi rrufeje
të arrijë aty
ku gjithçka dëgjohet
edhe ajo lëvizje e vogël
nga shushurimë bari
të mësoj enigmën
e këtij zëri
që më ngeli ngjitas
veshëve të mi
e rri gatitu për dëgjim
ngadalë me hapa të vegjël
arrita aty
dhe mësova
se zhurmë e saj
ishte thirrje për mua
për takim malli
e përqafim ngrohtësie
VRIMË MË VRIMË
Futet vrimë më vrimë
si brejtës i lagur
nëpër shi
me stuhi
apo në pellgje
të hapura për ujitje
për ta gjetur cakun
e humbur të labirintit
mandej
nëpër kanale të fshehta
(ky) dhëmbëmprehuri
pak nga pak
i grimcon të mirat
e ngjitura
në stendën e kohës




























Leave a Reply