In his light … / Multilanguage poem by Juljana Mehmeti

 
In his light … /  Multilanguage poem by Juljana Mehmeti
 
 
Në dritën e saj…
 
Tinguj epokash
në melodi vazhdimësie,
zgjuar në vizione
e kështjellash antike,
që mbretërojnë legjendash
mes ngyrash mistike
në nuanca fluide
rrugicës bardhë,
që gjymtyrët zgjat larg…
 
Aroma të shpërndara myshqesh
…dhe zogj shtegëtarë në ikje,
që fluturojne lart …
e rrëzohen papritur,
si një vello e mëndafshtë
në frymëmarrje ere,
që hap porta qiellore
prizmit shpirt në përthyerje.
 
Shëtit dhomave Kleopatra …
ditës më të zbehtë, vjeshtës,
ku kohët deshifrojnë hieroglife…
dhe kode…
pasqyruar në mure të lagështa,
me imazhin e saj…
 
Trokitje hapash të largëta, zgjojnë ofshama
në pyje të heshtura
zhveshur mëkatesh …
 
E padukshmja endet shtjellash të trishta
botës pakuptimësi,
ku iluzioni humbet
hapësirës pa zë…
Ndalet pragut harresë
të mjegullës argjend.
Mbështjell ajrin e mbrëmjes
të sapo rënë ..
Ngjitet lart
poltronit Andromedë
në dhoma kujtese
zbehur nga nata ,
e fiket
në dritën e saj…
 
@julja
 
 
In his light …
 
Sounds of eras
In eternal melodies
awaken from visions
of ancient castles,
that reign legendary
in mystic colors
in fluid tones,
in the white alley
where we stretches our arms …
 
Widespread aromas of musk
and migratory birds fleeing
that fly away …
and they fall
suddenly,
like a silk veil
in a breath of wind,
which opens the door to heaven,
to the refracted prism of the soul …
 
Cleopatra is wandering through the rooms …
On a pale autumn day
where time breaks down hieroglyphs and codes
reflected in wet walls,
with her image …
 
Trampling of distant steps
awake sighs
in silent woods,
bare from sins ..
The invisible wanders
in sad drifts
of an incomprehensible world
where the illusion is lost
in the silent space ..
and stops at the threshold of limbo
of a silver mist …
envelops the evening air,
then it climbs up
on the Andromedea armchair
in rooms darkened by night …l
and it turn itself off
in his light…
 
Translated by Arben Hoti
 
 
Nella sua luce…
 
Suoni di epoche
In melodie eterne
svegliati da visioni
di antichi castelli ,
che regnano leggendari
tra colori mistici
in toni fluidi,
nel vicolo bianco
che gli arti allunga…
Aromi di muschio diffusi
e uccelli migratori in fuga
che volano lontano….
all’improvviso cadono,
come un velo di seta
in un alito di vento,
che apre la porta del cielo,
al prisma dell’anima rifratto…
 
Passeggia tra le stanze Cleopatra…
In un pallido giorno d’autunno
dove il tempo scompone geroglifici e codici
riflessi in umide pareti,
con la sua immagine …
Calpestio di passi lontani
risvegliano sospiri
in boschi silenziosi,
spogli da peccati…
 
L’invisibile vaga
in tristi derive
di un mondo incomprensibile
dove l’illusione si perde
nello spazio silente
e si ferma sulla soglia del limbo
di una nebbia argento…
..avvolge l’aria della sera
poi sale
sulla poltrona Andromedea
in camere oscurate dalla notte…
e si spegne
nella sua luce…
 
@julja

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s