Cikël poetik nga Peso Pemza (Emine Maliqi-Zairi)

Cikël poetik nga Peso Pemza (Emine Maliqi-Zairi)
 
 
POEZIA
 
poezia guxon të zbuloj
përmes një trikoje
defektin e brendshëm të lavatriçes
për gojët që fryejnë mbi kutinë e
fizarmonikës
ajo di të flas përmes thumbit që nxjerr kry
nga buzët e këpuctarit
pastaj për minutin e prishur
në sahatin e ortarit
për o- hin e njejtë mashtrues
që lëshojnë gratë dyshekëve
dhe prostitutat trotuarit
ajo guxon ta mar tonin ngushëllues
ashtu siç mer nëna para fëmije
ta kompozoj përmbajtjen e një letre
ose të shkëputet epitaf mbi gurëvarri
por asnjëhere s’guxon të jetë e veshur keq
me petk vorfnije .
 
 
 
ZBULO NJË FE TË RE
 
do ta shpëtosh fytyrën tënde nga rrudhat
nese arrin të bëhesh
po aq kurvë e mirë sa burrat
pra mësohu të prishësh në bark të thatë
duke tymosur një cigare
edhe bletarët kështu i shpëtojnë thumbimit
kur prekin majat e ëmbëlsisë
pi diçka
që t’mos përfundosh e pirë
zbulo një fe të re
që dehjen do ta kishte kusht
nëse e takon dashurinë
bjeri grusht
të jesh e sigurtë
se pushteti i burrave qëndron më gjatë
edhe pse më shumë gërhasin se sa flasin
dhe se ndjenja është argat i keq
që duhet shtypur nën zgjedhen e thoit
si plesht.
 
 
 
PIKAT
 
I emroja të gjithë fustanat e mij
me emra vullkanesh
edhe në rast djegije
ata i fajsoja
edhe për në orën e parë të mësimit
vonoja gjithmonë
përderisa të gjitha pikave që kisha në fytyrë
u thoja mir’mëngjes
në qoftë se ndonjëhere
ndiheni të vetmuar
dhe keni dhjetë minuta kohë
më telefonini
unë e di çka do të thotë
të jesh i vemuar
prej se më ikën të gjitha pikat . .
 
 
 
ILUZION I QETHUR
 
me vjen për të qeshur
kur kujtohem
që e kisha një pjesë të iluzionit të qethur në kokë
sa maje gishti një çarje e qepur
nuk e di në isha gjithmonë njeri
përderisa i ngatërroja burrat muzgjet dhe burgjet
me ngjyra u mësova krejtë vone
për here të parë në kinema
në një film ku flitej për „dashuri“
u binda se burrat shpikën kurvat
dhe ato zbuluan ngjyrat
më pas vallëzoja mbi huqet e mija
të vetmet që ia dolën të më vrisnin
qenë këpucët
është e lehtë për skulptorin për ta bërë një Venus
merr për model një grua që nuk i ka gjinjët në të
njejtën lartësi
ndërsa mua më duhet të marr dhjetë nga ju
për të bërë një përsonazh të vetëm
që mund të më kuptoj
se unë vërtetë kam në të çarë në kokë .
 
 
 
KUJTOHEM NË DUAR
 
për rreth dhjetë sekonda
mendoj për vetën
kur e laj fytyrën në mëngjes
krihem lëmuar
nga valixhja nxjerr listen me rregullat e ditës
në asnjë rresht nuk shkruan
kë ta urrej e kë ta dua
në drekë rrënqethem nga shija e keqe e supës
prej se më ndanë nga gjiri gatuaj
mbrëmjeve e fsheh dashurinë nën këpucë
netëve kujtohem që shiten e kurvat
edhe në qentë endacakë që kudo pshurrin
në duar kujtohem sa here vishem
në gojët sa here zhgënjehem
në sy sa herë lodhem
dhe pyes
çka ndodh kur më zë gjumi
a ndalon gjithçka . .
 
 
VJESHTË
 
mbramë e zuna vjeshtën tuj qa
nën strehë të shpis
e veshun hollë e lagun deri n’palcë
si gru e përdalë
kur e ndjekin nga dhomë e k’naqësisë
kshtu vjen gjithë dergjë e saj
e rrxon secilen fletë e zverdh secilin ftu
bashkë me dorën e ndukjes
kah vjen me turr baltës mbi mu
vjeshta t’verdha kan me ardhë
si kjo
e neve do t´na gjejnë
t´përbaltun
tek falemi krah shoqi-shoit
si fletat kur bien dy nga dy
për mos me ni lëndimin
tuj u mundu
me sy me ndal perendimin . .
 
 
 
MOS MA KUJTO
 
hë lejlek
s’tka ra me dimnu edhe ty si mu
asnjihere vet
je m’su
n’ujna t’omla me i majtë komtë
deri n’kapakë t’gunit
brazdës me ia njeh kokrrat e grunit
kanjushes me i kqyrë t’përbimet e gushës
do t’msohem edhe unë si ti
mes flokëve t’borës
me dal pa u nxi
edhe ti bijë
mos ma kujto
se dita nis e shkurtohet
sa jakë e bardhë
mbi t’zezën e priftit
e netët bijë
mos mi kujto
se nuk di cilën t’a flej
e t’mos zgjohem i zi . . .
 
Kam shumë të pakryera
Arnoj një natë të grisur nga yjet
dhe kujtohem
se thurja e shallit mbeti në shtiza
disa fletë të palexuara të librit
madje edhe lulet dalë boje
mbi trupin e vazos
duhet përtrirë
kam shumë të pakryera
që shtohen si zogj klloçke mes gishtave
për shembull
të gjitha do ti radhis simbas alfabetit
kjo i bie që për zemrën kujdesem kah fundi
vetëm për të fituar
më shumë jetë për tu rrëfyer
përdersa i ngacmoj fijet e dala të mbulojës
që t’mos duket
asgjë e përkryer.
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s