Xhevahir Spahiu

xh

                    Xhevahir Spahiu

Xhevahir Spahiu lindi më 1 mars të vitit 1945 në Malind të Skraparit, është shkrimtar i njohur shqiptar.

Studioi në fakultetin histori-filologji, dega gjuhë-letëresi shqipe.

Që nga viti 1968 ka punuar si gazetar në gazetën “Zëri i Popullit”, redaktor në revistën “Nëntori”, mësues dhe libretist në Teatrin e Operas e Baletit në Tiranë.

Është i nderuar me çmimin “Migjeni” dhe dhe është fitues i çmimit të parë në konkursin e 45-vjetorit të çlirimit të Atdheut.

Tituj të veprave

s 2  s 1

  • Mëngjes sirenash (1970
  • Ti qytet i dashur (1973
  • Vdekje e perendive (1977
  • Dyer dhe zemra të hapura (1978
  • Bashkohësit (1980
  • Agime shqiptare (1981
  • Zambakët e Mamicës (1981
  • Kitaristët e vegjël (1983
  • Nesër jam aty (1987
  • Heshtje s´ka (1989
  • Dielli i lodrave (1990
  • Poezia shqipe (1990
  • Kohë e krisur (1991
  • Udha (2005)

Në pyje vjeshta ndezi zjarre

Në pyje vjeshta ndezi zjarre
në zemër zjarr më ndeze ti;
po diç gjëmoi lart në male
dhe nga gjëmimi rrodhi shi.

Dhe fryu një erë e dimri i bardhë
i shtriu krahët gjer tek ne;
u drodhën drurët, gjethet ranë
si copëra flakësh mbi xhade.

Të dy mbështetur pas një reje
Të dy, dy sy në gjithësi;
unë bie, ngrihem brenda teje
e brenda meje digjesh ti.

Sa vjen, dëbon vetminë e plogët
sa shkon, vetmia flet përçart;
për ne s’do thonë arkeologët
statuja që nuk patën fat.

Në pyje vjeshta ndezi zjarre
lejlekët nisi s’di se ku;
mbi hi do fryjë erë e marrë
kur të mos mbetet asnjë

 

Xhevahir  Spahiu

The region of Skrapar at the foot of lofty Mount Tomorr, the legendary Father Tomorr of Albanian mythology, is also the home of Xhevahir Spahiu (b. 1945), one of the most forceful, vociferous and talented poets of modern Albania, a voice of survival. During the 1973 Purge of the Liberals, dictator Enver Hoxha referred to Spahiu by name for having composed the poem Jetë (Life). This poem contained the lines Jam ai se s’kam qenë, do të jem ai që nuk jam (I am who I have not been, I shall be who I am not), which were reminiscent, though by pure coincidence, of a line by French philosopher Jean-Paul Sartre. Although the poet had never had the opportunity of enjoying the forbidden fruits of the late French philosopher (as had the Albanian dictator obviously), he was condemned as an existentialist which was tantamount to high treason. He survived only by the skin of his teeth, by channelling his passions into appropriate revolutionary fervour. After a few years he was allowed to publish once again. Now that the red tide has receded, Spahiu goes about his poet’s business and is quite content to do so. He is also currently head of the Albanian Writers’ Union, or what remains of it.

by Robert  Elsie

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s