Poezi nga Zhaneta Barxhaj

Poezi nga Zhaneta Barxhaj

 

***

Më vdiq Atdheu,
siç di të vdesi ai dhjetorëve të ftohtë.
Bashkë me ngricat e para iku,
u zhduk mjegullës harruar.

Më vdiq Atdheu,
këtij shekulli të vrerosur.
Me shpirtëra të fikur shprese,
dha frymën e mekur.

Më vdiq në duar,
askush nuk e ndihmoi.
As ti udhëtar i huaj që e pe shtrirë,
as biri që lindi…

Në mort, shamizezë po shkoj.
T’i mbyll sytë e bukur të këtij shekulli që iku,
Me shpresë që shekulli tjetër, ta gjej të përtëritur…

Por sot, kam hap dyert e mortit.
Na vdiq Atdheu
dhe nuk e ndihmuam dot…

 

***

Mbërthyer pas hekurave të qiellit,
të kërkoj mes reve fshehur.
Nuk di në ekziston,
apo zoti ende s’të ka krijuar,
por, unë vazhdoj të të kërkoj.

Eci pa u lodhur,
mes shkapetjeve të akullit,
duke kërkuar xixa zjarri.
Eci dhe të kërkoj ty.
Ty, që nuk ma pshehrëtin shpirtin…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s