Unë dhe vetmia ime në vetën e dytë / Poezi nga Valbona Kaimi

Poezi nga Valbona Kaimi
 
 
Unë dhe vetmia ime në vetën e dytë
 
Shoh vetminë
si miken më besnike
imagjinaren
shoqëri në vetë të dytë…
 
Në muzgjet pagoja,
në udhëtime eterniti.
Endem me të
brenda vetes…
 
Dikush, troket derën time
paftuar
një kalimtar i rastit
servir çlirimesh
copëza historie,
pjesë të mbetura, të patreguara
zbrazur, lehtësuar
Largohet në portën e lirë …
 
Sërish
Ti dhe unë mbetemi tok
të lidhura pazgjidhmërisht
 
Rreth meje plot njerëz, plot
Unë, e padukshmja
sillem rreth tyre
në udhë që s’ të çojnë
askund..
 
Rinis rrugëtimin
rreth vetes
të vetmin të vërtetë,
të parin dhe të fundit udhë
Unx dhe ti vetmia ime
në vetën e dyë !
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s