Poezi nga Eva Petropoylou- Lianoy / Solli në shqip Vasil Çuklla

 
Poezi nga Eva Petropoylou- Lianoy
 
 
Deti
 
Detit
T’ia thuash, trishtin
Edhe gëzimin, ujrave të njelmët…
 
Si zanë mirësie
Do të të dëgjojë.
Korale do të thurë edhe guaska
Kurorë feste, me to, do të ndërtojë
 
Edhe brengën, do t’a marrë larg
Humbellave ta fshehë, në tejhon!
 
Por lutjen
Do t’ju a sjellë
Me shkulmet
E valës, tek rendjes vrapon
 
Ti, fol me detin
Si të ish, i yti njeri
Do t’ju marrë, gëzime dhe brenga
 
Do t’i shtegëtojë
Dhe si dëshira, të një fëmije të vogël
Do t’i realizojë.
 
Pranë jush do të sjellë, fytyra të dashura
Sekrete, do të mbulojë…
 
Duaje detin!
Ka vetinë, të bëjë fëmijët
Burra
Të mësojnë, pergjegjësisë mos i druhen
Familien të adhurojnë!
 
Por, respektoje detin
Më shumë, nga vetë jeta
Se, kur tërbohet
Anije kthen, së prapthi
Aherë
Vetëm, Shënjt – Maria, mund të na qetojë!
 
Më mirë, detin, të kem puthje
Të më falë
Të vazhdoj…
Dhe ai, ëmbëlisht të këndojë
Çdo valeje, veshur në të bardha, që bregut afron!
 
T’i flasësh detit!
Asnjëherë
S’ke për të ndjerë vetmi.
Di ai, ç’është brenga
Njeri është, i pazë
Por, interesohet
Edhe gjithshka di për ty!
 
Se, koha kthehet pas
Gjithë plagët do të mbyllen
E mira do të vijë…
Njerëzit do të dashurohen
Kur anija, steresë, do të mbërijë!
 
 
Θάλασσα
 
Θάλασσα
Να λες τον πόνο σου
Και τη χαρά σου στο αλμυρό νερό..
 
Σαν νεράιδα της καλοτυχιας
Θα σε ακούσει
Θα πλέξει κοράλλια κι όστρακα
Στεφάνι γιορτινό θα φτιάξει
 
Και τον πόνο θα τον πάρει μακρυά
Στην άβυσσο
 
Μα την ευχή
Θα σου την φέρει
Με αφρούς
Και κύματα γοργά
 
Να μιλάς στη θάλασσα
Σαν να ανθρώπος δικό σου
Θα πάρει λύπες και Χάρες
 
Θα τις ταξιδέψει
Και σαν μικρού παιδιού επιθυμίες
Θα τις πραγματοποιήσει
 
Θα φέρει κοντά σου αγαπημένα πρόσωπα
Θα κρύψει μυστικά
 
Να την αγαπάς τη θάλασσα
Εχει ικανότητα να κάνει τα παιδιά,
Αντρές
Να μάθουν να μη φοβούνται την ευθύνη
Να τη νοιάζονται την οικογένειά
 
Αλλά να τη σέβεσαι τη θάλασσα
Πιο πολύ από τη ζωή σου
Γιατι όταν πεισμωσει
Καράβι γυρνάει ανάποδα
Και τότες
Μόνο Η Παναγία μπορεί να μας λυτρώσει
 
Καλύτερα να χω φίλη τη θάλασσα…
Να με σχωραει
Να προχωράω
Και εκείνη
Μελωδικά να τραγουδαει
Σε κάθε άσπρο ντυμένο κύμα που σκάει στην προβλήτα…
 
Να της μιλάς της θάλασσας
Ποτε σου
Δε θα είσαι μόνη
Ξέρει αυτή από καυμους
Άνθρωπος είναι χωρίς φωνή
Μα νοιάζεται
Και ξέρει
 
Οτι ο χρόνος γυρνάει
Κι όλες οι πληγές θα κλείσουν
Το καλό θα έρθει
Και οι άνθρωποι θα αγαπηθούν
Οταν το καράβι φτάσει στη στεριά.
 
 
Dielli
 
Tek, jatakut shkoja, të tejmbushur lule
Të mbështetem, së paku, kërkova…
Prehrit të një dielli zeshkan.
Prej hedonisë, nuk u përvëlova
Por, shpresën e mbështeta tokës, në dy gram!
 
 
ΗΛΙΟΣ
 
Πηγαίνοντας σε ένα στρώμα γιομάτο από λουλούδια
Αποκούμπι γύρεψα,
Στην αγκάλη ενός μαυριδερού ήλιου
Δεν αποκάηκα από ηδονή
Μα την ελπίδα γύρεψα σε δυο δράμια χώμα.
 
©®Εύα Πετροπουλου Λιανού
 
 
 

Solli në shqip Vasil Çuklla

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s