Leoreta Xhaferi (Albania)

 
Leoreta Xhaferi (Albania)
 
Leoreta Xhaferi was born in Pogradec, Albania. After she finished her studies for early childhood education at the university “Fan S. Noli” in Korça, she completed a master for language-literature and two years of Political Science at “Political Academy of Tirana” earning the title “Political elite”. Short stories and poetry are the most popular genre for this author. Through the diversity of life and the mentality in her creations she manages to be a fierce social voice, almost rebellious, defending woman’s rights and promoting woman’s social emancipation. The most evident stream of her poetry is the free structure and laconicism of a coherent spirit. It shows the perpetual reality, reminiscent occurrences, as well as her artistic spirit. All of these, raise her poetry and place it at the center of postmodern universality.
Leoreta is the author of the poetry book “ Dhe vjen një ditë” ( One day is coming) and “Materie inorganike” ( Inorganic matters) .
Her active life as an author, comes to the reader through essays, opinions, psychosocial analyses and literature. All of these have been published on various media and literature channels, showcasing her unique voice, as well as providing recognition for her intellectual contributions.
She has participated in different poetry readings, drama theatre, sang with different groups inside and out of the country. She worships freedom and knowledge and loves the arts in general.
She works as a teacher in the suburbs of Korça and in her free time she acts as an editor. She is preparing her next book as well.
“ I am the humble one in front of values and virtues but without a doubt I am the rebel in front of vanity” – the author.
 
 
***
 
Leoreta Xhaferi ka lindur në qytetin e Pogradecit. Pas përfundimit të studimeve në Universitetin Fan S. Noli Korçë, fakulteti Mësuesi, dega Cikël i Ulët, ajo kreu dhe u diplomua më pas për master Gjuhë-Letërsi dhe dy vjet shkenca politike tek Akademia Politike Tiranë, duke marrë titullin “Elitë politike”. Poezia dhe proza e shkurtër janë baza letrare e kësaj autore, e cila përmes larmisë jetë dhe botkuptimit të krijuar, arrin të bëhet një zë i mprehtë shqoqëror, gati rrebel për mbrojtjen e të drejtave të gruas dhe emancipimit të saj shoqëror. Tedenca që ndeshet më së shumti, kryesisht tek poezia, e cila vjen si strukturë e lirë dhe lakonozëm i një shpirti koherent, nxjerr në pah realitetin përjetues, reminishencat që e shoqërojnë , por dhe frymën asketike, që e ringre dhe e vendos në qendër të gjithë universalizmit postmodern.
Është autore e vëllimeve poetike: “Dhe vjen një ditë” dhe “Materie inorganike”.
Jeta aktive e autores përcillet në formë esesh, opinione dhe analiza psikosociale por dhe shkrime letrare, të cilat kanë gjetur pasqyrim si ne medien e shkruar ashtu dhe në portalet letrare, duke e indetifikuar si një zë të veçantë, por dhe e vlerësuar për kontributin intelektual që posedon. Ka marrë pjesë në recitale të ndryshme si interpretuese në poezi, ka luajtur role në drama dhe ka kënduar me grupe të ndryshme të muzikes popullore brenda dhe jashtë vendit. Mbi gjithçka adhuron lirinë dhe dijen, dashuria e saj është arti në përgjithësi. Aktualisht ajo punon si mësuese në rrethinat e Korçes dhe kohën tjetër ia kushton fushës së editimit, por përgatitet gjithashtu edhe për botimet e radhës.
 
” Jam e përulura para vlerave dhe virtyteve të larta, por pa dyshim një kundërshtare rrebele përballë antivlerave” – autorja
 
 
 
In my mother’s place
 
You didn’t sleep this night too
I am the guard of your night, looking through the darkness
To find who’ve killed your sleep for so long
Did I tell you that I’ve discovered the first killer? It was me…
I fully condemned myself with all kinds of punishments, except death…
“All humans vanish when the time comes,
overcome the wickedness, my dear and survive”
I was just a child when you told me this.
for many reasons I learned early how to fake my happiness in front of you.
What is going on my dear mother, why aren’t you sleeping?
then I try to put my feet into your shoes, and start thinking about my children
There were no more questions left.
I figured out why you weren’t sleeping.
 
 
Në vend të nënës
 
Dhe këtë mbrëmje nuk fjete
Unë roja i natës tënde territ kërkoj kush gjumin tënd prej kohësh vret
Të kam treguar se zbulova të parin vrasës? Jam unë …..
Vetes ja kam dhënë të gjitha ndëshkimet, veç atë të vdekjes, jo.
Njeriu fiket kur i vjen koha, mbi ligësinë bijë, mbijeto. Fëmijë kam qënë kur më the.
Për shumë arsye qysh herët mësova para teje e lumtur të shtirem.
Çfarë ke moj nënë që nuk fle?
Kur veten pashë në vendin tënd, tek bijtë e mi mendimi sa shkoi
Nuk mbeti pyetje pa përgjigje.
Mësova nënë pse gjumë s’ke.
 
 
 
I am leaving…
 
I am leaving,
dragging my feet
there is nothing left for me here, no reason to stay
Abandoned,
I’m going as far away as possible
from everything that is mercilessly, exasperatingly, torturing me.
Sorrow, like a noose around my neck is choking me.
I run way, on piles of rubble, submerged in the well of sorrow,
Forgotten, like a lonely passenger, saddled on the getaway…
I am hearing notes of music,
the tune of songs we used to sing together, simultaneously with one voice
whereas now we have become two separate, distant voices.
My sacrifices have been drained and I am leaving in pain
like an elongated shadow on the empty streets
Far, so far away, but not to the grave
With regrets, do not search for me
I will never come back to you
I am leaving, innocent
The wounds are painful and heavy
Together with my sacrifice drained of substance,
That you never tried to recognise
I am leaving, in my train
Although I may already be late.
 
 
Po iki…
 
Po iki me këmbët tërhequr zvarrë,
këtu asgjë nuk më ka mbetur, nuk kam pse rri.
Braktisur, po shkoj sa më larg gjithçkaje, që pa mëshirë mundimshëm më torturon. Trishtimi si lak në grykë frymën po ma merr.
Mbi grumbuj gërmadhash nxitoj, fundosur në puset e pikëllimit, e harruar, si një pasagjer i vetmuar, hipur mbi largimin. Dëgjoj, nota këngësh që dikur bashkë kemi kënduar në një zë, në një kohë dhe sot dy zëra të largët kemi mbetur.
Dhimbshëm po iki me sakrificat shteruar,
si hije stërgjatur rrugëve në zbrazëti.
Larg, shumë larg, por jo deri në varr.
Penduar mos më kërko,
s’do të kthehem kurrë.
Po iki, e pafajshme,
brengat rëndojnë në shpirt,
bashkë me sakrificën time, tashmë të shterur, që ti s’u përpoqe ta njohësh asnjëherë.
Po iki….me trenin tim,
ndonëse të vonuar…..
 
 

Translated into English by Merita Paparisto

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s