NETËT E FRIKSHME
Nga Ramiz Kuqi
Era e ftohtë të binte mbi gjoks.Rrugës , në të dyja anët, gurët ishin shpërndarë, disa të vegjël e disa si më të mëdhenj. Shoferi i kombit, një djalë rreth të njëzet e tetat, flokëkaçurrela përpiqej të ikte nëpër udhën lakore që të mos i dëmtonte gomat e reja , të cilat sapo i kishte vënë për stinën e dimrit.Biseda rodhi me një shkas.
-Je ende në punë?- e pyeti A.
-Jo,-i tha . Jemi në pushim. Punoj në një agjension kamionësh.Punë e rëndë, e gjatë. Shpesh edhe nga dhjetë orë në ditë.Madje, punëdhënësi është një njeri që na përbuz.Të gjithëve, pa përjashtim.Pagën mujore nuk ia jep me kohë.Edhe ato pak euro që na i jep, na i hedh jo të tërën. Po qindarka -qindarka.Më është dashur ta thërras disa herë në telefon.Shpesh edhe nuk na përgjigjet. E fik telefonin. Nëse mundem, kur të zbardh pranvera e të mbushën malet me lule, do të kërkoj punë tjetër. Po pata fat.
Pak para se të binte muzgu, ai zbriti në rrugë, në stacionin e fundit. Para tij zbritën edhe disa udhëtarë tjerë, kush më herët e kush më vonë.Secili mbante nga një najllon në dorë.
A. eci shkujdesur deri te dera e hyrjes së oborrit të tij. Atje ai kishte kaluar tërë verën.Sa herë largohej, për ndonjë punë, sërish e merrte malli. Madje ngjitej tërë dashuri atje..Ndoshta kishte diçka nga e kaluara e largët. Një fëmijëri e rëndë, por edhe e ngrohtë. Një oborr me zogj .Zhurmonte nata deri vonë.Me blegërimë delesh, lehje qensh. Po sot? Asnjë zhurmë . Të vret vetmia kudo !
Kur u fut në oborr, lëshoi sytë nga Kepi i madh.Një copë diell ishte varur në gjysmën e tij dhe i krijoi atij një ndjenjë të çuditshme. Një Kep edhe këtu i ndarë nga dielli. Poshtë, në fund të tij, shtrihej hija ngyrë hiri.
Hyri në shtëpi. Puna e parë që bëri A. ishin lulet dhe dy trungje me limona, të cilat ai me Nimen, para se të ikte për vendin e fjordeve, i kishin vendosur në katin e dytë, përballë diellit. Shumë gjethe të vjetra ishin tharë nëpër degë dhe shumë të reja kishin nisur ta gjelbëronin trungun e tyre. Vuri dorën mbi dy limona dhe i mbetën në dorë..sikur donin të thonin se jemi pjekur. Ai mori, zbriti nëpër shkallë të drurit, i vuri mbi tavolinë, i fotografoi dhe ia përcolli Nimes, e cila po hynte në muajin e dytë që kur ishte larguar për të vizituar nipat e mbesat atje.Ngafotot që ia dërgonte, dukej se ishte përtrirë.
Po ajo hije nën Kepin e madh dhe një copë diell në maje. sikur ia ringjalli pamjen e murit të një qyteti që po ndahej ngadalë.Jo për të bërë ndonjë krahasim, por në imagjinatën e tij dukej çuditërisht ashtu.E Kepi i madh rri me shekuj në të njëjtin vend, me të njëjtit gurë e shkëmbinj rrethuar me drunj, të gjatë e të hollë.
Natë e ftohtë. Diell i ftohtë. Dashuri e ftohtë. Atdhe i ftohtë.Të gjitha këto pyetje i lëvrinin nëpër mendje A. atë mbrëmje , në një ambient të qetë, me erë e fërfëllizë në oborrin e boshatisur.. Disa fluska të holla përhapeshin nëpër qiell..Era i barte përtej mureve, si ëndrrat e tij .
Një muzikë e lehtë,me kitarë përcillej në ekranin televiziv. Një politikan rrahagjoks..Do ta shëmbin murin. Janë ditë e orë, minuta. Po matanë murit nuk dëgjohet kjo gjuhë..atje muri vazhdon të ndërtohet. Inaugurime nga armiqtë, të cilët hyjnë nëpër udhë lakore, si të jenë në shtëpinë e tyre. E nuk harrojnë të thonë : ” Kosova është Serbi !”.
A. merr ca drunj dhe i fut në stufë. Kishte të ftohtë,Një e ftohtë dhjetori e paparë ndonjëherë. Stinë të çuditshme këto. Bimë e dreqit po lulëzon në tokën e gjakut. Nga të njlëjtit vrasës.!
Buzëqeshje e ngrirë. Në prag të festës së motmotit..netët vijnë të frikshme.
15.12.2016



























Leave a Reply