Poems by Iliriana Sulkuqi

 
 
Poems by Iliriana Sulkuqi
 
 
 
E PARA VJESHTË PA TY…
 
(S’e mbajta dot Fjalën e dhënë…
dhe FJALA s’më paska kuptim.
Më ngeci në fyt si kafshatë
që dhimbja dot s’ma kapërdin…)-i.s.
Këtë vjeshtë më mbeti fytyra
pa u larë nga shirat e tua,
Qyteti im…
Kur u pashë në pasqyrë –
më kish zënë skorje kripa –
dhuratë nga lotët e natës për TY…
Këtë vjeshtë, s’munda t’i përqafoj mallet,
t’i puth – kurrsesi…
Krahët m’u përkulën si degë të thata.
Buzët – m’u mpinë…
Këtë vjeshtë, obrellën time
lënë (si Nastradini gozhdën),
peng te Ty…,
ma mbuluan gjethëzat e ngjyera
nga ëndrrat e mia pa zgjim te sytë…
………
Ma ruaj Obrellën nga dimri i afërm…
me gjethëzat prej vjeshte
të qendis trupin tim
TË PA STINË,
QYTETI IM…
ILIRIANA jote, PA TY…
 
 
 
THE FIRST AUTUMN WITHOUT YOU…
 
(I can’t kept my given World…
and my World doesn’t mean anymore.
It stuck in my neck as a mouthful
that, the pain couldn’t put it off…) -i. s.
 
This Autumn, my face
remained unwashed by your rains,
my Home town…
When I saw myself in the mirror –
the salt had become score –
as a gift from my night’s tear , for You…
This Autumn, I couldn’t hug the longings,
to kiss them – forget it…
My arms got bended like dry branches.
My lips- got frozen…
This Autumn, my umbrella
letting ( as Nastradin the nail ),
pawn to You …,
by the leaves got covered
colourised from
my dreams
without waking of eyes…
……….
Watch my Umbrella from the nearby winter…
with little autumn’s leaves
I will embroy my
NO- SEASON body,
MY HOME TOWN…
Your ILIRIANA-without YOU
 
 
 
VJESHTAT E STINËVE TË MIA –
 
“pllaq e plluq” nëpër dashuri me shira…
( Vogëlushe e fëmijërisë sime,
nuk të mbrojnë çizmet dhe ombrella
nga shirat e jetës me stuhira…)
Ishte vjeshtë dhe prej vjeshte
Datëlindja ime,
në ngjyra të allta, të kuqerremte
me shira e gjethe në rënie…
Ishte vjeshtë, gjithmonë vjeshtë
e prej vjeshte
Datëlindja ime.
Çdoherë më vishte me rroba të reja
të të gjitha stinëve…
Në vjeshtëzën e pestë
m’i veshi këmbët me çizme shirash
të sapodala
në dyqanet e qyteti tim
ku gdhihej e ngrysej
rradha e prindërve për dhurata fëmijësh……
Natën e parë i vura poshtë nënkresës
të shihja ëndrra me shira…
me Shkumbin e Zaranikë të dalë prej shtrati
deri pranë shtëpizës sime,
t’i mbushja me ujërat e tyre çizmet,
t’u dëgjoja muzikën e “pllaq-plluq”-eve…
….
…dhe muzika e ‘pllaq-plluq’-eve
më ndoqi nga pas…
në ca vjeshta me stinë uniforme
ku ëndërrat mbronin Lirinë.
Ku Dashuria mund të bëhej fli.
Ku rinia të bëhej harrim
ku harroje fëmijërinë.
Ku të ardhmen e shihje pa Perëndi,
ku çizmet më peshonin
më shumë se trupi im,
me peshë pa kohë në kthim …
Ku “pllaq-plluq” – et nuk kishin më stinë…
Vjeshta m’u bë vjeshtë.
Në të gjitha stinët
më veshi e zhveshi
brenda ngjyrave të saj
të lagështa
nga lotët e Zotit.
Kur i bien në tokë gjethe – ngjyerat me këna,
më “dënon” me rënie flokësh…
(Ditë shirash të çdo stine
me datëlindje të vjeshtës sime,
me “pllaq-plluq”- e fëmijërie
dhe pa zhurmë në ëndërrime…)
 
 
 
