A CACOPHONY OF THOUGHT / Harrie Buiting based on a stanza of a poem by Hannie Rouweler

 
 Hannie Rouweler
 
 
A CACOPHONY OF THOUGHT
Harrie Buiting (physicist)
 
What exists but cannot be expressed in formulas is essential.
Is matter necessary to express itself?
 
When matter disintegrates is meaning deprived of its expressive ability or does meaning also dissolve?
 
Matter is the carrier but does not determine the meaning. Otherwise meaning would be computable.
 
Matter encompasses more than matter can contain. Born out of nothing.
 
The living source. The baptism.
 
Hashamajim, heaven in Hebrew, literally means: Wherever there is water.
 
Baptism in a well is an ultimate picture of life. The flickering light of a fluorescent tube that fails is filled with a desperate cry.
The calling continues. And inevitably finds a new expression.
 
(poem: About a lamp, HR)
 
“There is always more than just that
There is always more than just that, the vulnerable feeling parallel
that the mind should not fail too often.
We know all numbers, the divisibility, and sometimes something is
only matter, it has to prove itself over and over
otherwise invalidated, dated, consumed and subcontracted
to all uncertainty, suffering, the fate that strikes, irreversible.”
 
(HR)
 
A quest is a circle around the source, then closer, then further away, but it is not possible to get lost in it.
A return to the source is like seeing the face of God.
“Those that go thither and return not.” But this is also belied in Heer Halewijn.
 
(Harrie Buiting based on a stanza of a poem by Hannie Rouweler)
 
 
 
EEN KAKOFONIE VAN GEDACHTEN
Harrie Buiting (natuurkundige met interesse in filosofie, theologie)
 
Wat bestaat, maar niet in formules kan worden uitgedrukt is wezenlijk.
Is materie noodzakelijk om tot uitdrukking te komen?
 
Als materie desintegreert is de betekenis dan beroofd van z’n uitdrukkingsmogelijkheid of lost betekenis dan ook op?
 
Materie is de drager maar bepaalt de betekenis niet. Anders zou betekenis berekenbaar zijn.
 
Materie omvat meer dan materie kan bevatten. Uit het niets ontstaan.
 
De levende bron. De doop.
 
Hashamajim, de hemel in het Hebreeuws, betekent letterlijk: Daar waarvoor geldt dat er water is.
 
De doop in een bron is een ultiem beeld van leven. Het flikkerende licht van een tl-buis die het begeeft, wordt gevuld met een wanhopig roepen.
Het roepen blijft. En vindt onafwendbaar een nieuwe uitdrukking.
 
(gedicht: Over een lamp, HR)
 
“Er is altijd meer dan dat alleen
Er is altijd meer dan dat alleen, het kwetsbare gevoel parallel
dat het verstand ook weer niet te vaak in de steek moet laten.
We kennen alle getallen, de deelbaarheid, en soms is iets
slechts materie, het moet zichzelf steeds opnieuw bewijzen
anders ongeldig verklaard, gedateerd, verbruikt en uitbesteed
aan al het ongewisse, leed, het lot dat toeslaat, onomkeerbaar.”
 
(HR)
 
Een zoektocht is een cirkelen rondom de bron, dan weer dichterbij, dan weer verderaf, maar het is niet mogelijk erin op te gaan.
Een terugkeer naar de bron is als het zien van het aangezicht van God.
‘Die derwaarts gaan en keren niet.’ Maar ook in Heer Halewijn wordt dit gelogenstraft.
 
(Harrie Buiting naar aanleiding van een strofe van een gedicht van Hannie Rouweler)
 
About a lamp in the inner hallway
 
It’s evening now and I’ve been busy today
with a lamp,
a fluorescent tube in the hallway about to go out
still has the strength in its last breaths
to flicker and with irregular rays of light
covers the counter through a small window,
in the corner of my eye I feel the rattling light burning
like an unwanted guest who has no intention of going home.
 
How many messages should a person send
to be heard, to be understood in his stammering words.
I can’t change that lamp myself,
I live in a complex with a technical service that takes care of that.
Meanwhile mist has descended on the street, lanterns
contain a halo of rays of light forcefully guarding the night.
 
 
Over een lamp op de binnengang
 
Het is nu avond en ik heb me bezig gehouden vandaag
met een lamp,
een tl buis op de gang die op het punt staat te doven
in zijn laatste ademtochten nog de kracht heeft
te flakkeren en met onregelmatige lichtstralen
het aanrecht bedekt door een klein raam,
in mijn ene ooghoek voel ik het rammelende licht branden
als een ongewenste gast die niet van plan is naar huis te gaan.
 
Hoeveel berichten moet een mens uitsturen
om gehoord te worden, te worden verstaan in zijn stamelende woorden.
Zelf kan ik die lamp niet wisselen,
woon in een complex met een technische dienst die daar voor zorgt.
Intussen is er mist neergedaald over de straat, lantaarns
bevatten een aureool van lichtstralen die dwingend de nacht bewaken.
 
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s