Poezi nga Menduh Leka
UH, EUH…UH!
Erdhën nga thashethemet
Parzmore paturpësie unit i veshën
Lëpijnë ekstremitetet dyshe
Në ekstazë qelben bashkë me lakminë
Një parakalim për ethje
Para aktit te celebrimit
Janë te dehur nga vetëkënaqësia të gjorët
Si hijenat ne ditën e mbarësimit
Kalojnë rrugës kryesore të kremtimit
Seksi salcë servojnë ne pjata lirie
Kipcat kombëtar fërkojnë meskëmbëshin
Me gishtin e fitores
Biografitë e tyre lëpijnë.
Fluks zhëgnjimi
Përtej etjes tënde dhe këndej etjes sime
U përgjërua një oazë që i jemi larguar aq shumë
Sa edhe përmasat e relievit shkretimor
Hedhin metastaza zezone
Edhe matanë kornizave të një gjeografie tjetër
Sa u bë e lashtë një buzëqeshje asnjeherë e munguar
Si u prangosën aq gjatë ato shikime
Mbushja e boshësive ka huqur tashmë trajtën
Aq kripëzim në hemisferat e buzëve
Pa puthjet në tërë imazhet e ujthshme
Aq i dëgjuar ai zë që ishte sinonim këngësh
Tashmë nuk dallohet as turbulenca e valëve
Mërgoi edhe harmonia e jehonave
Nuk dallohet më asnjë nuancë ndjenjash nga tymnajë afshesh
As lozja me qerpikë si dikur “oj e bekuara e erës”
Asgjë nuk paska mbetur as në sirtarë mejtimesh
Rrënojë e tmerrshme tërë kështjella e kujtesës
Nuk paska mbetur më asnjë gjurmë gjësendesh
As shkrumi i ruajtur gjatë në saksinë e kthesës
Të gjitha o të gjitha qenkan tretur që moti
Në ato kuadrante ku trishtohet edhe Zoti.
Princeshë erosi
Ajo nuk dinte te shkruante poezi
Dinte vetëm të mendonte diç poetike
Nuk lëshonte zë në dhomën intime
Duke i buzëqeshur erotizmit
Para se ta prekte buzën me gjuhë i vinte shkrumi
Mbetej vetëm hiri alegorik i pasionit
Pasi i prekte gjinjtë i vinte vërdallë një puhi
I vinte me vrull një paralojë tropike
Thjeshtë e zhveshur për qejfin e vetë luante me sende
Sende fragmentare të buta eksituese
Loja që fillonte nga lëprirja e deri te mpirja
Deri në vithe… fundbark…
Ajo ishte princeshë erosi në mbretërinë e vet
Diçka urdhëronte me gjymtyrë
Diçka pranonte me dëshirë!
Në atë hapësirë me rrethanorë reflektimi…
Ajo ishte një poezi erotike që po e shkruante
Në rrafshin avullor me të lagur nga jashtë
Me të lëshuara rrjedhjshëm nga brenda…
Ajo nuk dinte të shkruante poezi erotike
Dinte diç më shumë se sa fjala e varfër orgazmim!
Ajo shkruante gjithçka që ishte art përjetimi
Në çdo pikëmbushje të hapësirës intime
Eh… Ajo…dinte …dinte…!




























Leave a Reply