Poezi nga Vladimir Muça

 
Poezi nga Vladimir Muça
 
 
HIJA TËNDE
 
Ç’u bëra hija tënde
Apo hije më vjen pas!…
Moj kunadhe sy argjënde
Më mbyte keqaz në maraz.
 
Vjen e shkon si e shtirë,
Rrugës time diçka le
Me të vjedhur e pa hire,
Me sy kunadheje.
 
Më thuaj moj ç’dreqin je!
Vjen si hije e ndez zjarr,
Një fjalë kurrë s’ma the
Por me sy më derdh maraz.
 
U ngjita pas hijes tënde,
A Ti hije pas më vjen!…
Me synë e një çapkëneje
M’u ngule në zemër gjemb.
 
 
MOS IK
 
Mos më ik moj vetullprerë,
Ndalu! Pranë lule m’u qas;
M’u në gushë të marr erë,
Mes dy cicave të humbas.
 
Ndalu moj! Të të rrëfenjë
Ç’më zien brenda në gji,
Mos ma le zemrën të mjerë
Të tretet në varfëri.
 
Si guguftu në pranverë
Të shkoqim trupat në maraz,
Të tretem në tënden erë,
Pa bota të mbytet pas.
 
 
KUSH S’TË FLET?
 
Moj drenushë vetullprerë
Kush s’të flet si ngaherë?
 
Më thuaj moj njëherë të dua!
Të thyej shtëmbën si në krua.
 
Të thyej shtëmbën, të ngroh xhanë,
Me syrin tënd të shuaj sevdanë.
 
Se në shpirt pa dy fjalë
Jam djalë e deli djalë.
 
Kush moj kush s’ta thotë zënë?
Do e tret,e ti bëj gjëm’në.
 
Moj kadëne vetullhollë
Dëgjoji zemrat seç të thonë:
 
– S’njohim zëra e përbetime,
Fjalë pas fjale, por veç shikime.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s