Ik weet nog waar ik was toen het begon (gedicht: Het huis bleek stenen) – I remember where I was when it started (poem: The house turned out to be stones) – ESTHER JANSMA / door: Hannie Rouweler

Ik weet nog waar ik was toen het begon

(gedicht: Het huis bleek stenen)

 

ESTHER JANSMA

fotograaf: Vincent Mentzel

(NRC Handelsblad)

Gisteren kwam pas de bundel “Eerst” van Esther Jansma binnen handbereik. Ik heb al enkele dichtbundels van haar, maar wel van erg lang geleden, gelezen.

De dichtbundel verraste mij meteen toen ik de Inhoudsopgave las met de volgende titels: Eerst maak ik dat Adam op een been op de mast (blz. 11), Eerst maak ik dat hij op een feest is beland (blz. 13), Eerst maak ik dat Adam en jou in een kajuitje (blz. 29).

De dichteres is bezig met haar persoonlijke genesis, scheppingsverhaal. Zij schept de man, zoals zij hem ziet met haar ogen. De man is nog niet compleet. Zij voegt zelf steeds meer vaardigheden en ervaringen aan hem toe.

Ik heb de dichtbundel binnen 24 uur geheel gelezen, en enkele gedichten nog eens weer herlezen. Ze weet sfeer te scheppen in haar gedichten, bouwt voorzichtig en soms vastberaden aan een creatieve duiding. Opvallend is haar precies en afgewogen taalgebruik en ook de eenvoud en toegankelijkheid van de taal. Maar daarachter ligt een complexe gewaarwording en beleving, geschiedenis, verscholen. Esther Jansma laat veel ruimte over aan de lezer, om tussen de regels te lezen. Het is net alsof ze iets neerlegt op de grond, enkele stenen of enkele stukken hout, waarbij je als lezer de ruimte krijgt om die steen iets meer te verleggen; dat stuk hout kan ook op een andere plek. Ik vind het prettig, omdat niet alles vooraf geheel is ingevuld, op een dienblad ligt. Toch merk je aan haar wijze van schrijven dat ze zeer afgewogen iets beschrijft met uiteenlopende beelden. Of het nou een herinnering bv aan haar moeder is, uit haar kinderjaren, of een gevoel van verlies, een wederkerend onderwerp. In enkele van haar gedichten schetst ze een situatie met enkele lijnen, de omtrekken, en geeft ze vrij spel aan de verbeelding.

Ik vind het een prachtbundel. Er zitten zoveel aspecten aan haar dichterschap en creatieve geest, dat je steeds weer gedreven voelt, om de dichtbundel nog eens opnieuw op te pakken. Nog eens opnieuw dat ene gedicht te lezen, waarbij je weer nieuwe dingen ontdekt, die bij eerste lezing verborgen leken.

De dichtbundel is opgedeeld in verschillende hoofdstukken waarbij bepaalde thema’s bij elkaar gebundeld zijn.

 

Eerst

Esther Jansma

Arbeiderspers

 

I remember where I was when it started
(poem: The house turned out to be stones)

Only yesterday did Esther Jansma’s poetry book “First” come within reach. I have already read a few volumes of poetry by her, but from very long ago.
The collection of poems immediately surprised me when I read the Table of Contents with the following titles: First I make Adam stand on one leg on the mast (page 11), First I make him land on a party (page 13), First I make that Adam and you in a cabin (page 29).

The poet is occupied with her personal genesis, creation story. She creates the man as she sees him with her eyes. The man is not complete yet. She herself adds to him, step by step, more and more skills and experiences.

I completely read the collection of poems within 24 hours, and re-read some of the poems again. She knows how to create atmosphere in her poems, builds carefully and sometimes determinedly on a creative interpretation. Striking is her precise and balanced language and also the simplicity and accessibility of the language. But behind all this it is a complex sensation and experience, history. Esther Jansma leaves a lot of space for the reader to read between the lines. It is as if she is laying something down on the floor, a few stones or a few pieces of wood, giving the reader the possibility to move that stone a little in a different direction; that piece of wood can also be placed elsewhere. I like it, because not everything has been filled in completely in advance, lies on a tray. Yet you notice from her way of writing that she describes something very balanced with divergent images. Whether it is a memory for example of her mother, her childhood, or a sense of loss, a recurring subject. In some of her poems, she outlines a situation with a few lines, and gives free rein to the imagination.

It’s a great poetry collection. There are so many aspects of her poetry and creative spirit that you always feel driven to pick up the poetry book again. To read another poem again, discovering new things that seemed hidden at first reading.

The collection is divided into various chapters in which certain themes are gathered together.

Esther Jansma
Arbeiderspers

 

door: Hannie Rouweler

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s