HËNA E BËRË ME DORË / Poezi nga Liliana Shkodrani Baçi

Poezi nga Liliana Shkodrani Baçi
 
 
HËNA E BËRË ME DORË
 
Lili kur kohën s’mbush me dhembje të virgjër, në mëndje i vijnë marifete të larmishme,
Bëhet binjake e të ikurve, drojtjes, vlagën e përzënë, saqë vështron në qosh të lëmit,
e ditën nuk bruan më. Po të jetë akoma në këmbë noton në dallgët e hiçit pa ditur si të dalë.
Mërzitja e josh deri në palcë.
Shtanget Lili.
Pikërisht në k’ të moment vendos më të mos ndjekë pjesmarrjen në errësirën e kompletuar,
dremitjet zbraps, dëshirave u hedh shark guximi.
Do kujtojë Lili,  si relike hënën e atij muzgu kur ballin i drejton,
një fishkëllimë tingëllimi, refren i qullur oshëtues i kulmit të zjarrit,  mbi drojtjet, binjakëzimin, vlagëve, e sidomos i harrimit në një qosh.
Kështu i çorri Lili koren plagëve, para se të pinte në burimin e afërm.
Ngjan me rezyme e botës së shkathët.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s