Poezi nga Dijana Toska

Poezi nga Dijana Toska

 

***

E ndiej, e di, si një e një që bajnë dy
në copëza të imëta ka me u nda rrugica
veç edhe një hap me e ba.

Si nëpër qelq të bluar, takash përgjakur 
ta bëj edhe një hap? – E pyes vehten.

Vetëm edhe një?

 

Rruazat e jetës

Një fije liri e mbusha me rruaza
secila e ka shenjën e vet, kuptimin e vet;
një ngjarje e madhe është çdonjëra.

I radhita në një perishane të larme
edhe ca margaritarë në mes rruazash i vura
kalova gishtërinjtë nëpër gurët e quajtur jetë
fillova të lutem duke i numëruar kujtimet dhe dështimet,
ëndrrat dhe premtimet.

M’u dukën shumë, pafundësisht shumë
pastaj m’u dukën pak, shumë pak
vite drite,
që sapo mbërrijnë, parakalojnë
dhe ikin, me ngut.

Shenjërake janë krejt pak,
ca të tjera si bimë kacavarëse që zgjaten
ndër bisht fjalësh.
Me nuanca ylberi e me nijet të dëlirë i spërkata,
secilës i fola sikur zemrës, nga një fjalë të veçantë.

Lëre, nuk dua t’i numëroj vitet, veç i dua në varg
mos të shkapërderdhet kuptimi
sikur rruazat në pe, sikur gjerdani rreth qafe;
një vit, një margaritar.

Kur të bëhem zonjë e rëndë
e sqaqur nga vitet
dijeni, kam me shkëlqye si dielli.

Pe i fortë jeta me rruaza plot
tel kitare që drithëron melodinë e jetës, buzëve të mija.

Shprehi e keqe me i mbajt rruazat në buzë
e me këndue
t’paça dashtë përjetë.

Kur të mbetem pa asnjë trohë frymë
e peri i gjerdanit të më këputet mes dhëmbësh,
rruazat le të rrokullisen teposhtë, derisa t’i përfshijë dielli
e shkëlqimi i tyre, me u bë dritë, përsëri.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s