Yes it’s really true ( Ja het is echt waar) / Poem by Hannie Rouweler

Poem by Hannie Rouweler
 
Yes it’s really true
 
I know that it will start to itch again. I
hold back. I am not that far yet. Preferably
I would like to take the ladle for my back.
But that’s not how it really started. Before the clock tower
bells rang twelve o’clock. I certainly heard that.
It was difficult to start. The fatigue
struck in all corners of the rooms. Too much having
done, too much thought, too much travelled, too much
spoken and in the evening flashlights on the road.
 
Slowly found a wire. I loved it
held it firmly. Yes, it’s really true. I wanted to leave,
see my grandchildren, bring them a night kiss. So I
went by bike. Along the hairdresser. I look like
Cleopatra – I have said – I am not at all jealous
of women. My hair of all times, straight cut
and approved in the shop windows I passed.
Kisses handed out and cuddled and kissed again
and then back home again. Hamster and cats
 
in the living room. Give food. Tired again. To bed and
jitters that I got up. Only bites and red spots on
my hands. Bedbugs, I looked it up, seen pictures,
oh no, that’s not it. Not so many spots together.
Light on, flashlight, checked sheets and of course
saw nothing. Just thought about you. Maybe you’ve
something special too. Do cut off a piece somewhere.
It looks good on you. Let mirrors answer. Look straight
ahead of you. Stars fall on your bed in corner of eyes.
 
 
 
Ja het is echt waar
 
Ik weet dat het weer gaat kriebelen. Ik
houd me in. Zover ben ik nog lang niet. Liefst
zou ik de pollepel pakken voor mijn rug.
Maar zo begon het echt niet. Voordat de torenklok
buiten twaalf uur sloeg. Die heb ik zeker gehoord.
Het was lastig om te beginnen. De vermoeidheid
sloeg toe in alle hoeken van de kamers. Teveel
gedaan, teveel gedacht, teveel gereisd, teveel
gesproken en ’s avonds flitsen op de weg.
 
Langzaam een draad teruggevonden. Ik hield hem
stevig vast. Ja, het is echt waar. Ik wilde weg, mijn
kleinkinderen zien, een nachtkus langsbrengen. Dus
op de fiets. Langs de kapper, afgestapt. Ik lijk op
Cleopatra – heb ik nog gezegd – ik ben op geen enkele
vrouw jaloers. Mijn haar van alle tijden, recht geknipt
en goedgekeurd in de etalages die ik voorbij kwam.
Zoenen uitgedeeld en geknuffeld en nog eens zoenen
en dan weer terug naar huis. Hamster en katten
 
in de woonkamer. Eten geven. Weer moe. Naar bed en kriebels
dat ik opstond. Alleen maar beten en rode vlekjes op
mijn handen. Bedwantsen opgezocht, plaatjes ervan gezien,
oh nee, dat is het echt niet. Niet zoveel vlekjes bij elkaar.
Licht aan, zaklantaarn erbij, lakens nagekeken en natuurlijk
niets gezien. Nog even aan jou gedacht. Misschien heb jij
ook iets bijzonders. Knip toch ook eens ergens een stuk
vanaf. Het staat je goed. Laat spiegels antwoorden. Kijk recht
voor je uit. In alle ooghoeken vallen sterren op jouw bed.
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s