Melina… /  Poésie de Luan Rama

 

Poésie de Luan Rama

 

Melina…

Enfin, je suis venu Melina

Il m’a fallu vingt ans de route

venir chez toi

Prendre un café au cœur d’Athènes

quartier «Plaka», au «Café Melina»

et puis j’ai monté la route d’Acropole, pour te voir,

là, où tu dors sous le marbre chaud de la Morée ;

Prends cette cigarette Mercuri

lève-toi et fumons ensemble

surgis de ce marbre et danse un «rebetiko»

chantant les «enfants du Pirée », criant «sagapo»,

lève-toi et chante la triste chanson de « Monsieur Antoni »

Qui était heureux que dans ses rêves.

Melina Mercuri, mon sang «émigré» des siècles lointains.

j’aime tes grands yeux comme j’aime la mer

avec le soleil qui plonge et s’éteint sur elle,

toutes les amours de la Grèce sont dans tes yeux

l’écume de la mer Ionienne et de l’Egée

vient et te recouvre jusqu’ici ;

danse ma Melina, danse encore une fois pour moi

tes baisers je l’ai  encore sur mes yeux,

dans mes bras frissonne encore ton étreinte

et tes mains lasses, tes doigts de fée,

qui jadis tenait la lune argentée.

Retourne Melina, déjà il fait minuit,

va chez-toi, fille d’Argolide arvanitas,

Dassin, Hadjidakis t’attendent sous terre,

Va perdu dans ta fumée de cigarette

car l’aube approche et le monde se réveille,

arrête Melina, repars, sinon

je vais te prendre sur mon dos

Aller loin tel le bohème de la légende

dans les mille vents

où des paroles de feu retentiront

«Regardez le vivant qui voyage avec un mort sur son dos… »

 

Melina…

Erdha Melina

njëzet vjet rrugë mu deshën

të vija tek ti në zemër të Athinës,

një kafe piva në lagjen «Plaka», në «Kafenea Melina»

dhe rrugën ngjita nga Akropoli për tek ti

atje ku flije nën mermerin e nxehtë të Moresë.

Merre këtë cigare Mërkuri,

çohu dhe ndize si njëherë

ngjitu në këtë trapez të mermertë dhe kërce një «rebetiko»

duke kujtuar «djemtë e Pireut» dhe klithur një «sagapo»,

çou dhe këndo këngën e trishtë të “qirja Andonit”,

që ishte i lumtur veç në ëndërr,

Melina Mërkuri, gjaku im i shprishur Melina,

 i dua sytë e tu të mëdhenj siç dua detin

dhe diellin që bie e shuhet në të,

gjithë dashuritë e Greqisë janë në sytë e tu

dhe shkuma e Jonit dhe e Egjeut që vjen e të mbulon këtu,

Kërce Melina ime, kërce dhe njëherë për mua,

se të puthurën tënde ende e kam në faqe

dhe në krahë përqafimin tënd,

gishtërinjtë e hollë dhe duart e tua të lodhura

që dikur mbanin në drithërimë një hënë të argjendë.

Shko tani Melina se u bë vonë,

shko ti vajzë e Argolidhës arvanitase

Dasin dhe Haxhidhakis të presin atje nën dhé,

shko ashtu përhumbur në tymin e cigares

se agimi po afron dhe bota do të zgjohet,

shko se ndryshe do të marr dhe do të mbart mbi vete

të shkoj si bohemi i legjendës nëpër erë

ku ca fjalë të prushta do jehojnë:

një i gjallë udhëton me një të vdekur…

Athinë, 29 korrik 2013

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s