Poezi nga Myrteza Mara
MIQVE POETË
Të mirët miqt’e mi!
Sa ura do ishin ngritur
me eshtrat e vargjeve tona,
mbi lumenjtë
që lagin brigjet e shpirtrave?
Edhe drita
do kalonte pa ngrirë së ftohti,
dhembjet do i thyenin patericat
e rozafat do u çonin ende
bukë ustallarëve,
muret dhe urat
s’do ktheheshin në çezma gjaku!
Ka ardhur koha,
me vargjet tona të mbjellim
fidanat e një legjende
dhe frutat le t’i hanë brezat!
Kështu ka qenë
edhe në shekujt e vjetër:
Themelet e urave të shpirtit
i kanë ndërtuar poetët
ç’ka se mbajnë emrat e mbretërve!
NËPËR MJERGULL
Ku e lam’e ku po vemi,
As në këmbë, as kaluar
S’dimë ku ishim, as ku jemi
Promete të kryqëzuar!
Nëpër dallgët e tërmetit
Eshtrat tona copa-copa
Në kazinot e kurbetit
Gjaku ynë verë në gota.
Kush na ndau, na përçau,
Në Europë një Palestinë,
Fati ynë si fati i kaut
Si çifutët në shkretëtirë.
Ç’të bëjmë, nga të shkojmë?
Pyesim qiellin, s’na lenë retë
Nëpër mjergull po gulçojmë
Heqim zvarrë një amanet.
PEIZAZH I VRARË
Pyje të shurdhër pa këngë,
Zogj të lodhur në fluturim,
Rè që kafshojnë me dhëmbë
Fjalë që pëlcasin si minë.
Anije të çara nga dallgët,
Dallgë të thyera në shkëmb,
Shkëmbinj pa lidhur plagët,
Qielli i grisur pa hënë!
Rrugë që rënkojnë dhimbje
Lëndina të etura për bar.
Tokë që ëndërron për lindje,
Mbi faqe lotë të patharë.
Yje që mbetën shtegëtimit,
Çerdhe jetime, pa zogj.
Trena që s’nisën udhëtimin
Udhëtarë që s’mbërritën dot.
Varre të hapur, pa emër,
Krisma të verbëra marin jetë.
Nëna që presin një letër,
Shtëpi të mbetura shterp.
Buzë që puthjet i harruan,
Sy që nuk shikojnë dritë.
Kope me qenë të tërbuar,
Ujqër sygjaktë në pritë.
Bukë e papjekur në furrë,
Furr i pangopur me zjarr.
Në mes të zjarrit jam unë,
Bashkë me peizazhin e vrarë.




























Leave a Reply