My father was a painter afterwards (Mijn vader was kunstschilder achteraf) / Poem by Hannie Rouweler

 
Poem by Hannie Rouweler
 
 
My father was a painter afterwards
 
My father was a painter in his old age.
When he took off his work clothes and trowels and measuring tools
he started painting
and made a pagoda out of small stones
that showed off in our garden.
It was the first work of art that I saw from my father
when I visited my parents from Bloemendaal one afternoon:
he sat on the bench in the garden, the same garden where he showed me
as a child all birds that had their nests in trees.
 
You did that well – I said to father.
I shouldn’t have said that because he immediately started explaining
how he had put his magical structure together –
something completely different from the houses he built.
Afterwards I saw him painting Russian icons
and very old trees.
 
Once he had copied a painting by Van Gogh,
with all those beautiful colors, on plywood because he didn’t buy canvas –
that was for real artists. How did you do that? I asked,
I shouldn’t have asked that question either.
He showed me the images and said with a smile: Van Gogh? That is
not difficult at all, I do three in an afternoon.
Since then I have come to see my father differently with his gray hair
and always toned and wrinkled skin from the outside work in weather
and wind and always that optimism as he was after his seventieth year
binding skates. On natural ice. Nature is always in the center.
 
 
Mijn vader was kunstschilder achteraf
 
Mijn vader was kunstschilder op zijn oude dag.
Toen hij zijn werkkleding uittrok en troffels en meetpassen
opzij legde begon hij met schilderen
en maakte hij van kleine stenen een pagode gemetseld
die in onze tuin pronkte.
Het was het eerste kunstwerk dat ik van vader aanschouwde
toen ik vanuit Bloemendaal op een middag mijn ouders opzocht:
hij zat op de bank in de tuin, dezelfde tuin waar hij mij
als kind naar vogels wees die hun nest in bomen hadden.
 
Dat heb je mooi gedaan – zei ik tegen vader.
Dat had ik niet moeten zeggen want meteen begon hij uit te leggen
hoe hij zijn magisch bouwwerkje in elkaar had gezet –
toch even iets heel anders dan alle huizen die hij bouwde.
Nadien zag ik hem bezig met het naschilderen van Russische iconen
en zeer oude bomen.
 
Een keer had hij een schilderij nageschilderd van Van Gogh,
met al die prachtige kleuren, op triplex want canvas kocht hij niet –
dat was voor echte kunstenaars. Hoe heb je dat gedaan? vroeg ik,
ook die vraag had ik beter niet kunnen stellen.
Hij liet mij de afbeeldingen zien en zei lachend: Van Gogh? Dat is
helemaal niet moeilijk, ik doe er drie op een middag.
Sindsdien ben ik mijn vader anders gaan zien met zijn grijze haren
en altijd getinte en gerimpelde huid van het buiten werken in weer
en wind en altijd dat optimisme zoals hij ook na zijn zeventigste jaar
schaatsen onderbond. Op natuurijs. De natuur staat altijd in het middelpunt.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s