Dark night (Donkere nacht) / Poem by Hannie Rouweler

 
Poem by Hannie Rouweler
 
Dark night
 
Such a night that falls heavily
by its shady shadow play
invisible to the outside world
except for the edge at the top of a curtain track,
behind a clock that moves pointers
to a time
I no longer understand, so far from me,
as far as you are in a foreign land
unreachable for mine.
Such a night where distance is felt
like lead, immovable to change, dead
and lifeless as silence can be
that sometimes haunts you in the middle of the night,
cruel trail wayang from the past surfaced,
the rules have long since been broken
figures disappeard
while I want you back and don’t give way to old
lost wrecks stranded
on dry bottoms of memories.
So I search further in the open air,
sky hangs heavy over the rooftops along an illuminated street
and the rabbits on the terrace motionless
keeping an eye on everything, even the brown slugs
crawling slowly along a path to the fence,
sometimes I sweep them on a dustpan
for the nearby public lawn.
That’s how you save your thoughts, that’s how you long for a bed
shared like it was yesterday. And like the days before.
 
 
Donkere nacht
 
Zo’n nacht die zwaar valt
door zijn schaduw schimmenspel
onzichtbaar voor de buitenwereld
behalve de rand bovenaan een gordijnenrails,
achter een klok die wijzers voortbeweegt
naar een tijd
die ik niet meer versta, zo ver van mij vandaan,
zo ver als jij bent in een vreemd land
onbereikbaar voor het mijne.
Zo’n nacht waarbij de afstand wordt gevoeld
als lood, onwrikbaar voor verandering, zo dood
en levenloos als de stilte kan zijn
die je soms achtervolgt middenin de nacht,
wreed spoor wajang uit het verleden opgedoken,
de regels zijn allang verbroken
de figuren zoekgeraakt
terwijl ik je terug wil en niet wijk voor oude verloren
wrakken gestrand
op de droge bodem van herinneringen.
Dus zoek ik verder in de buitenlucht,
de lucht hangt zwaar boven de daken langs een verlichte straat
en op het terras roerloos de konijnen
die alles in het oog houden, zelfs de bruine naaktslakken
die over een pad traag naar de omheining kruipen
en ik soms met stoffer en blik opveeg
voor het nabij liggende openbaar grasveld.
Zo red je je gedachten, zo verlang je terug naar een bed
gedeeld zoals het gisteren was. En de dagen ervoor.
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s