A flock of swallows above town (Een zwerm zwaluwen boven de stad) / Poem by Hannie Rouweler

 
Poem by Hannie Rouweler
 
 
A flock of swallows above town
 
I had done my daily chores in the morning silence
when no one speaks. Between awakening and act one
activities there’s no talking but only acting, work,
you grab a broom, dustpan, you feed the animals and
thoughtlessly you shift from one gear to another while inaudible
footsteps make an invisible imprint on carpets and stones.
That is the fate of man, humanity. Coming and going
of things that seemingly follow an invisible route or track.
 
Until you notice something strange and unusual: flock of birds
floating criss-cross through the air.
They somehow stay as a group together
but their individual dive makes each its own identity
retaining, its own lust and life and origin
like I also belong to a group elsewhere that is invisible following
a trail of signs along the walls of a house, a street, neighborhood
where the occasional voice can be heard of a child
who drops something, picks it up and then moves on.
 
 
Een zwerm zwaluwen boven de stad
 
Ik had mijn dagelijkse klussen gedaan in de ochtendstilte
wanneer niemand spreekt. Tussen ontwaken en het eerste bedrijf
van bezigheden wordt niet gesproken maar gehandeld, gewerkt,
je pakt een bezem, stoffer en blik, je voert de dieren en gedachteloos
schakel je van de ene versnelling in de andere terwijl onhoorbaar
voetstappen een onzichtbare afdruk zetten op vloerkleden, stenen.
Dat is het lot van de mens, mensheid. Het komen en gaan
der dingen die schijnbaar een onzichtbare route of spoor volgen.
 
Totdat je iets vreemds en ongewoons waarneemt: zwerm vogels
die kriskras door het luchtruim zweeft.
Ze blijven op de een of andere manier een groep bij elkaar
maar hun individuele duikvlucht maakt dat ieder zijn eigen identiteit
behoudt, zijn eigen lust en leven en oorsprong
zoals ik ook behoor tot een groep elders die onzichtbaar
een teken van tekens trekt langs de muren van een huis, een straat,
een buurt waar af en toe een stem opklinkt zoals die van een kind
dat iets laat vallen, opraapt en dan weer verder gaat.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s