L’ULTIMA CANZONE PER IL FUOCO (KËNGA E FUNDIT PËR ZJARRIN) – Poesia di Saduk Bejko / Traduzione italiana a cura di Mimoza Pulaj

 
Poesia di Saduk Bejko  
 
 
L’ULTIMA CANZONE PER IL FUOCO
 
Il fuoco brucia, arde come un edificio di rubino.
Si alza il fumo come una nuvola
si scuote la cenere, come nebbia
crolla, cade e si rialza con audacia ,
è ombra- luce, notte-giorno, crepuscolo-alba.
 
Fischia e sbuffa
tuona e urla
e si calma la tempesta invernale nel camino disadorno
ma illuminata dal fuoco,
al riparo del fuoco, respirava la conversazione attorno.
 
Ma ecco…c’era silenzio:
(come mai a volte tutti tacciono così?
Tacevano, ma tu al profondo scoppiettavi una canzone di albe rosse
per tutti noi che eravamo inghiottiti dalla tempesta,
il freddo ci aveva divorato come in un mito
dove combattevano dive, streghe con le ombre.
 
E taceva il malessere dei suoli sotto la tempesta ,
il malessere insopportabile dell’anima malocchio, ginn o magie
sbriciolati insieme alle ceneri sotto lo scoppiettio del fuoco,
dove brillavano in miniatura albe fantastiche.
 
Indebolito questo silenzio, sotto la tenda mormorio
riprendevano le conversazioni serali.
Cos’era questo caldo, inestinguibile scoppiettio
che emanava dal suolo nei focolari?
 
Forse era la voce di qualche nonno saggio
che bruciava con il fuoco…
Sotto i capelli grigi, accovacciati sotto le ceneri, con il rubino
del carbone vivo forse nascondeva sotto le fondamenta
questa rapsodia della sera che gli scaldava l’anima?
 
Cosa era lui che in quel rumore- tempesta scoppiettante,
trascinava nelle caverne dei miti paura e oscurità?
Quante volte bruciarsi per essere ascoltato
e ritrovarsi ricoperto di cenere nel focolare nella profondità?
 
E il tempo aveva altre luci,
altre canzoni rinnovavano la sera calda.
Ci siamo rifugiati nel fuoco,
…il fuoco che tiene in una mano il crepuscolo
e l’alba nell’altra.
 
 
KËNGA E FUNDIT PËR ZJARRIN
 
Zjarri digjet si një godinë e rubintë.
Si re ngrihet tymi,
mjegull shkundet hiri,
rrënohet e rrëzohet e brofëtin i guximtë
hije- dritë, natë – ditë, muzgu- agimi.
 
Vërshëllen e shkrofëtin,
buçet e ulërin
dhe platitet tufani dimëror në oxhak
por përndritur nga zjarri,
të strehuar te zjarri, kuvendohej përqark.
 
Ja, pllakoste heshtja:
(si heshtin të gjithë ndonjëherë kështu vallë ? )
Heshtnin, po ti së thelli një këngë agimesh të kuq brambullije
për ne të gjithë që na kish përpirë tufani,
të ftohtit na kish përpirë si në një përrallë
ku luftonin diva, shtriga me hije.
 
Dhe s’dëgjohej më lëngata e trojeve prej tufanit,
lëngatë njeriu nga syri i keq, magjira a xhinde-
roniteshin tok me hirin nën brambullimën e zjarrit,
ku vezullonin në miniaturë agime fantastike.
 
E zbruhej kjo heshtje nën tendën murmurimë
rifillonin prapë kuvendimet e mbrëmjeve.
Ç’ ishte kjo e ngrohtë, e pashuar brambullimë
buruar si nga dheu në vatrat e këtyre vendeve?
 
Mos vallë qe zëri i ndonjë gjyshi të urtë
që digjej bashkë me zjarrin
dhe nën thinjat e platitura, nën hirin,
me rubinët e prushit fshihte nën themele
këtë rapsodi të mbrëmjes që i ngrohte gjirin?
 
Ç’ ishte ai që në atë tufan- rropamë
frikën dhe errësirën i tërhiqte në shpellat e mitit
sa herë u dogj që ta dëgjonim vallë
dhe tërhiqej vatrës thellë, mbuluar prej hirit?
 
Dhe koha kishte të tjera drita
të tjera këngë mbrëmjet i përtërinin.
Ne u strehuam te zjarri
…zjarri që në njërën dorë mban muzgun,
në tjetrën agimin.
 
Traduzione italiana a cura di  Mimoza Pulaj

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s