Poezi nga Vladimir Muça / Shkëputur nga vëllimi poetik “Zërat e shpirtit”

 
Poezi nga Vladimir Muça
 
 
BLERIM
 
Mbet bora mbi dheun e vluar
Nën hijen e shkarpët si një medalion,
Nën bisqet e zgjuar dy të dashuruar
Frymojnë trëndafilë mbi botën që agon.
 
Prore i ndjek një rreze gëzimi
Si në krahët e një enigme,
Lëngjet shpërthejnë nëpër bisqe
Si duf i lodhur në udhëtime.
 
Në pllagmë dheu jeshilon vjollca
Me ngjyrë e zë si të morfeut,
E sjellë në botë nga nëntoka
Pjellën e dashur, të bukurën e dheut.
 
Qetaz blerojnë dhe dy buzë
Me lëngje shpirti, në stinën e vluar,
Gjithçka nën pemë, si një nokturn
Vjen si një ëndërr e fluruar.
 
 
NATA E TË PAPUNËVE
 
Mbi trotuar,
Qetas rrinë matrapikët,
Vagëllimthi bie nata.
Bri tyre si murgj
Heshtin të papunët,
Kruspullosur në shpirt,
Si gjithnjë,
Sikur kjo ditë
Që s’është më.
 
 
HIJA E VENDLINDJES
 
Hija e vendlindjes
Është vetja ime,
Çfaqet e zhduket
Si mirazh i ngohtë,
Në shpirt derdhur
Në sekuenca filmike,
Me dalgët e lumit jetësor.
 
 
KUR NË SYTË E MI
 
Kur në sytë e mi dielli të perendojë,
Tutje horizontit
Të vallzojnë hijet e vdekjes,
Me rrëmujën fëminore
Dua grindja të më lodrojë,
E marrëveshja e fundit
Në sytë e një fëmije
Të mbetet.
 
Nga vëllimi “Zërat e shpirtit”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s