THE AUTUMNS OF MY SEASONS
 
“pllaq e plluq ” through loves with rains…
(Little girl of my childhood ,
the boots and the umbrella ,
doesn’t cover you up
from the rains
of the stormy life …)
….
It was autumn ,
and autumnal my Birthday ,
in scarlet’s and reddish,
rains and leafs in foll …
It was autumn , forever autumn
and my autumnal birthday…
Every time dressed me up
in new dresses from all the seasons…
At the fifth autumn
it put my legs
in the rainy boots ,
new brand at the shop’s,
where the queue of parents
awaiting to buy kids presents …
At the very first night
I put them
under my pillow ,
to see rainy drems…
with Shkumbin and Zaranike
fluids
till to my little home,
that to fill up my boots
with their waters,
and to be happy from the music “pllaq-plluq” …
….
And this music
followed me back…
in some autumn’s
with season of uniform ,
where the dreams
used to defend the Freedom.
Where the Love could be sacrificed.
Where the youthness
could be forgotten ,
together with your childhood .
When you use to see
God not in your future (!?).
Where the boots
more than my body
are weighted ,
weight out of time in turning …
Where the”pllaq-plluq “
didn’t had season anymore…
The autumn became autumn.
In all of the seasons
dressed me on and off
into its colours of dampness
from the God”s shedding tears …
When the fall starts
I get punished as well
with the fall of my hair …
….
(Of all seasons rainy day
with the childish “pllaq-plluq ” way
with my autumnal birthday ,
in the silent dreaming pray …).
 
 
 
PËRGJATË SHKUMBINIT, PRANË MALIT TË VASHËS…
 
(…Loti im i ka ca teka… Shkon aty ku i pëlqeka…)
Lama në ujërat e tu …
mëkatin e Lamtumirës,
Shkumbin,
siç lan për çdo agim
mëkatin prej legjende
të Malit të Vashës…
Fshihmi fjalët,
zbutmi psherëtimat
gjer në derdhjen tënde,
ku bashkohen ujërat me detet
dhe detet me Oqeanet e ngrira
prej mallit të tkurrur nga dhimbja…
……
… Nga buzë Atlantiku i Kontintentit të largët,
në mbërrittë një grusht ujë
si valëz perçeshkumë
që më sheh drejt në sy –
Të betohem,
për dritën e Zotit,
brenda saj do ta njoh LOTIN tim
që rrodhi mbi ujërat e tu
dhe TI ma risjell përsëri,
Shkumbini im.
 
 
 
ALONG SHKUMBIN RIVER , CLOSE TO GIRL’S MOUNTAIN…
 
Please Shkumbin ,
wash in your waters
my Goodbye sin ,
as you wash every daybreak
the sin of the Girl’s Mountain legend…
Hide my words ,
calm my sigh
up to your Delta ,
there where the waters join the sea ,
and the sea join
the frozen Oceans
getting smaller from longings pain….
…….
From the Atlantic coast
of the far Continent ,
will arrive there some water
looks like spumy little wave
who looks at me in
straight way
_
I swear
on light of God ,
there ,
I will recognise my Tear ,
that flowed on your waters ,
and you sent it back to me,
my dear river Shkumbin .
 
 
 
TESTAMENT
 
(…edhe unë si nëna ime: firmos e gris një testament …
Në të parin:- Më çoni në Vendlindje.
Në tjetrin:- …Ku të këtë vend…)…
…..
Të parëfundit,
pa mbetje prej mbetjesh
djegien e mërgattë Firmos pa trishtim.
Se djegia, (ah,diegia )
me vulë të “thatë”
nuk digjet,
por njomet me frymë të pafjaltë…
Se djegia,
se diegia,
kushtoka më pak,
se dhimbja prej dhimbjeje
që vlerë nuk ka…
Të fundit, pa kthim,
Testamentin tim
po shkruaj tani,
pa vulë, pa firmë:
-Askund trupin tim mos ma kalbni nën dhè.
As hiri s’ju duhet pa prush e pa jetë…
Do tretem së gjalli,
gjersa një ditë,
brinjën e fundit ta gdhend si pendë
me Fjalën që dridhet me shpirtrat e Lirë…
 
 
 
WILL
 
(… and me like my mom : sign and rip off an will…
At the first:- Send me in my Country.
At the other:- Bury me anyhow…)…
….
In the end
without waste of wasted ,
the exiled cremate
no sadly I sign .
Because the cremate,
( ah, the cremate )
itself doesn’t get burnt,
but freshly became
from the speechless breath…
Because the cremation
is cheaper than pain,
than the unworthy pain …
The last one,
the very last Will
I’m writing now ,
no stamp , no sign :
Nowhere in underground ,
my body bury.
Even the ashes
don’t serve for nothing …
I have decided
melted to be ,
till one day ,my last
rib ,
will be sculpted as a feather
from the Word that tremblers
with the Free souls …

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s