Rudina Çupi (Albania)

 
Rudina Çupi (Albania)
 
Rudina Çupi is an Albanian writer. She has studied Albanian Language and Literature at the University of Tirana. Her artistic activity includes four poetry books: “© All rights reserved” (2015); “®”(2010); Shkopsitje / “Unbuttoning” (2006); and “Don’t remember me the death” (1993). Rudina is the author and translator of several children’s books too and didactic book. For several media she writes critical writing, journalistic articles, interviews etc. and she love to organize reading activities with children. She worked in some main Publishing Houses.
 
 
IS FREEDOM A SHAME?
 
The first impression of being free
I confused it for shame,
It was like an adult wearing nothing
feeling like the air sticks to them
 
There is an ease
When you start to undress from the body
The heavy things that tie you in place
Let’s say when you undress yourself from homeland,
Leave it on the shore and go for a swim in the sea…
If you long for it upon arriving on the other shore
Look to your left arm, the scar of smallpox vaccine
And believe that it is with you
 
When you undress from your body, religion
Look the mauve mark made from elastic on your skin
That seems engraved as a screw
And be surprised why the mark that lies below your navel
Somewhere between the place you were attached to your mother
And the place where attach to the person you sleep with,
 
Your skin is going to tremble
And you will feel the fear
that the membrane that contains the cloves
tore one day and from a seed you become a plant
with roots, mostly
oh, it is the moralist army of the hair!
just shave them all!
 
Be afraid when you learn that freedom is solitude.
 
 
A ËSHTË SI TURPI LIRIA?
 
Përshtypja e parë e të qenët e lirë
më ngatërrohej pak me turpin,
ishte si ndjesia e të rriturit që rri lakuriq
e i duket se ajri ngjit.
 
Ndjen çlehtësi
kur fillon të zhveshësh nga trupi
sende të rënda që të lidhin pas vendit,
për shembull, kur zhvesh atdheun,
e lë si rrobë përdhe e futesh në det…
Nëse të merr malli për të, kur të mbërrish në tjetër breg,
shih në krahun e majtë shenjën e vaksinës së lisë
dhe mendo se me vete e ke.
 
Kur të zhveshësh nga trupi fenë
vërej në lëkurë shenjat mavi të llastikut
që duken të gdhendura, si vidë
dhe çuditu pse shenja është nën kërthizë:
diku mes vendit ku ke qenë lidhur me nënën
dhe vendit ku lidhesh me atë që fle.
 
Një e dridhur do të kalojë në lëkurë
e do të ndiesh frikë
se mos mbështjella që t’i mban puthitur thelpinjtë
çahet ndonjë ditë e nga farë bëhesh bimë
me rrënjë, kryesisht.
Oh, është ushtria e qimeve moralistë!
Thjesht futi një brisk.
 
Friku, kur të mësosh se liria është vetmi.
 
 
FAIRY TALES – POLITICS DRESSED IN FUR
 
You have matured when you learn
That butterflies cannot be eaten. Nor fairy tales.
 
The theory is crafted in the wet, like mud.
The fairy tales:
– Dress you in red- the color that arouses the beasts
– Give you a basket with food- the device of enslaving
– Send you ALONE in the forest- to the house of wolf and lies
 
The theory continues one-by-one, as the bread crumbs marking the road…
 
In school:
History, this fairy tale for adults, conveys that politics is the same.
Don’t they, as with red riding hood
– put a rifle in the hands of the soldier,
– equipment, in the hands of laborer,
and release them in the forest of time and darkness.
 
The History tries to convince us
That nations found their way following the stars
But we know that nations have followed the bread crumbs.
 
The fairy tales – politics dressed in fur
The politics – wolf dressed as granny
 
 
PËRRALLAT – POLITIKË ME PELUSH
 
“Rritesh kur mëson se fluturat nuk hahen”. As përrallat.
 
Teoria përpunon në të njomë, si baltën.
Përrallat:
– të veshin me të kuqe – ngjyrën që ngreh bishat;
– të japin një shportë me bukë – mjeti që robëron;
– të nisin VETËM në pyll – në shtëpinë e ujkut dhe gënjeshtrës.
 
Teoria vazhdon pikë-pikë, si thërrimet për të gjetur rrugën…
 
Në shkollë:
Historia, kjo përrallë e të rriturve, rrëfen se dhe politika është njësoj.
A nuk i vënë si Kësulëkuqes edhe
– ushtarit pushkën në dorë,
– punëtorit veglat e punës
dhe i lëshojnë në pyllin e kohës dhe errësirës.
 
Historia përpiqet të na bindë
se popujt e kanë gjetur rrugën duke ndjekur yjet
por ne e dimë se popujt kanë ndjekur thërrimet.
 
Përrallat – politikë e veshur me pelush.
Historia – ujk i veshur si gjyshe.
 
 
THE UNPRONOUNCED STORY
 
You whisper as curtains in the wind
I wear you in threesome form
(because the third part tells the story)
I claim that there is only one way to get out of reality:
Dipping my tongue in the history:
In her dark polished fragrant tongue
In order to hear from inside the trembling words
That are holding on palate like bats without eyes
Echoing as they get out in-between kisses
Wet wings and skin
They get into the obscene mouth that lies between legs
Dip into palate wet and dew
In this only dwelling place
That you have been using as an altar
In the withered mouth like poisoned Juliet
In front of whom you are kneeling
like Romeo, praying for mercy
And then with your pen dipped in desire
Have committed in writing, sins and lunacy
Biting the hearts in my mouth with greed
And there on the wound’s lips as petal
You ejaculated balm and nectarine
You, yourself are crushed, contrite, pale, covered in white
You never saw the withered being swelled and alive
But just remained there like a suicided Shakespeare
 
 
HISTORI E PASHQIPTUESHME
 
Me pëshpërimë, si perdet në erë
te veshi në formë treshi (se të tretët rrëfejnë)
të them se ka veç një mënyrë të dal prej realitetit:
ta ngjyej gjuhën në histori;
në gjuhën e saj të errët, të lustruar, erëmirë
për t’ia dëgjuar nga brenda fjalët që i dridhen
e kapen pas qiellzës si lakuriqë nate pa sy,
jehojnë teksa dalin mes të puthurave
krahëlagur e lëkurorë,
për t’u futur në gojën e pahijshme që rri ndër këmbë
me qiellzë të thellë, bërë qull e vesë,
në atë të vetme banesë
që ti e ke përdorur për meshë,
në gojën e vyshkur si e helmëta Zhulietë
para së cilës je ulur në gjunjë
e je lutur si Romeo për mëshirë
e pastaj me lapsin tënd të ngjyer në dëshirë
ke kryer me shkrim mëkate e marrëzi
duke më therur në zemër t’gojës me babëzi
dhe aty, mbi buzët e plagës si petal
ke derdhur melhem e nektar
e vetë je dergjur i penduar, meit, mbuluar në të bardhë
e vyshkjen teksa gjallërohej e gufohej s’e ke parë,
ke mbetur si një Shekspir i vetëvrarë.
 
 

Translated into English by Merita Paparisto

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s